Retrospekt (2018)

Mette [Circé Lethem] zit in een rolstoel, en is haar spraakvermogen deels kwijt geraakt na een traumatische gebeurtenis. In fragmentarische flashbacks die haar eigen verwarring schetsen, ontvouwt zich langzaam de voorgeschiedenis van deze vrouw die werkt bij een stichting dat zich inzet voor slachtoffers van huiselijk geweld. De spanning in haar aanvankelijk gelukkige gezin nemen toe wanneer ze zich het lot aantrekt van Lee Miller [Lien Wildemeersch].

Psychologisch drama begint bewust verwarrend, maar het sublieme sound design van Dan Geesin - die ook verantwoordelijk was voor de bizarre, maar effectieve score - doet je meteen beseffen dat je als kijker werkelijk in het hoofd zit van Mette. Lethem draagt de film met een ongekende tour-de-force, maar ze krijgt daarbij hulp van een perfecte cast dat de complexe, maar authentiek aanvoelende situaties en dialogen op indringende wijze tot leven brengt in een meesterlijk geconstrueerde film waarin spel en techniek elkaar perfect aanvullen.

Bij momenten indringende film over zaken als huiselijk geweld, trauma en schuld. In dit niet lineair vertelde drama staat Mette centraal. We zien haar in verschillende scenario's die compleet door elkaar worden getoond, waarbij de kijker de puzzelstukjes in elkaar mag leggen. Op zich leuk en het houdt je scherp, maar het voelt toch ook allemaal wat gekunsteld. Verder was ik niet zo gecharmeerd van de muzikale begeleiding en ook het acteren was soms 'over the top' en daarmee niet altijd geloofwaardig. Los van de soms ook indringende momenten, vooral ook doordat de film steeds vanuit het hoofd van Mette wordt getoond, alles bij elkaar had ik er meer van verwacht.

Interessant onderwerp, maar een minder interessante uitwerking. Bij vlagen spannend. Je weet niet gelijk hoe alles zit en dat geeft wat om over na te denken. Redelijk goed acteerwerk, soms te gespeeld naar mijn mening. Bijzondere muziek- en geluidkeuze. Mooi helder beeld. Al met al een kleine voldoende (6). 3*