Rafaël (2018)

Kimmy [Melody Klaver] en Nazir [Nabil Mallat] hebben elkaar in Tunesië leren kennen en zijn daar getrouwd. Wanneer hun veiligheid door de Arabische Lente in het ding komt, besluiten ze naar Nederland te gaan. Door een bureaucratische fout krijgt Nazir geen visum en is hij gedwongen achter te blijven. Kimmy doet in Nederland haar best om zo snel mogelijk aan een visum te komen, maar loopt ook tegen een muur van bureaucratie op. Samen met zijn broer Rafaël [Mehdi Maskar] besluit Nazir dat hij op eigen houtje via Italië naar Nederland gaat vluchten. Het spreekt voor zich dat die reis niet geheel over rozen gaat.

Technisch goed gemaakte film heeft een sterke proloog en profiteert sowieso van goed acteerwerk van Mallat en Maskar. Sandro Di Stefano is ook volstrekt overtuigend als de ambtenaar in het vluchtelingenkamp in Lampedusa die zich constant verschuilt achter 'de regels'. Nazirs vluchtpoging levert een aantal sterke momenten op, maar de spanningsboog wordt steeds doorbroken door het veel minder boeiende verhaal van Kimmy in Nederland. De relatie met haar moeder [Medina Schuurman] is slecht uitgewerkt en de tweede helft van de film vervalt in soapachtige taferelen die de film uiteindelijk de das om doen.

Ik heb de film vandaag gezien (samen met mijn vrouw die dezelfde mening deelt), ben vervolgens wat gaan surfen om er meer over te lezen, las de mooie en welverdiende recensies en kwam vervolgens hier terecht. Ik dacht dat dit een serieus filmforum was? Ik kom hier vaak om te lezen en moest en zou een account aan maken om hier mijn woordje te doen. Ik snap werkelijk niks van het negatieve commentaar van sommige van jullie.

Zijn jullie serieus? Dit was werkelijk 1 van de beste Nederlandse films die ik ooit heb gezien. Alles klopte. Het belangrijke en spannende verhaal, het geweldige art-department, de prachtige muziek en bovenal: het sublieme acteerwerk. Nog nooit heb ik een Nederlandse actrice zo de ballen uit haar lijf zien spelen. Het had me echt bij m'n kloten en bij het einde greep het me ook nog eens naar de keel. Jullie begrijpen het. Ik was zo blij en verrast, dat je begrijpt dat deze reacties er bij mij totaal niet in gingen. Ik moest dit even van het hart.

Film verwijst in de aftiteling op de velen die de oversteek naar Europa waagden en verdronken en toch ook, wat raar, in de titel van de film, maar de hoofdbrok van de prent gaat toch naar het bijwijlen ongelooflijk avontuur van twee mensen die hun geluk versperd zien door het negeren van fundamentele mensenrechten.

Idyllische momenten in de film zijn sympathiek en af en toe ontroert hij wel en de hekeling van de politieke onmacht spreekt aan, maar de film bergt toch te veel onwaarschijnlijkheden in het verhaal die minder bekoren.