Jag Älskar Dig - En Skilsmässokomedi (2017)

Matige film, de karakters komen wat ongeloofwaardig over, waardoor de scheiding ook ongeloofwaardig wordt uitgevoerd. Tijdens de film vroeg ik mij af, wat Marianne (De vrouw die de scheiding aanvraagt) heeft doen besluiten te willen scheiden. Het schijnt om ''passie'' te gaan, maar dat zie je nergens duidelijk in de film terug. Tegen het einde kent de film nog wel een kleine twist. De humor is eigenlijk ver te zoeken op 2 scenes na. Het einde vond ik behoorlijk tenenkrommend. Nadat de gehele familie bijeenkomt tijdens het winters weer, wellicht om een kerstgevoel te creëren. Is het nogal vreemd dat Marianne de scheiding doorzet om vervolgens met Rodolfo verder te gaan, die dus een half/stief broer van haar ex man blijkt te zijn. De familie reageert daar klaarblijkelijk nuchter op, al zingend sluiten zij de film. De geschoten plaatjes van Stockholm, waren prachtig!

Prachtige film, totaal niet eens met bovenstaand bericht.

Misschien helpt het dat ik de situatie ken: mijn ouders gingen scheiden toen ik twaalf was, maar dat liep - op het gebruikelijke gehakketak na - heel erg harmonieus, dus ik herkende me goed in dit verhaal. Gevoelens hoeven niet perse logisch of geloofwaardig te zijn, het is - net als wat er in deze film zo prachtig naar voren komt - wat het is. Ik had ook nergens het gevoel dat er voor een van beide kanten werd gekozen, omdat er voor allebei wel wat te zeggen viel: zij besluit misschien iets te snel om van hem te scheiden, maar van de andere kant neemt hij het huwelijk ook te veel voor lief.

Het hele gegeven rond een midlife-crisis hebben we misschien wel eens vaker gezien, maar is dat simpelweg gewoon omdat dat dat in het echt ook wel vaker voorkomt? Ja, ik vond het enorm realistisch, helder qua verhaal: de plaatjes van Stockholm waren soms wel érg idyllisch maar wauw... Ik heb genoten van elke scene waarin Marianne en Gustav samen waren, zeker dat prachtige einde waar ze samen besluiten dat het oke is zo. En wat kunnen die twee mensen veel doen met hun gezichtsexpressie! Prachtig!

Ja goed, dat hele gegeven met Rodolfo was - zeker naar het einde toe - wat gezocht, maar dat weinige escapisme dat er dan inzat neem ik graag voor lief. Rodolfo was ook geen onsympathieke gast. En dat Modern Family-achtige einde, sorry, ik hou ervan. De geloofwaardigheid wordt wat uitgerekt, maar onrealistisch vond ik het niet. Soms kunnen dingen ook wel eens goed gaan.

4,0*, ontzettend goed. Fijn dat Netflix dit heeft!

Geplaatst naar aanleiding van dit verhaal over een mogelijke scheiding:

"De 5 geheimen van een vruchtbare relatie:

1. Het is belangrijk om een vrouw te vinden die meehelpt in de tuin,

die af en toe eens kookt, die een goeie baan heeft.

2. Het is belangrijk om een vrouw te vinden die je aan het lachen brengt.

3. Het is belangrijk om een vrouw te vinden op wie je kunt rekenen

en die nooit liegt.

4. Het is belangrijk om een vrouw te vinden die goed is in bed

en die graag met je naar bed gaat.

5. Het is heel erg belangrijk dat deze vier vrouwen elkaar niet kennen!!!"

En dan nu onze mening over deze film:

In grote lijnen zijn we het eens met "Bluejudaskiss" wat deze film betreft!

Inderdaad zijn er soms niet logische of geloofwaardige scènes in het verhaal terug te vinden maar als geheel de film beoordeeld, hebben wij ervan genoten.

Dat is toch waar het om gaat, nu en dan over iets kunnen lachen of glimlachen?

Wij hebben in dit genre wel veel slechtere films gezien, films die zich als komedie presenteerden maar waar we niet eens een flauwe glimlach bij kregen.

Een pracht van een film om in de termen van "Bluejadaskiss" te blijven en onze waardering is dan ook

een 8!

Leuk om te lezen dat er toch mensen zijn die zich enorm met deze film vermaakt hebben. Ik zat me juist af te vragen waarom dit soort meuk op Netflix staat, waarom het überhaupt gemaakt wordt. Het leek me echt een moetje, een snel in elkaar geflanst verhaaltje vol clichés en ondoordachte scènes (wat het dan wel weer minder clichématig maakte), puur gemaakt omdat het meer oplevert dan het kost. Vooral het eerste half uur vond ik belabberd. Toen ik mij erbij neerlegde dat het megaslecht was en zou blijven en niet meer op alle slakken zout legde, begon ik er zowaar een beetje van te genieten. Toch wel drie of vier keer geglimlacht, dat kan slechter. Maar uiteindelijk is het voor mij toch een niemendalletje, een tussendoortje om de tijd te doden waar niets van zal blijven hangen.

Ik ben de film na drie dagen alweer bijna vergeten, maar ik weet nog dat er elke minuut wel iets was waarvan ik dacht: dit klopt niet. Hoekige dialogen, continuïteitsdingetjes. Wat me nog bijstaat is de manier waarop de mannelijke hoofdpersoon op een xtc-pil reageerde. Hij werd mega-actief en wild, totaal niet hoe je doet als je dat geslikt hebt. Onbegrijpelijk dat je als filmmaker zo onzorgvuldig bent. En dit is dan een detail, maar het zat dus vol met dit soort dingen die zich maar op bleven stapelen.

Het einde vond ik ook belachelijk. Iedereen had een relatie (of een FB) en daarom was het goed. Achterhaald idee.

Eigenlijk niet meer dan een simpele romcom van een koppel wiens huwelijk voorbij is. Elk gaat zijn eigen weg, hoewel de één in de ontkenningsfase blijft leven. Zoals steeds is de vraag tot echtscheiding een donderslag bij heldere hemel, maar dat is natuurlijk niet zo.

Al bij al toch best een fijne film binnen het genre. Hier en daar een grappige noot. Vooral die Björn Kjellman deed het wel goed met zijn hyperkinetische gedrag. Vernieuwend of verfrissend is de film niet. De film vervalt al gauw in clichés en voorspelbaarheden.

Amusant blijft het echter wel. Op zich weinig toevoegend voor het plot, maar naar de beelden van het mooie Stockholm keek ik toch telkens naar uit. Het einde werd wel erg snel afgeraffeld en liep voor mij af op een sisser. Jammer, anders zat er in een milde bui een nipte 3,0* in.