Hui Cai Hong (2018)

Die poster was op z'n zacht gezegd wel even opvallend toen ik hem 's morgens vroeg levensgroot in het trapgat van de Doelen zag hangen, haha. Het is aan jezelf of je het met een dirty mind wilt bekijken maar ik vond het met afstand het mooiste stuk uit de film. Gelukkig zijn er wel meer van dit soort mooie sobere plaatjes hier waar je goed aan kunt afleiden dat de regisseur van origine een fotograaf is, misschien wel meer een fotograaf dan een verteller want ik snapte als fan van het hoofdplot niet waarom hij het nodig had gevonden er meerdere verhalen in te verwerken, terwijl die van het meisje dat in huis bleef spoken toch interessant genoeg was om tot de verbeelding te spreken. Dan had je misschien een nog tragere film gehad (het was voor mij overigens de eerste keer dat ik een Aziaat zijn excuus hoorde maken voor het tempo van zijn film) maar ik had het in dit specifieke geval, waar we vooral kijken naar in stilte, tegen hun tranen vechtende, mijmerende mensjes voor wie poëtische tekstschermpjes, zoals we ze kennen uit de doofstomme film, waar nodig het woord doen, niet erg gevonden. Overigens is dit vooral zo'n werk waar je gerust even bij in slaap mag sukkelen omdat je na het ontwaken toch tot de ontdekking komt dat je nog steeds naar hetzelfde statische shot aan het kijken bent, al blijft het specifieke gevoel van hypnose wat je wel eens kan ervaren met een soortgelijke film van Weerasethakul en kornuiten helaas uit. Niet altijd even boeiend dus maar met name het toewerken naar de sterf en tevens eindscene, waar er wat gespeeld is met tijdbeleving gaf me toch even een genadeloze rilling over m'n rug. Beetje een ''net niet'' ervaring dus. (3*)