Death Island: Paranormal Retribution (2017)

Een film van het type 'found footage' en een slechte ook. Gedurende de 80 minuten speelduur, gebeurt er niets opwindends. We kijken naar een filmcrew op een eiland, die op zoek is naar onverklaarbare gebeurtenissen en paranormale activiteiten. Maar ach, behalve wat geritsel in het struikgewas waar men zeer opgewonden over doet, zijn er geen vreemde zaken merkbaar. Desondanks meet men zich de hele speurtocht lang een zeer angstige houding aan, waarmee mijn eerdere woorden over het gemis aan onverklaarbare gebeurtenissen meteen worden gelogenstraft.

De enige dynamiek in de film komt uit de vele onenigheid tussen de groepsleden. Helaas missen de conflictjes ieder diepzinnig psychologisch fundament en bestaan ze slechts uit onvolwassen gebazel. Ze zijn niet interessant en voegen niets toe. Ze zijn even interessant als de kinderlijk onderbouwde theorietjes die gespuid worden en even interessant als het vage mysterie waar het eiland om bekend staat. De film weet nergens een zenuw of voelspriet te raken. Niets boeit.

Het enige opzienbare aan de film is dat de filmcrew nu eens niet uit een groep tieners bestaat, maar uit een groep die minimaal 20 jaar ouder is. Het is het enige opmerkelijke feit uit de film, die daardoor trouwens geen slag beter wordt.

Oei.

Ik had nog nooit van de film gehoord en ik moest het dan ook kijken in kader van een filmspel, anders was deze film voor altijd onder de radar gebleven denk ik zo. In het kader van het thema 'Found Footage' moest ik de film een kans geven, maar na afloop weet ik in ieder geval dat de desbetreffend aanradende persoon niet serieus genomen kan worden.

Het verloop was namelijk behoorlijk ellendig. We volgen een aantal personages in het kader van een soort documentairegebeuren. Een documentaire waar ze nogal onkundig mee omgaan en er altijd in slagen precies de meest saaie locaties, mensen en gebeurtenissen op te sporen. Hierdoor is de film zelf ook een beetje wat je ervan kan verwachten en dat is dat 't oersaai is.

Uiteindelijk komt er conceptueel wel een gevoel van horror bij kijken maar tegen de tijd dat we echt die kant op gaan zitten we al zowat in de laatste minuten. Voor een heel lang uur kijken we namelijk vooral tegen een crew aan die zijn eigen ding doet. Wij zijn vooral getuigen daarvan, maar ik vraag me alleen wel af of elke documentaire dan op hun manier wordt gemaakt, want het sloeg redelijk nergens op.

Eenmaal de horror om de hoek komt kijken is het doorzichtig en vooral kort, waardoor de film zichzelf ook niet bevredigend kan afsluiten en evenmin zichzelf kan herpakken. Wie weet zat dat wonder er nog wel in. En voor diegene die denken dat de film enigszins de indruk volgt die bovenstaande poster afgeeft mag ik ook teleurstellen. Maar wie hou ik eigenlijk voor de gek? Ik denk dat niemand snel trek zal krijgen in een film met deze titel.