P to JK (2017)

Hiroki kan beter.

Dat deze film op een manga gebaseerd is zal niemand verbazen. Maar Hiroki heeft eerder al bewezen dat dat geen probleem hoeft te zijn, Strobe Edge was dat ook en die pakte erg mooi uit. Deze film werkt echter iets minder goed als live action.

En dat zit hem dan vooral in de opzet, die de gehele film toch wat vreemd blijft, maar vooral ook moeilijk in te schatten valt. Jonge politieagent (26) valt op nog jonger meisje (16) en vraagt haar ten huwelijk om zo de roddels te mijden? Maar van een echte relatie lijkt nooit sprake en aangezien ze het beiden verborgen houden voor hun bredere omgeving wordt ook nooit echt duidelijk hoe het nu juist met dat huwelijk zit.

Het eerste uur is dan nog het best, want daar is het vooral de setting die het meeste aandacht krijgt. Fietsende jongeren dus in een klein en gezellig kuststadje. Rust, een hoop kleine momentjes en Hiroki's observerende camera die toch ook nooit de kans tot een beetje esthetiek mist. Nog steeds niet het allerbeste wat het genre te bieden heeft, maar mooi.

Daarna wordt het allemaal wat verhalender en rijdt de film zich een beetje vast. Misschien dat het allemaal wat logischer klinkt in de manga zelf, maar ik vond het verhaal echt kant noch wal raken. En dat komende van iemand die toch wel wat kan hebben op dat gebied. Mnee, misschien is het een raar cultureel dingetje waar ik in al die jaren nog nooit op gestoten ben, maar ik kreeg nooit echt hoogte van deze film.

Gelukkig is er nog altijd Hiroki, die qua regie nog wel een en ander weet recht te trekken, maar 't is zeker niet één van z'n beste films. Leuk voor een keertje, daar blijft het dan ook bij.

3.0*

De onechte kus tijdens de slotscène is wellicht symbolisch voor heel de film. Het is een gekunsteld verhaal over een politieagent, die met toestemming van haar ouders trouwt met een tien jaar jongere scholiere. Dat huwelijk stelt verder weinig voor. Allicht vanwege het leeftijdsverschil is van enige intimiteit in welke vorm dan ook geen sprake.

De film kent zo zijn momenten —met name in het begin— maar af en toe lijkt het erop dat regisseur Hiroki eigenlijk geen idee had wat hij met het basismateriaal aanmoest. Vooral tijdens het middengedeelte (over het festival en de voorbereiding daarvan) schiet de film alle kanten op en richting het nogal krampachtige einde wordt het niet veel beter.

Ik heb van Hiroki inmiddels aardig wat films gezien. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat zijn beste periode achter ons ligt.