Who's Watching Oliver (2017)

“Who’s watching Oliver” zal zeker en vast niet door iedereen gesmaakt worden. Het is een film over voyeurisme, sadisme en totale krankzinnigheid. Op et eerste zicht lijkt het aslof deze film inhoudelijk niet veel voorstelt. Maar naarmate de film vordert, kom je tot de vaststelling dat het een meer uitgesproken boodschap bevat. Het moment dat Oliver (Russell Geoffrey Banks) als een krankzinnige een opgescharreld meisje begint te mishandelen en te folteren, onder toeziend oog van zijn autoritaire moeder (Margaret Roche) die het hele spektakel via een webcam gadeslaat, ga je ervan uit dat dit de zoveelste ziekelijke folterfilm is. Maar zo gauw de knappe Sophia (Sara Malakul Lane) in beeld komt, kantelt de verhaallijn lichtjes. Vanaf dat moment is het niet meer de Oliver die zonder verpinken de nukken van zijn moeder moet verdragen en routineus zijn twee pilletjes inneemt, om vervolgens op zoek te gaan naar een volgend slachtoffer. Neen. Nu is het de Oliver die beseft dat er misschien een uitweg bestaat uit dit gewelddadig bestaan.

Is “Who’s watching Oliver” een uitstekende film? Nee, dat nu ook weer niet. Maar het is wel een choquerende en verwarrende film. Nodeloos te zeggen dat ik de acteerprestatie van Russell Geoffrey Banks subliem vond. De manier waarop hij Oliver portretteert is magistraal. Die dwaze uitdrukking op zijn gezicht met zijn vooruitstekende onderkaak en scheefzittende tanden. Een sullig brilletje en achteruit gekamde vettige haren. Het debiel gebazel en het binnensmonds gemompel. Dit alles zorgt ervoor dat je hem ziet als een geestelijk gestoord individu. En het moment dat hij in lachen uitbarst, is tegelijkertijd aandoenlijk als angstaanjagend. Een lach van een dwaas of een schizofrene gek. Het is ook overduidelijk dat Oliver’s toestand rechtstreeks te maken heeft met zijn moeder, want die is van hetzelfde niveau. Ook een totaal krankzinnig mens. Ook al zien we Margaret Roche louter en alleen verschijnen op een monitor. De manier waarop ze druk gesticulerend de slachtoffers denigrerend toespreekt en uitlacht voelen diabolisch aan. Als je dan te weten komt hoe het haar man verging, dan besef je pas hoe geschift deze vrouw is.

En dan is er de naïeve en engelachtige Sophia die spontaan contact zoekt met Oliver in het pretpark waar hij dagelijks tot rust komt. Achteraf bekeken is het ook een andere rusteloze ziel die troost zoekt. Het is niet dat je een uitgesproken uitleg krijgt over haar verleden. Maar tussen de regels door kan je veronderstellen dat ze ook een verleden gekend heeft vol misbruik en verdriet. Waarom Sophia hem benaderde, bleef uiteindelijk voor mij een raadsel. De eindscene zorgt voor een verscheidenheid aan interpretaties. Zal Oliver zich ontrekken aan de grip van zijn moeder op dat moment? Of vond hij zijn “partner in crime” ? Daar heb je het raden naar.

En zo zijn er nog meer van die onduidelijkheden. Hoe komt het dat Oliver in Thailand rondslentert? En waar komt al dat geld vandaan om meisjes naar zijn kamer te lokken? “Who’s watching Oliver” is zo’n typische film waar je als kijker niet weet welke richting het uitgaat. Maar als je het expliciete naakt en de bloederigheid weglaat, blijft er een fragiel liefdesverhaal over. Maar wel op een bizarre wijze. Alles voelt nogal absurd aan. Zeker als er vrolijke jazzy muziek met een xylofoon weerklinkt tijdens het opruimen van de slachtoffers. En de dagelijkse trip naar één of ander pretpark in dit Aziatisch land benadrukt de absurditeit van het geheel. Voor diegene die houden van slasherfilms met een psychopathisch personage wiens meedogenloos gedrag voor bloederige toestanden zorgt, is dit zeker en vast een aanrader. En deze film geeft er dan ook nog eens een briljante wending aan. Niet voor niets dat deze film al in prijzen gevallen is op filmfestivals.

3*

Voor wie dacht dat Norman Bates en zijn moeder een wat afwijkende relatie hadden, dat is nog niets vergeleken met de verstandhouding tussen Oliver en zijn moeke. Deze zwakbegaafde, mompelende man doet alles wat zijn moeder hem via Skype opdraagt. Dus als hij een dame uit de kroeg naakt vastgebonden op zijn tafel heeft liggen en zijn moeder spreekt de woorden “Stick it in her smelly little ass”, dan voert Oliver deze orders uit. En moeder is teleurgesteld als haar zoon te snel de keel van zijn slachtoffers doorsnijdt. Ach, dan moet hij het maar goedmaken door voor de webcam te masturberen. “Faster! More! Show mama how much you love her!” roept het mens met raar accent.

Het is noemenswaardig dat regisseur Richie het voor elkaar krijgt dat we enigszins sympathie voelen voor Oliver, ondanks dat hij de meest weerzinwekkende daden verricht. Niet in de laatste plaats heeft dat te maken met het spel van Banks, die een overtuigende zwakbegaafde neerzet, die met zichtbaar pijn en moeite doet wat zijn dominante moeder hem opdraagt om haar niet teleur te stellen. Het is alleen jammer dat deze moeke in kwestie ontzettend slecht speelt. Het liefje - Sara Malukul Lane - acteert gelukkig een stuk beter. De scènes tussen hen zijn aandoenlijk, terwijl de rest van de film uit vrij groteske verkrachtingen en moordpartijen bestaat. Interessante combinatie in een sympathieke film, die zacht gezegd niet bij iedereen in de smaak zal vallen.

3 sterren.

Welkom in de wondere wereld van... Oliver.

We maken kennis met een ernstig psychotische serieverkachter en seriemoordenaar en we zien de wereld volgens zijn beleving. Oliver denkt dat zijn moeder hem opdrachten geeft via een chat-sessie op zijn laptop. Hij is ernstig gedisassocieerd van zijn omgeving en zijn persoonlijkheid is gefragmenteerd. Hierdoor komt de buitenwereld nauwelijks binnen bij hem en kan hij zijn gruwelijkheden uitvoeren binnen een voor hem acceptabel kader.

In werkelijkheid is de kans dat zijn moeder sexuele sadist is die haar zoon moorddadige opdrachten geeft natuurlijk erg klein. Zijn moeder is hoogstwaarschijnlijk dood, daarom ziet hij haar enkel op het beeld van een laptop en de vrouwen die Oliver vermoord zijn een surrogaat voor wat hij zijn moeder verwenst. Dit wordt alleen nooit bevestigt. Je kan wachten tot de kat tegen hem begint te praten, of blijven hopen dat zijn moeder ergens dood in een schommelstoel zit maar dan kan je lang wachten, jammer genoeg.

Wat de revue passeert in deze film is schokkend. Maar in een karakterstudie van een serial killer ontkom je daar natuurlijk niet aan. Het beleven van de binnenkant van de serialkiller-mind is intrigerend en interessant genoeg om te blijven kijken waar de film ons brengt. Dat maakt het extra jammer dat er nooit een verhaal op gang komt. Hij heeft wat interessante hallucinaties en uit de context kan je halen dat er ooit een vorm van misbruik in het spel was. Helaas blijft het bij het uitmelken van een uitgebreid opgezette premisse.

Hier kan ik niks mee. Een flauw traag uitgewerkte romance tussen een seriemoordenaar en een mooie vrouw (Sara Malakul Lane ) die niks van zijn daden weet. Hier mist de film al heel zijn overtuigingskracht want waarom zou deze vrouw met dit soort losers willen uitgaan zonder dan nog te weten waarvoor hij in staat is. Of heeft zij ook een dubbele agenda ? De reden dat hij die moorden doet wordt vrij snel duidelijk. Een verknipte ziel die volledig onder het gezag van zijn moeder staat en daar kun je nog wat aantekeningen bij maken over hoe hun relatie zou kunnen zijn. Maar als kijker heb je ook snel het vermoeden dat de instructies van de moeder via chat op laptop een fantasie vormen bij Oliver en dat ze waarschijnlijk ook al dood is. 3/10

Diene Oliver was top en dan die moeder, hilarisch Vond het nog wel goede combo horror, humor, romance en wat absurdisme. Zeker kijkbeurt waard.

Combinatie.

Who's Watching Oliver mag zich bij de wat apartere titels voegen die ik recentelijk heb gezien. Aan de ene kant is het namelijk een erg gemene, perverse en soms zelfs zieke film. Aan de andere kant is het juist een heel subtiel en traag romantisch verhaal. Twee totaal verschillende dingen, die op een gekke manier wel bij elkaar komen.

Alleen spat de chemie er aan de andere kant niet echt vanaf door een iets te haastige uitwerking. Gezien de totaal verschillende aard van beide kanten is het een opgave om deze bij elkaar te krijgen. Moore komt daarbij wel een eind, maar is er niet helemaal. Vooral op het vlak van chemie dus te kort door de bocht, maar ook de echt vonkende en schattige momenten ontbreken nog. Er had wat meer focus moeten zijn.

Aan de andere kant een hele vuile film, die alleen wel een hoop van zijn gruwelijkheden maar half in beeld brengt. Banks is een geschikte seriemoordenaar, maar gaat wel zo ver binnen zijn typetje op dat je het koppeltje evenals hem als personage zelf maar moeilijk serieus kan nemen. Lane gaat daartegenover ook wel erg ver op in het zijn van een onschuldig figuurtje. Misschien hoort dat bij het absurde karakter van de film, maar het is toch wat te onwerkelijk.

Leuk gegeven, maar te verschillend om echt te werken. Moore kapt het allemaal steeds te vroeg af. Op het visuele vlak redelijk gemonteerd, maar matig versierd. Het horrorhuis krijgt nooit een eigenzinnige of brute sfeer, ik denk dat Moore als regisseur qua passie zelf gewoon tekort schiet. Alles wordt ingezet op het absurde karakter van de film, maar daar echt iets omheen bouwen gebeurt niet. Toch wel degelijk geacteerd en het kijkt goed weg. Een groot voordeel is dat het constant onvoorspelbaar is en wel een zekere flow kent. Daar kunnen soortgelijke goedkope films al niet aan tippen, dus dat doet Moore wel weer goed. Het resultaat is daarmee vooral half.