Kanojo no Jinsei wa Machigaijanai (2017)

Vlak, rustig voortkabbelend drama over een jonge vrouw en haar vader, die jaren na hun traumatische ervaringen met de Fukushima tsunami (2011) het verleden achter zich willen laten. De een door te vluchten in parttime-prostitutie, de ander in een gokverslaving en alcohol.

In zijn kern is het een aangrijpend verhaal, evenwel zonder hoogte- of dieptepunten. Wat meer venijn en scherpte in het script zou volgens mij de film ten goede gekomen zijn.

Mooi nieuw drama van Hiroki.

Hij richt zich weer op Fukushima, ditmaal wel meer op de langetermijnsgevolgen. Families die subsidies krijgen, maar met hun leven geen blijf meer weten. Om nog te voelen storten ze zich dan maar in ongezonde hobbies. Vader aan de pachinko, dochter als call-girl.

De film volgt een aantal verhaaltjes, maar als geheel missen ze een beetje de pit die Hiroki's betere films wel hebben. Er zitten best treffende scenes in, een paar erg mooie momenten ook en het is sterk geacteerd, maar omdat de verhaaltjes weinig overlap hebben en ze elk apart net wat te tam zijn, weet het drama nooit echt volledig te pakken.

Slecht is het zeker niet, daarvoor is Hiroki ondertussen ook veel te veel routinier. Ondanks de speelduur blijft het toch wel boeiend en zijn er een aantal scenes die toch wel bijblijven. Maar over de gehele duur gezien is het gewoon net niet goed genoeg. Wel leuk om een keer te zien en Hiroki fans zullen niet teleurgesteld zijn, maar hij heeft ondertussen bewezen beter te kunnen.

3.5*