Peripheral (2018)

Toffe poster.

Hyett op een ander pad.

Als regisseur begon hij als maker van harde horrorfilms, maar Peripheral gooit het over een hele andere boeg. Dit is namelijk een film die heel puur een sciencefiction is. Soms komen er wat thrillerelementen bij kijken, en soms zelfs wat korte horrorverwijzingen naar oudere klassiekers, maar verder is dit niet echt bedoeld om angst aan te jagen.

Dit is een film die vooral op de ervaring en reactie vanuit de kijker mikt. Het heeft een aardig concept waar het op steunt, dat niet bijster origineel meer is maar wel vermaakt en boeit. Met meerdere onderliggende boodschappen ploetert Hyett zich in aardig tempo door zijn verhaal heen na een redelijk stroef begin. Houdt er rekening mee dat deze film niet echt antwoorden geeft op de vragen, en daarom ook best vaag blijft.

Visueel ziet de film er goed versierd uit. Hyett krijgt alleen niet veel centjes om mee te werken en moet het dus doen met wat funky effectjes. De computer ziet er mooi geanimeerd uit, en de effecten kunnen er ook zeker mee door. Toch is het de vaagheid en het mysterieuze karakter van het verhaal dat het hem hier doet. Dat houdt je geboeid van begin tot eind.

Acteerwerk is niet al sterk, maar Arterton doet wel zeker haar best en speelt dan ook niet slecht. Day steelt echter de show, en dat is opmerkelijk aangezien haar rol maar enkele minuten in beeld komt. Hyett en Day hebben volgens mij ook wel een goede band opgebouwd, want dit is al de derde film waar Day eventjes langs komt lopen.

Mysterieuze en boeiende film, die helaas wat kracht in de uitwerking mist. Het is ook allemaal best onlogisch en niet al te sterk geschreven. Je hoopt dat het allemaal iets verder gaat, die betere reactie krijgt uit de kijker, maar dat gebeurt niet. Wel krijg je een aardig entertainende film voor de kiezen die niet te lang duurt en op een leuk concept leukt om niet in duigen te vallen.