Resurrection (2017)

Ik vroeg me af waarom deze film zo een enorm hoge waardering heeft en ja hoor.. zeker een stuk of 6 4.5/5* stemmen van recent geregistreerde gebruikers met slechts 1 stem.

Dotan, is that you?

Over de film: teveel storende hiaten in het scenario. Er zit gelukkig weinig dialoog in, maar de dialoog die er in zit is vrij tenenkrommend. Camerawerk maakt veel goed

Art House met zijn lange scènes, met zijn stille scènes en toch houdt het scherm voldoende spanning in.

Waarom is die man kluizenaar en wat gaat in hem om nu hij meer weet over zijn onverwachte bezoeker en tot wat is die bezoeker in staat en wat bezielde hem ? Tijd genoeg voor de kijker om mee te denken. Hou er wel van, zolang het niet te veel wordt, maar dat is hier gelukkig niet het geval temeer daar heel wat gepaard gaat met mooie beeldcomposities.

Het einde komt wel verrassend over en ook nu moet de kijker maar zijn algemeen besluit uitdokteren.

Een paar keer, heel knap ingelast, zware Requiemmuziek van Mozart , wat de mening versterkt dat het gebeuren berust op drama's die zich hebben afgespeeld en dat de film een afkeer van alle geweld in zich draagt.

Deze eens meegepikt, maar het was toch minder m'n ding.

Dit keer wel erg weinig dialoog en het verhaal is ook erg mager. Toch blijf je wel kijken, mede door de cast die het wel erg overtuigend overkwam.

'k heb hem uitgekeken, maar hoef deze niet meer terug te zien.

Zeer indrukwekkend debuut van regisseur Kristof Hoornaert! Resurrection is een prachtig staaltje contemplatieve Vlaamse cinema. Toen de film net uit was was er in de Nederlandse pers het verwijt te horen dat "er niets gebeurd" en "de kijker al het werk moet doen". Ik vraag me dan ook oprecht af of zulke 'filmcritici' ooit het werk van Andrei Tarkovsky of Theodoros Angelopoulos hebben gezien.

Christelijke symboliek is duidelijk aanwezig in de film, maar - zoals de reacties in de pers al aangeven - wordt niets overduidelijk uitgespeld voor de kijker en is met name het einde voor interpretatie vatbaar. Het duidelijkst is het motief van Kaïn en Abel. Onze Kaïn komt onder de hoede van een kluizenaar die zich heeft afgezonderd van de boze wereld, maar die wereld lijkt hem nu toch weer gevonden te hebben... Het geweld uit de openingsscène en de enkele emotionele uitbarstingen worden perfect gecontrasteerd met de contemplatieve stilte, de prachtige beelden van Meuse-regio in Noord-Frankrijk en de klanken van Mozart's Requiem.

Mijn complimenten aan Hoornaert, DOP Rimvydas Leipus, de acteurs en niet te vergeten het perfecte sounddesign!

Duidelijk geen film die weggelegd is voor een groot publiek. Zeer minimalistische film die qua stijl veel weg heeft van bvb een Fien Troch. Gebruik van lange shots van stilistische beelden en erg traag verloop van het plot. Alsof de tijd haast stil staat. Ook qua geluid amper of geen ondersteuning van muziek bij de beelden.

En toch is deze aanpak net een sterkte voor de film waarbij de emoties en expressies van de acteurs ten volle tot hun recht komen. Toch blijft de kijker met veel onbevraagde vragen zitten, vragen die ook de kluizenaar zich stelt vanwaar de jongeman vandaan komt.