Misfit (2017)

Zo slecht dat het wel weer grappig wordt, op momenten. Ik zag vooral mensen die veel wilden maar het talent ontbeert waardoor dit gewoonweg mislukt is. Die voice-over die niet werkt, foeilelijk fel kleurgebruik, een verhaaltje dat nergens bijzonder wordt en acteurs die het vaak net niet lukt. Ook al is de cast best lekker fris en naturel. Zo'n Bente Fokkens kan nog wel wat en haar rol is allicht ook de leukste. De rest is wisselend in niveau, maar storen doet het nergens. Maar alleen al het feit dat dit nergens aanvoelt als iets dat echt kan gebeuren steekt het meest. Scholen hebben groepjesvorming ja, maar hier wordt het zo dik erop gelegd dat het zelfs niet meer grappig is. Ik had nergens het idee een gevoel te krijgen naar mijn oude schooltijd te kijken. Dit soort films zou op die manier een meerwaarde kunnen hebben door herkenning te tonen, maar niets van dat alles. Het lijkt alsof ze er een Amerikaanse school van wilde maken, één die alleen in films voorkomt. Jammer.1,5*.

Misfit

Matig. Misfit wil graag een combinatie zijn van Mean Girls en.. wel, iedere andere tienerkomedie. Maar alles gaat eigenlijk fout, van het abominabele acteerwerk, het inspiratieloze script tot aan het verschrikkelijke visuele aspect van de film. En het gebruik van Engelse woorden en termen is echt tenenkrommend. Maak gewoon een Engelstalige film of formuleer normale Nederlandse zinnen, maar maak een keuze. Djamila is wel aardig, maar ze kan beter zingen dan acteren. Misfit is zeker geen nieuw dieptepunt in de geschiedenis van de Nederlandse romcom, maar het laat wel weer eens zien dat Nederland hopeloos achterop loopt.

Deze lag in de bib en ook eens geprobeerd. De cover sprak me niet echt aan, maar de film viel toch nog beter mee dan verwacht. Niet dat het zo'n origineel verhaal was (Mean Girls), maar hij kijkt toch vlot weg.

De cast paste wel bij de rollen en was de speelduur kort.

Prima voor een druilerige dag en als je eens lui wil neerzakken in de zetel.

Infantiele kinderfilm met een redelijk energieke aanpak van regisseur Erwin van den Eshof, maar daartegenover een eindeloze herhaling van uitgespeelde clichés, onbegrijpelijke handelingen en erbarmelijke bijrollen van muzikanten. Ik heb als filmfanaat veel slechte acteerprestaties gezien, maar wat de heren van de band 4U laten zien tart echt elke verbeelding. Djamila zelf is eigenlijk de enige die een beetje energie weet te halen uit dit dunne scenario, maar ze wordt niet geholpen door de onkundige humor die Misfit constant moet includeren en de waardeloze pogingen van haar medecollega's om tot een vorm van acteren te komen. Het is vast dat er een aantal bekende namen in rondlopen, anders is het me een compleet raadsel waar dit soort ideeën toch hun succes vandaan halen.