Lake Alice (2017)

Brak.

Al moet ik zeggen dat Milliken z'n huiswerk wel gemaakt heeft. Op papier een film die goed rondgekeken heeft en de meest werkende elementen van dit soort horror films netjes op een rijtje heeft gezet. Maar met een papieren versie kom je niet ver, zo blijkt. De uitwerking is ech schabouwelijk slecht.

Zo kan een trage opbouw best goed werken, zeker omdat het slasher genre al zo vaak gedaan is dat enige voeling met de personages helpt het drama van het horrorgedeelte te verhogen. Maar de interactie tussen personages is zo ongelofelijk awkward dat het eerste half uur eerder een gruwel aan slechte dramatiek is.

Het introduceren van een aantal weirde personages en personages met mogelijke motieven is ook slim, maar het ligt er zo(!) dik bovenop dat het eerder genant is. En om dan uiteindelijk met een paar twisten aan te komen die niets toevoegen, daar maak je je film ook niet beter mee.

Milliken lijkt meer met z'n verstand dan met z'n gevoel te regisseren, het probleem is dat hij niks van het horror genre lijkt te begrijpen. De timing is zo vreselijk off, scenes gaan uit als een nachtkaars, van spanningsopbouw is geen sprake, drama zwelt op en sterft uit in een tijdspanne van 5 seconden en hele stukken film lijken gewoon te missen.

Links laten liggen, lamme cinema.

0.5*

Gatver dit was een soort van Hallmark-film met tja... horrorelementen kan je het eigenlijk niet eens meer noemen. De eerste 50 minuten zien we dan ook een gelukkige familie vader, moeder, dochter en schoonzoon. Die jongen en het meisje houden handjes vast, geven elkaar kusjes en natuurlijk is er ook een huwelijksaanzoek. Om dan nog een beetje spannend voor de dag te komen is er het laatste half uur iets wat op een home invasion lijkt. Die heeft natuurlijk weer alles te maken met romantiek. Ik kan ook geen één moment opnoemen dat ik iets leuks heb gezien. Dit was gewoon ronduit slecht!

Slecht.

Ook al geef ik de film een 3/10, ik had hem slechter ingeschat. Lake Alice was een film die ik gewoon even tegen de verveling op de band gooide. Ik had eigenlijk een ultragoedkope film verwacht, maar dit was dus nog best een serieuze productie achteraf, waarin nog een paar centjes gestoken zijn.

Maar duidelijk niet al te veel centjes want de uitwerking van deze film is niet al te best. Alle fundamenten voor een degelijke horrorfilm zijn er wel, maar gewoon niet zo boeiend uitgevoerd. Je zet als regisseur overigens ook al snel de toon als je een film van enkel 80 minuten voor meer dan de helft uit inleiding laat bestaan.

Na een kleine 50 minuten komt de horror namelijk pas om de hoek kijken, alles daarvoor dient een inleiding te zijn met hele schaarse momentjes van horror tussendoor. Het probleem is dat de personages tijdens de inleiding voor geen moment boeiend zijn en ook niet al te best geacteerd. Zowel het stel als de ouders konden me gestolen worden.

Visueel is het redelijk versierd allemaal en de locatie is sfeervol, maar redelijk waardeloos in beeld gebracht. Wat de poster voor deze film je op IMDb ook mag laten geloven, de bedreigingen zijn alles behalve indrukwekkend en vooral saai. Regisseur Milliken slaagt er geen enkele keer in wat spanning van deze indringers af te laten komen.

Verder ook een brakke afwerking. Sound editing is erg ondermaats, camerawerk inwisselbaar en spanning niet aanwezig. Personages zijn vervelend en de kills behoorlijk saai opgezet en uitgevoerd. Het enige dat echt geslaagd was waren de korte momenten van onderlinge chaos binnen het gezin. Verder valt er weinig te prijzen in deze film, behalve dat het kort duurt zodat je het snel kan vergeten.

Nee, dit was niet best. Inwisselbare horrorfilm die een brakke uitwerking kent en saaie dreigingen. De posters zijn stukken gaver dan de 80 minuten die je uiteindelijk gaat zien. Deze film kan een horrorliefhebber met gerust hart overslaan, want je zal er niks aan missen.