Jacques Brel, Fou de Vivre (2017)

Boeiende documentaire over een fascinerende en complexe (of juist niet) man.Zijn zangkwaliteiten zijn ongeëvenaard maar ook zijn overige bezigheden zijn erg interessant en komen hier uitgebreid aan bod.

Een rijk maar ook te kort leven.

Goed.

Om over Jacques Brel een slechte documentaire te maken moet je van goeden huize komen. Ditmaal is het Philippe Kohly die hier de mist in gaat.

Dat bedoelde ik ja

"Jacques Brel, Fou de Vivre". Een mooie titel die de lading dekt, want dit is een uitstekende, interessante en boeiend opgezette documentaire over een man die, als ik me goed herinner, een paar jaar terug door de franstalige gemeendschep in België verkozen werd tot de "grootste" Belg allertijden...

Prachtig portret van deze man. Een documentaire, voor éénmaal niet volgestouwd met getuigenissen die zich toch meestal in superlatieven uitdrukken, maar Brel zelf aan het woord. En zo leren we toch veel over wat er leefde in hem, zijn passies en zijn zin voor vernieuwing en avontuur, wat hem telkens voortstuwde, in de verschillende fases van zijn leven.

Het mag niet verwonderen dat zo'n talentrijk man ook rijp was voor de filmwereld. Lelouche, Cayatte, Carné, Molinaro...zullen het geweten hebben met enkele uitstekende films tot gevolg, met m.i. "Les Risques du Métier" als meest geslaagde.

14 jaar geleden alweer (toen waren er 2 verkiezingen; eentje won Jacques, de ander Pater Damiaan).

Inmiddels al breed en lang ingehaald door - The Voice of Europe - Eddy Wally. Who else?

Ongelooflijk !

Goede documentaire over de ‘mythische’ Belgische chansonnier Jacques Brel. Voor mij is Jacques Brel vergelijkbaar met Bob Dylan: de teksten zijn van een ongekend hoog niveau in liedjesland (wat dat betreft had Jacques Brel samen met Bob Dylan de Nobelprijs voor de literatuur kunnen krijgen), maar ikzelf luister eigenlijk nooit naar teksten en doordat bij Brel en Dylan de teksten zo voorop staan met de muziek slechts als achtergrond kan het me niet echt boeien. Evengoed vond ik deze documentaire wel boeiend: het toont Jacques Brel als een intrigerende man die het burgerlijke leven verafschuwde en zich vol overgave stortte in een avontuurlijk leven van vrijheid, reizen en liefde (en daarvoor op z’n 24ste simpelweg zijn gezin verliet). Dat zou ook zijn haat/liefde-verhouding met vrouwen verklaren want vrouwen hebben een burgerlijk romantisch idee van liefde: vrouwen willen de man vasthouden – hun liefde vernietigt de vrijheid en het avontuur – terwijl liefde voor de man een kwestie van dromen en avontuur is. Brel zou zelfs zijn uiterst succesvolle carrière plotseling stopzetten op zijn 37ste omwille van de vrijheid en avontuur (net als Kurt Cobain heeft hij nooit commercieel succes nagestreefd en ervoer hij dat juist als een burgerlijk keurslijf). Ook alles wat Brel zelf in interviews zegt in de documentaire is verrassend intelligent en poëtisch (waarmee hij opnieuw demonstreert ver boven de gemiddelde liedjesschrijver te staan) waarbij hij een grote zelfkennis etaleert inclusief het inzicht dat talent niets anders is dan toewijding.

Al met al maakt de documentaire zo de ‘mythe’ Jacques Brel waar: Brel blijkt een uiterst bijzondere, vrije en toegewijde man die precies doordat hij oprechtheid boven succes plaatste zo extreem succesvol werd.

De docu die pas op tv was in het uur van de Wolf duurde slechts 90 minuten.