Jian Wang Cun (2017)

Fijn fijn.

Yu-Hsun Chen is een goeie, al is het voor het eerst dat ik hem in een opzet als deze zie. Meer iets wat je vroeger uit HK zou verwachten, nu doen China en Taiwan het samen. Op zich een combinatie die wel werkt, beter dan de meeste huidige China/HK projecten moet ik zeggen.

Visueel is het in ieder geval een erg fijne film geworden. Erg mooi en kleurrijk, wel dik aangezet maar dat past nu eenmaal bij de opzet. Verder ook veel aparte ideetjes die de film wat extra flair geven, deed soms wat denken aan een Taiwanese Burton of Gilliam, maar dan in het wat oudere China.

't Is visueel net wat sterker, maar ik denk dat deze film mensen kan aanspreken die vroeger van een Stephen Chow konden genieten. Village of no Return is iets minder expliciet grappig, wel iets gestyleerder en origineler. Zeker een aanrader, de vraag is in welke vorm deze film ooit het Westen zal bereiken (buiten de film fests om dan, want hij draait op BIFFF zag ik).

3.5*

Never trust a stranger...

Aangenaam frsse film met wat slapstick-achtige elementen erin.

De 'Worry Ridder' zag er prachtig uit en deed me even denken aan het Hellraiser-doosje.

Ik ben vrij bleu wat de Aziatische cinema betreft maar werd toch wel betoverd door de prachtige kostuums, malle personages, vertelstijl, humor en sfeervol kleurgebruik. Het was een aangename kijkervaring en een welkome afwisseling.

Leuk!

Een film van veel.

Er is tragedie. Er is slapstick. Er is fantasy. Er is actie. Er is veel.

Ook in stilistisch opzicht is er veel. Met prachtig gekaderde plaatjes. Met shots die een serene en rustgevende balans vertonen. Soms heel kleurrijk in de weergave. Soms helemaal niet. Wel altijd een weergave die goed past bij de sfeer (dramatisch, kolderiek, frivool) die op dat moment wordt uitgedragen. Althans zo ervoer ik dat.

Binnen de rustgevende kaders en tegen de statige en indrukwekkende achtergronden is in contrast heel veel beweging gaande. De personages zijn echt voortdurend in de weer. Zeer in strijd met de stilistische randen van de film. Het is onrustig in de evenwichtige kaders. Het is onrust van personages die in voortdurende staat van verbazing en opgewondenheid verkeren. Personages die geen tijd hebben voor Oosterse meditatietechnieken, voor bezinning, voor eenwording met natuur en omgeving en voor diepe wijsheden. Voor al die onzin hebben ze het gewoon veel te druk.

De gebeurtenissen die al die beweeglijke personages genereren zijn talrijk en volgen elkaar snel op. Dat moet ook. Het is immers een film van veel. Soms te veel.

Er waren momenten in de film dat ik dacht: Hé joh, doe niet zo druk en laat mij gewoon in stilte even genieten van dit mooie shot, of van deze absurde combinatie tussen actie en muziek, of van de intrigerende couleur locale. Gedachten die opkwamen vanwege het jammerlijke gevoel dat de film me de tijd en de rust niet gunde om al die intense sferen goed in te ademen.

Met de humor lukte dat wel. Gelukkig maar, want humor is een belangrijk aspect van de film. De humor is talrijk. Absurd. Slapstick. Hilarisch. Heel grappig en heel snel. Het werkte goed op m'n lachspieren.

De personages zijn aimabel en oppervlakkig. Ze grimassen veel, wat komisch werkt. Binding met personages is hier niet erg aan de orde. Daarvoor bewegen de personages trouwens te snel. Voordat er een begin van een verbintenis tussen kijker en potentieel interessant personage tot stand kan komen, is dat beloftevolle verbindingsfiguur alweer uit beeld verdwenen en gaan we naar een volgende scène of situatie. Het typeert de onrust in de film.

Desondanks een prachtfilm. En een film van veel. Misschien iets te veel.