Hier Ben Ik (2017)

Vanaf 11 mei in de bioscoop (Amstelfilm)

Hier Ben Ik zoekt welbewust de spanning tussen (of juist de samenkomst van?) religie en maatschappelijk bestaan op. De kerkdienst op zondag dient zich hier vrij letterlijk aan als een rustsessie, een uitvlucht van de dagelijkse beslommeringen. De kerkgangers, en zeker ook de dominee, beseffen dat de prestatiemaatschappij hen net zo goed in beslag neemt als ieder ander mens. Aan de hand van Bijbelteksten en onderlinge gesprekken proberen zij op een praktische manier nieuwe invulling aan hun dagelijks leven te geven. Religie wordt een venster waardoor de werkelijkheid gezien kan worden, in plaats van een hulpmiddel om uit die werkelijkheid te ontsnappen.

Gehele recensie Hier Ben Ik

Wat bezielt iemand om het leven van een stel yuppen in de kouwe-kak-enclave Bloemendaal om te werken tot een documentaire? De opening is hilarisch: een echtpaar loopt in een sukkeldrafje door de duinen bij Bloemendaal aan Zee. De vrouw neemt haar weekagenda door en heeft het vooral over wat zij wil en beslist feitelijk eenzijdig wat haar sneue, want immer instemmend 'ja'-zeggende echtgenoot moet doen. Even dacht ik dat ik met een amusante satire te maken had, maar helaas: dit is een bloedserieuze documentaire waarbij het lachen je al gauw vergaat. Even later legt moeder verantwoording af bij haar naar schatting tien jaar oude zoontje over haar besluit om ouderling te worden bij de plaatselijke kerk. Ze lijkt oprecht op zoek naar goedkeuring van haar kind, die natuurlijk geen idee heeft wat er aan de hand is.

"Hier Ben Ik" richt zich ook op het saaie leven van een dominee, waarbij we getuige moeten zijn van de evaluatie van een preek. Die dominee heeft ook een 'indringend' gesprek met een man die op het punt staat voor de tweede keer te trouwen, maar niet zo'n geweldige band heeft met zijn vader. Er is ook nog de vrouwelijke koster die zich wel eens ongelukkig voelt en daarover, gezeten met een zevental duidelijk steenrijke vrienden op een zomerse dag met een luxe BBQ en een glas wijn, zonder enige gène een flink traan laat. Ja, in Bloemendaal zingen ze graag mee met Brigitte Kaandorp: "Het leven is voor mij verschrikkelijk zwaar!" Wat was in vredesnaam de bedoeling van makers Sander Snoep en Sarah Vos? Het zijn allemaal losse flarden, er is geen structuur, geen visie. Dit is soms zo slecht dat het leuk is, maar dat was overduidelijk niet de bedoeling... maar wel een klein lichtpuntje in de duistere wereld van de Bloemendaalse geldgraaiers.

Jeetje wat vinden deze mensen zichzelf belangrijk en wat zijn ze toch allemaal drukdrukdrukdrukdruk. Doe eens wat rustiger aan en haal eens adem. Maar dat kan allemaal niet want ze wonen in Bloemendaal dus hebben iets hoog te houden. Dat is het idee wat ik hierbij krijg. Laten wij onder het genot van een Chablisje even praten over hoe erg we onszelf zijn.

Sfeervol