Bluebeard (2017)

Hoewel de titel aannemelijk maakt dat er een verfilming van het gelijknamige sprookje aan de hand is, klopt dat niet. Geen blauwe baard te bekennen. Wel een moordenaar.

De opening is mooi. We luisteren naar de weersberichten op een radiostation. En terwijl we naar de weersberichten luisteren, laat de camera prachtig werk zien en worden we heel subtiel binnen gebracht in de sfeer van het verhaal. Een sfeer die beloftevol onheilspellend en bevreemdend aanvoelt. Spannend en geslaagd, zou ik zeggen. We zijn er klaar voor.

De film loopt voorts vooral door op deze sfeer die je gedurende de loop van de film in prettige zin onophoudelijk en doordringend blijft lastig vallen. Erg fijn als het verhaal verder niet veel om het lijf heeft. Want het verhaal doet eigenlijk niet meer dan zich af en toe te tonen door de mooie sfeervolle beelden heen en is weinig boeiend.

Het zijn de plaatjes die de show stelen. Beelden die een staat van psychische schimmigheid reflecteren. Beelden die de lucide droomachtige wereld weergeven waarin de hoofdpersoon rondloopt. Ze tonen warrigheid en onduidelijkheid, waardoor de vraag wat echt is en wat niet, immer de kop opsteekt. Door mee te kijken met de perceptie van het hoofdpersonage, heerst er voortdurende onduidelijkheid over de waarde die elke gebeurtenis en elke waarneming voor het verhaal hebben. Hallucinatie of toch niet? Vermoeiend hoor.

De hoofdpersoon bepaalt vanuit zijn beleving de invulling van alles. Zo ook de invulling van de overige personages die bij hun introductie veel karakterpotentie hebben en interessant lijken te zijn, maar dat helaas in de uitwerking nooit worden. Ze doen hun ding en verrassen niet. Ze worden door hem voorzichtig en steriel ingevuld. De invulling gaat nooit verder dan de eerste indruk, gaat nooit ver de persoon in. Men blijft figurant, zodat er altijd afstand is. Afstand voor het hoofdpersonage maar ook voor de filmkijker.

Bezien met de vertroebelde blik van het hoofdpersonage is die onpersoonlijke kijk op dingen misschien nog wel begrijpelijk. Toch is het nadelig voor de amusementswaarde van het verhaal. Een bredere ontwikkeling zou waarschijnlijk meer verhalende verrijking in de film hebben gebracht.

In de film veel prachtige shots. Absoluut. Prachtig verzorgd en uitgedacht. Met functioneel gebruik van harde kleuren. Confronterend en allerminst slaapverwekkend. Soms zelfs shocking. Men neme bijvoorbeeld de afschuwwekkende beelden van intern oraal en anaal onderzoek die heel plastisch en opdringerig af en toe in beeld komen. Die houden je wel even wakker.

Verhaaltechnisch is het dus allemaal niet zo interessant. Er gebeurt niet veel. En als er wat gebeurt, is er steeds die nare opborrelende vraag over het waarheidsgehalte. Dat onduidelijke feit neemt een groot deel van de spanning weg die door de sfeer zo doeltreffend wordt opgeroepen. Enigszins langdradig mag je deze film daardoor wel noemen, vind ik.

Gelukkig is er aan het einde van de film als het beschouwende perspectief van de hoofdpersoon even wordt losgelaten nog wel een verklarende ontsluiting van de nog hangende onduidelijkheden. Het schept enige opluchting en bevrediging en is een verdiende beloning voor de geduldige kijker. En die heeft dat ook wel verdiend!

Teleurstellende zuid-Koreaanse misdaadfilm over een arts die begint te vermoeden dat zijn onderbuurman, een slager, een seriemoordenaar is. Visueel aan de nogal statische kant en de plot komt nooit echt op gang, ondanks een aantal 'verrassende' wendingen. De personages zijn daarnaast niet bijster interessant. Grotendeels vond ik de film eigenlijk meer verwarrend dan spannend.