Winnetou & Old Shatterhand (2016)

Winnetou is een begrip in Duitsland en vooral met de feestdagen worden de oude films eindeloos herhaald. Dit is de eerste film in een nieuwe trilogie die tussen Kerst en oud en nieuw is uitgezonden. Een hele andere toon, veel realistischer en 'harder', maar niet onaardig.

De eerste film uit een drieluik: Winnetou – Der Mythos lebt ist ein dreiteiliger Fernsehfilm en kan nergens maar dan ook nergens aan de originele films tippen. Ik vond deze juist helemaal niet harder laat staan realistischer. De film gaat kapot aan de ongelofelijk flauwe misplaatste humor , Wotan Wilke Möhring komt niet in de buurt van Lex Barker en Nik Xhelilaj is de grootste aanfluiting als Winnetou die je maar kunt bedenken, Pierre Brice zou zich omdraaien in zijn graf..... Ook de orginele films zijn bekend om hun mooie soundtrack en ja je raad het al daar zijn ze ook niet bijster slim mee omgegaan.

Nou ja, stinissen, zowel de bewoners van het Wilde Westen en de omgangsvormen van de Indianen (inclusief taal) zijn toch wel veel dichter bij de werkelijkheid in deze film, dan dat bij de oude Winnetou-films het geval was. Niet dat dat per se beter is, hoor, maar in ieder geval kozen ze voor een andere insteek.

Voor mij was het een meevaller.

Ik heb nooit veel opgehad met de oude versies, dat moet ik erbij zeggen.

Daar zaten wel mooie opnames in en schitterende muziek.

Vooral die muziek speelde een belangrijke rol in de populariteit van die films, net als bij de westerns van Leone overigens.

De muziek in deze versie is respectvol gebaseerd op die van Martin Böttcher die hem componeerde voor de versies uit de jaren zestig.

Maar Lex Barker heb ik altijd een afstandelijke acteur gevonden, die het vooral van zijn uiterlijk moest hebben.

Hij was wel sterk in heldhaftig poseren.

Billy Wilder zei ooit over Barker dat die maar twee manieren had om zich uit te drukken als acteur: Mét en zonder hoed (dat gaat wat te ver m.i., maar het zegt wel iets )

Vergelijking met Wotan Wilke Möhring is in feite bijna ondoenlijk.

Die laatste speelt de rol veel menselijker en met hart en ziel.

Hij wist mij te raken, meteen vanaf het begin van de eerste van de drie delen van deze nieuwe verfilming.

De grote "bovenmenselijke" held van Karl May is hij hier niet, en dat zal vele fans van de oude versies beslist tegenstaan.

Ik zie beide versies graag gescheiden, maar geeft de voorkeur aan de nieuwe, waarmee ik de oude niet meteen ook wil verwerpen.

Ik heb ooit een aantal van de opnamelocaties in Joegoslavië bezocht van die oude films, en dan doet het je toch wel iets meer moet ik eerlijk toegeven.

De wijze waarop de Indianen hier in beeld werden gebracht vind ik bij verre superieur aan de vorige, want dat was (zeker uiterlijk) tenenkrommend slecht, en een van de minpunten van die films.

De pruiken zagen er belachelijk uit.

Ik heb die films altijd nogal kinderlijk gevonden.

Hoe anders en beter is dat hier nu gedaan.

Helaas niet correct voor wat de aankleding van de Apaches betreft, maar verder respectvol, en het taalgebruik geeft het geheel ook veel meer cachet.

Ik vond dat geweldig

Je zou kunnen zeggen dat de rol van Winnetou in deze nieuwe serie kleiner is dan in de films met Pierre Brice, dat vind ik zelf ook wat jammer.

Toch maakte Nik Xhelilay op mij veel indruk.

Ik denk niet dat een andere acteur dat beter gedaan zou hebben.

En dan heb ik het nog niet gehad over Iazua Larios als Winnetou's zuster Nscho-tschi.

Haar rol is minstens zo groot als die van beide andere hoofdrolspelres en ze vervult die optimaal.

Het rol lijkt sterk gebaseerd op het historische personage Lozen een vrouwelijke Apache krijger Lozen - Wikipedia - en.wikipedia.org

Een mooie zet vind ik ook de keuze om het verhaal te beginnen met Karl May's aankomst in Amerika, en zijn ontwikkeling te volgen naar "Old Shatterhand".

De natuuropnames zijn net als in de vroegere films prachtig.

Ik heb deze film (en de beide volgende) met genoegen gevolgd.

Dat de fans van de oude serie deze nieuwe versie niet toejuichen kan ik begrijpen.

De helden zijn wellicht te menselijk geworden, dat zal niet iedereen kunnen waarderen.