The Witness for the Prosecution (2016)

Agatha Christie's verhaal heeft genoeg verrassende wendingen - eigenlijk verwacht je wel telkens dat er meer achter steekt - om je te boeien, maar of het daardoor des te gelovenswaardig overkomt is een andere vraag. Het zal de liefhebbers van dergelijke verfilmingen evenwel worst wezen, want de film geniet van een originele en klas- en sfeervolle opbouw en kan bovendien rekenen op uitstekende vertolkingen van in de eerste plaats Toby Jones, met daarnaast Andrea Riseborough en zelfs Monica Dolan als de meid (wat zou een Kathy Bates in die rol gepast hebben).

Qua plot is dit verhaal niet stuk te krijgen, en hoewel de acteurs niet allemaal even charismatisch zijn wordt er uitstekend geacteerd, maar de geel-groene groezeligheid van de fotografie levert een doffe en sombere sfeer op die mij bijzonder tegenstaat, en dat doet veel afbreuk aan de impact. Bovendien vraag ik me af wat het kader van de Eerste Wereldoorlog en haar trauma's aan het geheel toevoegt; zeker in het licht van de laatste scènes lijkt het wel alsof ik heb zitten kijken naar twee verschillende films die niets met elkaar van doen hebben. Gemengde gevoelens.

Niet te vergelijken met Billy Wilder's Witness for the Prosecution

Billy Wilder's versie van het Agatha Christie verhaal is een, misschien ondertussen vergeten, klassieker en dan is het altijd gevaarlijk om met een nieuwe variant op de proppen te komen. Christie blijft echter na al die jaren nog enorm hot in film en seriewereld (met recentelijk nog het degelijke Murder on the Orient Express van Kenneth Brannagh) en een paar jaar geleden was er dus een BBC productie van Witness for the Prosecution.

Deze keer geen film, maar een miniserie en And Then There Were None van Craig Viveiros had al bewezen dat dat ook degelijke cinema kan opleveren. Jammer genoeg is de ene miniserie de andere niet en voelt Witness vooral aan als een excuus om visueel iets anders met het verhaal te doen. Het resultaat is echter een lelijke groene filter en vooral een aantal nodeloze wijzigingen. De toevoeging van de Eerste Wereldoorlog heeft geen enkele waarde en het lijkt wel alsof er op het einde nog een aantal zaken worden toegevoegd om dit wat tot een respectabele speelduur te rekken. Ik had dan ook eerder verwacht dat de eerste aflevering de opbouw ging brengen en dat we dan in de tweede aflevering getrakteerd werden op een rechtbankdrama van jewelste. Dat valt dus echter lelijk tegen en hoewel de stukken in de rechtbank op zich nog tof zijn, is het gedoe in Frankrijk er gewoon teveel aan.

Dat neemt echter niet weg dat het plot van Christie nog altijd wel als een huis overeind blijft staan, maar dat is een compliment aan Christie en niet aan Julian Jarrold. In die miniseries van de BBC valt wel altijd op dat ze met zorg hun cast kiezen. Zo is Toby Jones uitstekend als de ietwat schlemielige John Mayhew en hoewel dat continue kuchen me op den duur begon te irriteren, is er verder weinig wat opgemerkt kan worden aan zijn performance. Ook Billy Howle doet het goed als Leonard Vole en het is tof om Kim Cattrall eens in iets compleet anders te zien dan Sex and the City. Ze heeft weliswaar maar een kleine bijrol als de vermoorde Emily French, maar ze overtuigt wel. Verder is vooral Andrea Riseborough ook nog goed gecast als Romaine Heilger die vooral in de tweede aflevering het laken naar zich toe trekt.

Neen, hier had ik toch meer van verwacht. Het begint tegenwoordig een jaarlijkse traditie te worden om in begin januari een op een verhaal van Agatha Christie gebaseerde miniserie te kijken. And Then There Were None was echter heel wat interessanter en dat is vooral omdat er hier teveel de kaart van het artistieke wordt getrokken. Die filter, dat stuk in Frankrijk, ... Niet voor mij weggelegd blijkbaar.

2.5*

Deze ook eens bekeken en het was niet mis. Het verhaal heeft niet het hoogste tempo, maar naar het einde zitten er nog redelijk wat wendingen in het verhaal om het tot het einde boeiend te houden.

De cast deed het ook prima en kwam wel overtuigend over.

Verder zag de film er prima uit.

Toch de moeite om eens gezien te hebben.