Emma Wil Leven (2016)

Berichten hebben niet gelogen, wat een docu, wat een emotie en wat een ontiegelijk tragische ziekte is dit. Echt regelmatig tranen moeten laten, voelde gewoon mee met alles wat ik zag. Zo jong en dan zo lang moeten vechten en dan nog de strijd verloren. Mooi in elkaar gezet, en super om de beelden die door haar zelf zijn gemaakt te zien, haar wens kwam uit, Rust Zacht Emma.

Poeh. Zeer heftig. Tegenwoordig wordt "bevat schokkende beelden" zo vaak geroepen dat je daarbij denkt "het zal wel". Nou, deze documentaire bevat echt schokkende beelden. Vreselijk om te zien hoe een ca. 17-jarige meid langzaam aftakelt tot ze uitziet als een bejaarde van boven de 100. Bizar ook hoe weinig de psychische zorg hiertegen kan doen, de docu laat zien dat die zorg nog maar in de kinderschoenen staat. Als je hoort langs hoeveel instellingen de ouders met haar wel niet zijn geweest om haar te helpen vraag je je ook af of ze dit met "marktwerking" bedoelen, de behandeling van anorexia nervosa lijkt in de praktijk wel te falen in Nederland. Misschien is dat (het falen) een verkeerde en voorbarige conclusie, maar deze docu bewijst beslist niet het tegendeel.

Respect voor de documentaire die Emma wilde maken, zonder twijfel uit de overtuiging dat ze de ziekte zou overwinnen en met deze docu andere meisjes in haar situatie zou kunnen helpen. En sterkte aan familie en vrienden.

In reactie op de discussie hiervoor en de berichten van soom snap ik die discussie wel. Wikipedia biedt (in andere talen) wel enkele antwoorden, zo is anorexia nervosa een combinatie van diverse psychische stoornissen, hormonale en metabolische stoornissen (lichamelijke veranderingen), en die lichamelijke en hormonale veranderingen vinden vooral plaats bij meisjes in de pubertijd. Daarmee denk ik dat de oorzaak van haar ziekte wel daar ligt (de een ontwikkelt het niet, en de ander heeft de pech het wel te ontwikkelen).

Uit de docu maakte ik op dat Emma naar Portugal wou en dat haar vriendinnen het ervaarden als een afscheid. Ik denk echt dat Emma, naast een laatste poging om te herstellen, ook niet wou dat als dat faalde haar familie haar zou zien aftakelen en ook geen last voor ze wou zijn. Haar afscheidstelefoontje klonk ook als dat van iemand die de ander niet ongerust wil maken, door bijvoorbeeld over toekomstplannen te beginnen. Haar vriendinnen zeiden al dat ze een slimme meid was, ik denk dat ze hier dus heel bewust voor heeft gekozen en haar ouders dat hebben gerespecteerd, al lijkt me zoiets voor de ouders een onmenselijke opgave. Ze wou haar familie denk ik haar eigen overlijden zoveel mogelijk besparen. 4*

Deze heb ik gezien toen die op tv kwam, en het liet mij niet los. Ik denk zelfs nog regelmatig aan Emma en deze documentaire. Anorexia is een zeer moeilijke en ingewikkelde ziekte. Voor de omgeving en voor de patiënt zelf. Ik kan uit ervaring spreken. De ziekte begon op mijn dertiende en als ik geen sondevoeding had gekregen, was ik er zeker niet meer geweest. De ziekte heeft veel invloed op mijn leven (gehad). Hierdoor was de documentaire ook erg confronterend voor mij. Het is schrijnend om te zien hoe erg Emma lijdt. De documentaire brengt de heftigheid van de ziekte goed in beeld. Hoe het je uitteert, opvreet, in zijn bezit neemt, met mogelijk overlijden als gevolg, zoals in Emma's geval. De documentaire heeft mij erg geraakt en ik denk dat mensen die geen ervaring met de ziekte hebben, er ook beter door kunnen begrijpen dat het echt geen kwestie is van weer-gewoon-gaan-eten. Hoe gek het ook klinkt, dat kún je niet als de ziekte je in zijn greep heeft. Dit jaar heb ik ook het gelijknamige theaterstuk gezien en het boek gelezen. Het theaterstuk deed mij minder dan de film. Het boek heeft mij ook erg geraakt. Het geeft meer inzicht in Emma's leven en haar ziekteproces. De documentaire gaat voornamelijk over haar laatste periode. Eerlijk, pijnlijk en oprecht. 4*