La Femme Publique (1984)

Tja, Valérie Kaprisky die vele malen in haar nakie liep zag er best wel lekker uit, maar helaas was dat niet genoeg voor een goede film, integendeel zelfs. Ik kon mij niet in het minst inleven met de hoofd-personages, inclusief huppeldepup Ethel. Het plot vond ik totaal niks en ik kreeg op een gegeven zo genoeg van al dat geschreeuw van die acteurs, dat ik meermalen overwogen heb deze film verder voor gezien te houden. Te veel de nadruk leggen op het vele expliciete naakt waarbij het verhaal van ondergeschikt belang is werkt dus - enkele uitzonderingen daargelaten - niet voor mij. Ook Jess Franco maakte zich daar in zijn films veelvuldig schuldig aan.

1,0*

Tegen beter weten in toch maar weer een Zuławski opgezet. Goed beschouwd heb ik aan het commentaar van wibro weinig toe te voegen. Valérie Kaprisky is een fors deel van de speelduur te aanschouwen in haar Eva-kostuum. Hoewel niet erg getalenteerd, levert dat soms oogstrelende plaatjes op. Die beelden worden evenwel aan elkaar gebreid met een verhaal, waarin hufterig gedrag hoogtij viert. Veel geschreeuw, weinig wol. Daarom is het nog een hele klus om ondanks Kaprisky's aanwezigheid de rit tot het einde uit te zitten.

Ik heb nu drie films van Andrzej Zuławski gezien, waarvan er niet één een voldoende scoort. Ik denk daarom dat ik het daar maar bij laat.

La Femme Publique is de 3e Franstalige film van de Poolse regisseur Andrzej Zulawski.

Zulawski stond erom bekend om jonge actrices te (her)ontdekken en ze op acteergebied volwassen te maken. In 1984 deed hij hetzelfde met de jonge Valérie Kaprisky. Zij speelde een jaar hiervoor nog in de Amerikaanse film Breathless tegenover Richard Gere en was derhalve al een bekende actrice in haar thuisland Frankrijk. In La Femme Publique speelt ze misschien wel de beste rol uit haar carrière en werd ze genomineerd voor een César.

Dat Valérie Kaprisky niet veel moeite heeft met bloot, liet ze al eerdere films zien. In La Femme Publique doet ze hier nog wel een schep bovenop, want het merendeel van de film loopt ze naakt rond. Vrouwelijk bloot is toch wel een handelsmerk van Zulawski, of het nou functioneel is of niet. En aangezien Kaprisky een nagenoeg perfect figuur heeft, hoor je mij als man hierover niet klagen.

Expressionisme en bombastisch acteerwerk is een ander handelsmerk van Zulwaski. De personages in zijn films zijn zelden normaal en dat is hier niet anders. Elk personage is wel emotioneel onstabiel. Net als de regisseur in de film zelf, vraagt Zulawski veel van zijn acteurs, maar hij haalt er ook wel het beste uit. Hij wordt dan ook vaak geroemd door zijn acteurs. Valérie Kaprisky gaf zelfs in interviews aan dat ze voor Zulawski letterlijk zou sterven als hij haar dat had gevraagd. Het toont maar aan hoe ver acteurs voor hem willen gaan.

Het verhaal over de jonge actrice Ethel, die volledig uitgebuit wordt door de dominante regisseur Lucas Kesling is een interessant gegeven. Het warrige subplot over de moord op een Baltische bisschop is helaas minder interessant. Niettemin is La Femme Publique zeker het aanzien waard, mede dankzij het uitstekende acteerwerk. Al is dit soort acteerwerk, zoals ik bij bovenstaande recensies kan lezen, niet aan iedereen besteed.