Glassland (2014)

Een rauw en somber drama over een alcoholische moeder en haar wanhopige zoon in een schijnbaar uitzichtloze situatie. Neerslachtigheid en depressie zijn termen die het gevoel dat in dit drama wordt opgeroepen aardig verwoorden.

In het grauwe decor dat natuurlijk niet bestaat uit het meest charmante stukje Ierland is het herfstachtig weer. Het regent bijna voortdurend. Behoorlijk deprimerend.

Het minieme kleurgebruik voegt nog eens een extra lading somberheid aan de al kille uitstraling toe. De harde depressieve sfeer wordt er behoorlijk ingewreven.

Met de sfeertekening is niets mis. Wel mist de film iets anders. Het verhaal mist ronding. De verteltrant is fragmentarisch. We worden gevoederd met nieuwgierigmakende brokjes, die niet worden uitgewerkt. Het maakt onrustig en voorkomt een grote mate van inleving.

We worden niet veel gewaar van de achtergronden van de personages. We horen niet veel over het verleden. Een stukje hier. Een los stukje subplot daar. Daar moeten we het mee doen.

Het acteerwerk is fantastisch. Het gebeurt met weinig dialoog. Is ook niet nodig. Expressie en lichaamshouding vertalen gevoel en sfeer in voldoende mate.

De cameravoering is confronterend. Dicht op de huid. Meekijkend en draaiend. We zijn onderdeel van de rauwe somberheid.

Doordat de film ondergedompeld is in grauwheid en ellende en elke vorm van relativering en een gedegen duiding ontbreken, ontstaat na verloop van tijd wel een mate van overkill en een zielloos gevoel van “het zal wel”.

Toch jammer, maar misschien ook wel weer goed, want dat betekent dat er voldoende afstand tot de personages mogelijk is en persoonlijke onderdompeling in depressieve sferen kan worden afgewend.

In die zin: gelukkig maar.

Een goed drama film..

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Drankverslaafd is niets...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digial)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Als er in Europa een sociaal drama wordt gemaakt, kijk ik daar meestal met veel plezier na, maar deze film was een echte teleurstelling. Een tergend traag, vaak onduidelijk verteld verhaal wat nergens pakkend word. Het rare, verkeerd gekozen camerawerk met niet functionele schokkerige, dicht op de huid scenès, werkt trouwens ook niet mee om je te kunnen indentiferen met de personages. Het onbevredigende einde, waarbij je het gevoel hebt dat het verhaal bij lange nog niet is verteld, maakt de desillusie compleet.

Pluspunt is het acteerwerk van met name Collette die hier helemaal los gaat, maar helaas zal ook deze sterke rol van deze ondergewaardeerde actrice niet de schijnwerpers halen. Daarvoor is datgene wat er om haar heen gebeurd te nietszeggend.

Deprimerend, sober geschoten iers drama, vooral de moeite waard door de desolate sfeertekening en de sterke rollen van Jack Reynor en Toni Collette. De plot heeft niet veel om het lijf maar voelt echt en doorleefd aan, waardoor de gebeurtenissen de benodigde indruk maken. Na afloop ben je blij dat je eigen leven in ieder geval niet zo klote is als dat van de hoofdpersonen.

Sinds de dood van haar echtgenoot is Jean [Toni Collette] in een diepe depressie geraakt. Haar zoon John [Jack Reynor], een taxi-chauffeur die amper zijn eigen rekeningen kan betalen, is het beu om de problemen die Jean veroorzaakt op te lossen. Hij komt in contact met Jim [Michael Smiley] die Jean kan helpen om de eerste stappen te zetten in de strijd tegen haar verslaving, maar John heeft snel geld nodig om die strijd voort te kunnen zetten. En daardoor komt hij voor een moreel dilemma te staan. Somber, indringend sociaal drama met prachtig samenspel van Collette en Reynor en een mooie bijrol voor Will Poulter als John beste vriend Shane die eveneens uit een impasse moet zien te komen.