Cent Mille Dollars au Soleil (1964)

Deze vanavond bekeken, zat in mijn Belmondo dvd box.

Een van de weinige films met Belmondo, die ik nog nooit had gezien.

De film is -hoewel zwart/wit- zeer kleurrijk en mooi geschoten, waarbij goed gebruik wordt gemaakt van het brede bioscoopbeeld en het mooie, onherbergzame landschap.

Het verhaal is voortdurend onvoorspelbaar en behoorlijk origineel, hoewel een vergelijking met Le salaire de la peur in de verte wel voor de hand ligt.

Hoewel Belmondo als eerste vermeld wordt, is feitelijk Ventura de werkelijke hoofdrolspeler en ook veel vaker in beeld.

Beiden hebben er duidelijk zin in en of schoon de film een vrij trage verteltrend kent, blijft hij boeiend tot het hilarische eind.

Gewoon een goede, leuke avonturenfilm anex roadmovie.

Een acht, ofwel vier sterren.

Eentonig, langdradig en zonder spanning. Gelukkig is er de luchtige toon, maar dat en ook een drietal Franse sterren kunnen de film niet redden. Kreeg in de beginne een beetje "Le Salaire de la Peur"-allure maar daar blijft deze "Cent mille..." mijlen onder.

Het beste in de film zijn de landschappen en ook één achtervolgingsscène mag gezien. Voor de rest heel gewoontjes.

Belmondo in Marokko

Ik ben me langzaamaan eens wat meer aan het verdiepen in het oeuvre van Jean-Paul Belmondo. Een acteur die geruime tijd een heuse sterrenstatus had, maar die vandaag de dag wat op de achtergrond lijkt te zijn geschoven. Zonde eigenlijk, want ik kan hem meestal wel waarderen. Het was echter niet voor de Fransman met de grote glimlach dat ik had besloten om Cent Mille Dollars au Soleil mee te nemen op de rommelmarkt. Neen, ik was al langer benieuwd geraakt naar Lino Ventura en dit leek me de perfecte opener.

Want als Ventura niets voor mij bleek te zijn, dan had ik nog altijd Belmondo om op terug te vallen. Het was echter het verhaal dat me niet helemaal kon bekoren. Mijn versie (die uitgebracht is door DFW en enorm bedroevend is, want er kon zelfs geen menu van af) duurde trouwens 120 minuten en geen 130 minuten zoals overal staat aangegeven. Het is nochtans een versie in het zwart-wit en met Franse audio dus ik zou niet weten waarom ik 10 minuten kwijt zou zijn. Cent Mille Dollars au Soleil wordt verkocht als een charmante avonturenfilm, maar vervalt op den duur teveel in hetzelfde riedeltje. Hoewel regisseur Henri Verneuil dit in den beginne nog vrij goed weet te verstoppen door onder andere de complete vernieling van het café door Plouc en Steiner, duurt de film overduidelijk een halfuur te lang. Het mysterie rond Steiner komt nooit echt uit de verf en de film krijgt pas een lichte heropleving wanneer Rocco, Plouc en Steiner terug bij elkaar zijn. Tegen dan heb je echter al vele kilo's zand verorbert en komt die ontmoeting te laat in de film. Op zich zijn de locaties wel de moeite (de film is nagenoeg helemaal in Marokko opgenomen), maar ook dat kan de film niet dragen.

Waarom dan toch nog 3* geven? Wel, voornamelijk vanwege het heerlijke samenspel van Belmondo en Ventura. De andere Belmondo's die ik heb gezien stammen uit de jaren '70 dus het was wel even verschieten hoe jong hij eruit ziet, maar zijn klasse was blijkbaar al aanwezig. Ook Ventura is lekker op dreef. Van het trio Rocco - Plouc - Steiner vond ik Reginald Kernan, die de rol van Steiner op zich neemt, wel de zwakste schakel. Hij mist de schwung die de andere twee wel hadden en moet overduidelijk onderspit delven in de finale. Wel tof om Gert Fröbe eens in iets anders te zien dan zijn legendarische Goldfinger rol.

Tjah, leuk om eens een keer gezien te hebben mocht je een grote die-hard fan zijn van één van de hoofdrolspelers. Het eerste uur is ongetwijfeld het sterkste, maar nadien zakt de film wat als een pudding in elkaar. De chemie tussen Belmondo en Ventura maakt echter veel goed.

3*