Selam: Bahara Yolculuk (2015)

Prachtig drama met een zeer mooie omgeving die me aan de uitgestrekte oppervlaktes uit Die Höhle des Gelben Hundes deed denken. Het verhaal concentreert zich hoofdzakelijk op Ismail, die een school wilde openen in Kirgizië.
Natuurlijk is dit een initiatief om te waarderen (de arme bevolking van goed onderwijs voorzien), maar ik vond het wel een beetje vreemd hoe dit tot stand kwam; hij pikte een 'lot' uit dat schaaltje waar het land van bestemming op stond vermeld en vervolgens moet hij dit gewoon accepteren en uiteindelijk heel zijn leven hier op afstemmen. Dit was ietwat ongeloofwaardig.
Maar de personages zijn boeiend en het is mooi te zien hoe vreemden elkaar kunnen helpen en rekening houden met elkaars belangen (waaronder het uitstellen van Sevgi voor haar operatie omdat ze anders het schoolproject moesten stil leggen). Het geheel is met veel liefde gefilmd en wanneer er zo'n doos met levensmiddelen wordt uitgepakt die is opgestuurd door een familielid voel je hier echt de waarde van. Evenals de paard van de stotterende jongen die wordt doodgeschoten. Er wordt echt de tijd genomen om bepaalde gebeurtenissen uit te lichten en ik waardeer dan ook opnieuw de Turkse handelingswijze.
Het ongeluk op het einde vond ik dan wel weer een beetje jammer; doordat die paarden over de weg liepen raakte hij uit koers en overlijdt daarna. Dit leek me sowieso niet echt nodig want hij leek al af te remmen (wellicht had deze 'actiescène' technisch wat beter in elkaar gezet moeten worden) maar ik vind het eigenlijk altijd jammer als zo'n willekeurig voorval zo'n grote impact heeft op de rest. Dan had hij beter om het leven kunnen komen door de 'badguy'.
Uiteindelijk raad ik deze prent iedereen aan om te zien; al is het alleen vanwege de knappe actrices, intrigerende soundtrack en de bijzondere locaties.