Urineun Hyeongjeimnida (2014)

In De Filmkrant stond al iets over poep- en piesgrappen in de nieuwste film van Jang Jin. Iets over incoherent, maar ook speels en prikkelend. Verhoeven maakte een vergelijking met de Gebroeders Farrelly en misschien is dat zo gek nog niet, hoewel Jang zelf Pedro Almodovar tot zijn favoriete regisseurs rekent. Ergens in dat overgangsgebied zou je deze film van Jang wel moeten zoeken. Een volbloed komedie met zeer ernstige onderwerpen als weeskinderen, een pitsie kinderverwaarlozing, jeugddelinquentie, dementie etc. Jang mixt dit allemaal in een farce met (te) groots acteren, potsierlijke vondsten en hij snijdt serieuze onderwerpen aan, zonder het echt tot een logisch en lopend geheel te maken (incoherent – inderdaad). De film kent een familiereünie TV-programma als vertrekpunt en er wordt direct op los geschmiert. Owen Wilson is een acteur die in de Amerikaanse versie zou spelen, om een beeld te krijgen. En daarna volgen de ontwikkelen elkaar in rap tempo. Nergens vervelend, soms invententief, maar meestal paradoxaal genoeg een beetje volgens de platgetreden paden.

Ik zou zweren dat de dementerende moeder de vrouw uit Poetry was. Haar naam schrijf je vergelijkbaar, maar volgens imdb is het een ander.

Speelse tragikomedie over twee broers, die sinds hun prille jeugd totaal van elkaar vervreemd zijn en bovendien opgescheept zitten met een reislustige, eigenzinnige, dementerende moeder. In zijn kern eigenlijk een triest verhaal, dat evenwel met de nodige humor gebracht wordt. De wijze waarop de twee qua karakter erg verschillende broers tegen elkaar uitgespeeld worden is best grappig. Niks bijzonders, maar toch wel leuk.