Sweet Home (2015)

Voorspelbaar standaard gedoe. Dat mag, maar zorg dan voor enigszins sympathieke personages...
Er zijn een paar leuke momentjes die veel te vlug weer van potentiële spanning worden ontdaan. En dan dat einde... compleet met irritant hand-uit-het-graf moment. Jammer.

Wel ziet het er visueel goed uit. Kan ook eigenlijk niet anders met al die mooie gebouwen in Spanje.

Sweet Home

Ik heb toch maar eens een poging gewaagd aan Sweet Home en het is me eigen best wel tegen gevallen. Niet alleen dat ik een Engelse versie had voor deze Spaanse film, wat eigenlijk al een beetje tegenvallend was bleek de film alsnog half Spaans te zijn. Ja, Engels en Spaans door elkaar heen gehusseld, wat was dit irritant! Daarnaast was de film meer een Misdaad / Horror film in plaats van een Horror only film. Hierdoor werd ik erg verveeld want de film bevatte totaal geen spanning waardoor je eigenlijk futloos begon te kijken.

Het verhaal was eigenlijk ver te zoeken. Ik kon mezelf namelijk niet in een verhaal vinden waardoor de film saai was om te volgen, je raakte erg snel afgeleid en toch beviel het me niet. De film heeft niet alleen maar slechte dingen, er zitten ook zeker wat goeie dingen in. Dit zijn voornamelijk de personages, die waren erg gaaf. Het concept was ook erg vet en visueel zag het er prima uit. Je kunt dus niet zeggen dat je na een leuke romcom film zit te kijken maar er zat wel wat duisters aan. Als was dit niet genoeg aanwezig en is de film een typisch zondag-middag-vermaak film!

2.0*

Het cliché waarin Alicia, voordat ze een avond met haar vriend in een leeg appartementencomplex gaat zitten, haar telefoon in haar auto laat liggen en later eentje stuk laat vallen, is ergens nog begrijpelijk. Een stuk vermoeiender zijn de domme en omslachtige keuzes van de personages. Ga vooral lekker tegen een deur schreeuwen en slaan als je heel stil moet zijn om niet gevonden te worden. Gelukkig is hun stalker ook niet intelligent, getuige van het bespottelijke tempo waarmee hij zijn slachtoffers achtervolgt. Hij heeft duidelijk haast om Alicia en haar vriend om zeep te helpen, maar loopt uiterst kalmpjes van de trap en geeft zijn slachtoffers telkens voldoende tijd om te ontsnappen. Waarschijnlijk had Martínez moeite om zijn film te rekken, want zelfs met slenterende moordenaar duurt de film nog geen 75 minuten.

Als realistische thriller werkt Sweet Home niet, maar gelukkig komt de film af en toe uit het niets lomp uit te hoek. Deze wat rauwe horror verwacht je niet in een verder nogal brave thriller. Verder maakt cameraman Antonio García af en toe een paar mooie plaatjes van een sfeervol, oud en leegstaand appartementencomplex. Het is des te jammer dat hij tijdens de actiesequenties de camera niet stil kan houden. Dit in combinatie met de slordige montage zorgt ervoor dat je soms amper kan zien wat er gebeurd. En dan duren die 75 minuten toch best lang.

2 sterren.

Gehele recensie: Sweet Home - schokkendnieuws.nl

Het typische appartementencomplex uit Barcelona zorgt voor de nodige sfeer. Op zich is de film te doen, maar het biedt niets nieuws en er zijn veel betere films gemaakt dan deze. Hoewel ik me zelden stoor aan taalgebruik viel er bij deze film geen touw aan vast te knopen, Spanjaarden die het ene moment Spaans en dan weer Engels met elkaar spreken, en zo de hele tijd. Prima als ze de film willen richten op de internationale markt, maar laat dan het Spaans achterwege. Zo wordt het alleen maar ongeloofwaardig.

Qua thema en setting zijn er veel betere films te bedenken, zoals de korte film Para Entrar a Vivir - To Let (2006) en de topper Mientras Duermes - Sleep Tight (2011). Sweet Home komt bij mij niet verder dan 2*.

Een Spaanse horror/slasher/thriller over het fenomeen van het hardhandig verwijderen van bejaarde inwoners door misdadige vastgoedmakelaars, die de vrijgekomen ruimte gebruiken om luxe appartementsgebouwen op te trekken. Dat is hetgeen er via statistieken wordt gemeld aan het begin van de film. Raar maar waar, bijna de gehele film wordt er echter Engels gesproken (op een paar tot de verbeelding sprekende Spaanse scheldwoorden na). Voor één keer mocht het nu wel eens integraal in het Spaans zijn. Niet alleen dat ik deze taal lekker vind klinken, maar ook omdat dit de authenticiteit van deze film ten goede zou komen. Wat wel angstaanjagend is, is dat deze huisuitzettingen in realiteit echt gebeuren. Blijkbaar waren er in 2012 ruim 46.000 huisuitzettingen oftewel zo’n 500 per dag. Verschrikkelijk! Of dezelfde praktijken gebruikt werden zoals in “Sweet home” kon ik nergens terugvinden. ’t Is te hopen van niet, natuurlijk.

Maar uiteindelijk is het toch maar een domme film. Vol domme beslissingen, domme toevalligheden en waarschijnlijk de domste Spaanse schone die zich in dit zonnige land bevindt. Ze laat op de meest cruciale momenten dingen vallen, zoals haar GSM of zaklamp. Natuurlijk is dit een vast gegeven in dit soort films. Maar telkens begint me dit te irriteren en betrap ik mezelf op uitspraken zoals “’t Is toch niet waar” en “Toch niet weer, domme doos”. Verder vond ik het ook een raar gebouw. Sfeervol in beeld gebracht en uitermate geschikt als achtergrond, maar toch raar. Het is een oud, vervallen gebouw waar de meeste inwoners reeds vertrokken zijn (op vrijwillige basis ofwel horizontaal met de voeten naar voren) maar toch lijken de vermolmde deuren wel geluiddicht. Zo kan blijkbaar niemand op de eerste verdieping het gerammel aan deuren of het schreeuwen door een brievenbus horen. En terwijl de gearriveerde versterking zich bekommert over een slachtoffer en deze met één of ander chemisch stof bewerkt om het te herleiden tot stofzuigermateriaal, houden ze aan de andere kant van de gangdeur een gemoedelijk gesprek. Rare architectuur, daar in Spanje.

Het meest irritante in deze film is het verhaal op zijn eigen. Ik had er meer van verwacht. Maar verder dan wat schaapachtig naar het scherm kijken en ongeduldig afwachten hoe het zou eindigen, zat er niet in. Het is omzeggens nergens spannend en op twee bloederige scenes na is er geen spat bloed te zien. Alleen de versterking die arriveert leek het nog boeiend te maken. Een soort ultieme oplossing om uit de hand gelopen situaties terug recht te zetten. Maar hebben we dat niet al eerder gezien? Zo’n ruige, gespierde kerel die routineus de vuile karweitjes opknapt. Meestal beweegt die zich ook voort met zo’n zenuwslopende langzame tred, terwijl hij een enorm hakbijl achter zich aansleept. Niks nieuws onder de zon dus. En voor je het weet, krijg je zo’n kat en muisspelletje waar je de uitkomst al van kent. Behalve in deze film. Wat in godsnaam was de bedoeling van dat “Saw”-achtige einde? Het leek wel alsof ik ineens naar het einde van een andere film aan het kijken was.

Is er dan niks positiefs te melden? Toch wel. De locatie waar alles zich in afspeelt is magistraal. Een schitterend oud, vervallen gebouw dat uitermate geschikt was om verstoppertje te spelen en een beklemmende strijd op leven en dood te filmen. Ook de door de regisseur gebruikte camerastandpunten waren somtijds indrukwekkend. Die neerplenzende regen terwijl er loodrecht tegen de gevel wordt opgekeken. Schitterend gewoonweg. Maar verder was het maar zo flauw als een kruidenarme paella. Iedereen droomt er wel van om op oudere leeftijd een Spaanse haciënda te kopen om dan te genieten van de Spaanse zon. Na het zien van deze film, heb ik toch wijselijk besloten om het gure weer van België te accepteren.

2*

Heerlijke genrefilm. Wie verwacht dat Sweet Home het wiel opnieuw uitvindt, komt bedrogen uit. Concept is bekend, uitwerking is vaak wat het te wensen overlaat. Hier in ieder geval dik in orde. Hint een beetje naar de gloriedagen van Italiaanse en Spaanse horror uit de 70er jaren. Mooi kleurgebruik, klassieke setting en precies genoeg smerigheid om aan 'de norm' te voldoen, al is het geen dorstlesser voor de doorgewinterde gorehound. Acteerwerk zorgt hier en daar voor wat pijnpuntjes, maar over de gehele linie het type film waar je als genreliefhebber júist geen genoeg van hoort te krijgen.

Vond het wel redelijk, maar weinig opzienbarend verder. Eerste deel van de film was zelfs wat slaapverwekkend met dat trosje oenige stuntelaars als inbrekers. Wanneer de main attraction ten tonele verschijnt wordt het wel wat leuker, visueel weet de film ook wel een eigen sfeertje te scheppen, maar uitblinken deed het verder nergens. Speelduur was gelukkig een pluspuntje. 2,5*.

Fijn.

Spaanse degelijkheid, al is deze dan toch net iets grafischer dan de meeste Spaanse horror films en hoef je niet al te veel drama verwachten. Het is meer eerder een straight-forward horrorfilmpje geworden.

Simpel concept, een koppeltje kraakt een pand om een verjaardag te vieren, nét dan komen ingehuurde criminelen om de laatst overgebleven bewoner hardhandig buiten te werken. Wat volgt is een uurtje kat en muis dat best weet te overtuigen.

Visueel mag het er best zijn. Sfeervol belicht en goed in beeld gebracht. Setting is ook fijn, doet wat denken aan het gebouw van [rec]. Wat minder is het acteerwerk van Jonsson, zeer matige scream queen en vaak wat irritant in haar doen en laten. Op zich wel grappig dat de man/vrouw conventies een keertje opgedraaid worden, al voegt het verder ook niet bepaald iets toe.

Als horrorliefhebber valt er maar weinig te klagen denk ik. Hard genoeg, mooi in beeld gebracht, niet te lang uitgesponnen. Aanradertje.

3.5*

Soms duren 80 minuten lang.

Bloedeloos en niet heel spannend trekt het verhaal voorbij. Redelijk voorspelbaar zoals verwacht. Met acteerwerk dat weinig laag heeft en maar matig overtuigt. Nogal zielloos en op de automatische piloot. Oftewel: hoe met veel gegil, zwaar gehijg en theatrale verkramping in het gelaat de irritatiegrens wordt opgezocht.

Prachtige setting. Dat absoluut. Die setting zorgt in eerste instantie voor de spanning. Een verwaarloosd appartementen complex met mooie lichtval, veel 'open' deuren, een galmend trappenhuis en talloze kamers. Visueel interessant en mooi en heel effectief voor de beeld- en sfeervorming.

Met de cinematografie zit het in de film trouwens helemaal wel goed. De beeldvulling is in heel de film opvallend fraai en zeer aangenaam.

Hoe anders staat het met de personages. Sfeerverpestende zielepoten zijn het die in het grootste deel van de film de dreigende rolbezetting verzorgen. Hun onprofessionele gestuntel is onbegrijpelijk en lachwekkend. Gedrag dat elke dreigende lading wegneemt en natuurlijk dodelijk is voor de spanningsopbouw.

Verderop in de film is de spanning beter op orde als professionaliteit en koelbloedigheid de plaats innemen van stunteligheid en stupiditeit. Wordt het eindelijk een beetje spannend en wordt de magnifieke sfeer van het gebouw eindelijk doeltreffend ingezet in een laat maar aangenaam spelletje kat en muis.

Bloedstollend wordt het spelletje trouwens niet. Daarvoor worden actie en uiteindelijke clou te lang gerekt. Maar goed, er ligt in ieder geval nog een aangename sensatie in het verschiet als beloning voor de volharding in het spanningsarme grootste deel van de film.

.