7 Minutes (2014)

Hoewel het verhaal in meerdere films voorkomt, blijft dit redelijk onderhoudend. Bijna elk personage wordt nader toegelicht. Echter vond ik in deze film bepaalde dingen slecht uitgewerkt.

Een redelijke misdaadfilm, maar helaas geen bijblijvertje.

2,5 *

Dit is inderdaad niet meer dan een flauwe clichématige totaal niet originele dertien in een dozijn Misdaad / Drama film.

Het flauwe verhaal, wat draait om een overval welke maar 7 minuten zou moeten duren (vandaar dus de filmtitel), weet nauwelijks te boeien en spannend wordt het ook nergens. Het laatste gedeelte van de film was nog wel aardig (en zelfs een beetje hard) maar het einde daarentegen was weer tenenkromend slecht en het was eigenlijk ook geen einde want je weet nu niet wat er met ze (Sam en Kate) gaat gebeuren. Ook de uitvoering van het verhaal stelt weinig voor (geen leuke wendingen, verassingen of leuke karakters) en door de vele flashbacks in het eerste uur, gedurende de overval, kijkt de film zich niet echt prettig weg en springt het verhaal ook steeds van de hak op de tak. Door deze flashbacks wordt wel iedere persoon uitgediept en wat hun rol is in het verhaal.

Visueel is deze film niet bijzonder m.u.v. een paar aardige vrouwen zoals Mariel Neto (in de rol van Brandi, die ook zelfs eventjes topless, wel alleen haar linker borst, is te bewonderen) en Leven Rambin (in de rol van Kate). De cast opzicht doet het zeer povertjes en weet ook nergens te overtuigen. Met name hoofdrolspeler Luke Mitchell (in de rol van Sam) was een aanfluiting van jewelste om te zien acteren. De enige echte bekende acteur in deze film was voor mij Kris Kristofferson, maar zijn rol is maar heel kort en stelt ook weinig voor.

Gelukkig duurt deze film met nog niet eens 80 minuten vrij kort, waardoor je gelukkig snel uit je lijden verlost wordt, want deze film is het kijken eigenlijk niet waard.

Het verhaal van een overval waarbij van alles misgaat. Film met een aardig idee en een slechte uitwerking.

De film trekt niet veel tijd uit voor de overval. De film ruimt meer tijd in voor de weg er naar toe. Een interessant uitgangspunt. Immers, altijd leuk om motieven te achterhalen en in de psyche van een personage te duiken.

De film flitst met dit doel heen en weer in de levens van de hoofdpersonen. En dat had boeiend kunnen zijn, maar is het totaal niet. Want man, man, wat zijn die karakters oppervlakkig en vervelend.

Naast de hoofdrollen figureren in de film nog andere vervelende personages. Met behulp van slecht acteerwerk wordt ieder personage navenant vormgegeven.

Zo deugt er toch nog iets aan de film.

Had veel meer kunnen zijn. Overval met heel veel flashbacks om de personages uit te diepen. Dat is leuk, want je leert de achtergrond van de hoofdpersonen kennen. Echter, dat stelt niet zo veel voor en wat hun uiteindelijk tot bepaalde daden doet komen, komt niet duidelijk naar voren. Acteerwerk is standaard, net als het camerawerk. Gewone wegkijker.

Teveel flashbacks en te weinig verhaal. En het is nog nergens origineel ook. De krampachtige pogingen om iets verrassends in het plot te brengen falen allemaal. Het enige dat deze film in de verte interessant maakt is de aanwezigheid van Kris Kristofferson - maar hoe hij zich hier in heeft laten luizen is me een raadsel. Van de echt aanwezige acteurs wint Leven Rambin verreweg - niet best, want ze heeft nominaal een klein bijrolletje.

Ohja, de soundtrack. Je zou je om minder van kant maken.

“There are two rules that everybody knows.

First, don’t go in with anybody who has more to lose than you.

What is the other rule?

You got cement in your ears.

Don’t get caught.”

Ben je een grote aanhanger van of bezit je een fetisjisme voor een overvloed aan flashbacks, dan is “7 Minutes” ideaal kijkvoer voor je. Want geloof me, je hebt je nog maar net voorovergebogen om je aan een vervelende plaats te krabben vanwege een irritant jeukgevoel, en je krijgt weeral een flashback te slikken. Je grijpt nog eens naar dat halfvolle pakje paprika chips … bang …. Weeral een flashbacks. Het lijkt wel een dubbelwedstrijd tijdens Wimbledon met vier aan elkaar gewaagde, opgepepte first rank spelers. Zo vliegen de flashbacks (backhandgewijs) rond je oren. Opletten is dus de boodschap anders ben je binnen de 7 minuten de draad kwijt in dit kluwen van door elkaar lopende verhaallijnen.

Sam (Luke Mitchell), Mike (Jason Ritter) en Owen (Zane Holtz) zijn de drie centrale figuren. Drie schoolvrienden die geen al te rooskleurig bestaan leiden. Sam was een American football ster met een beurs en de bijbehorende cheerleader Kate (Leven Rambin). Zijn toekomst zag er veelbelovend uit, maar een enkelblessure gooide roet in het eten. Het eindresultaat is een miserabel, armoedig bestaan met Sam als fabrieksarbeider en zijn zwangere vrouw Kate als dienster in een wegrestaurant. Mike (Sam’s broer) zit in hetzelfde schuitje en probeert met het verkopen van wiet te overleven. Owen’s leven is ook niet bepaald een succesverhaal. Hij is de zoon van de lokale maffia onder leiding van zijn vader Mr. B (Kris Kristofferson) die juist de gevangenis heeft verlaten. Een straf die hij moest uitzitten nadat hij redelijk onzacht in aanraking kwam met een zwaarlijvige bewakingsagent. Het zijn dus niet bepaald de snuggerste uit dit lokale stadje.

Dat is dan ook al bij aanvang te merken. Als ze het plan opzetten om in zee te gaan met een beruchte drugsdealer, loopt dit dankzij de paniekerige Owen helemaal in het honderd. Zijn angstaanval zorgt ervoor dat hij voor 62.000$ aan XTC-tabletten doorspoelt in het toilet van een tankstation. Vandaar het volgende stupide idee om Sam en Mike’s oneerlijke nonkel te beroven. In welgeteld 7 minuten. Voila, en hiermee is de titel van de film ook verklaard. Nodeloos te zeggen dat dit ook alweer een dom plan is. Wie gaat nu een overval plegen in een stadje waar niemand een onbekende is? En dan ook nog eens bij een familielid. Een plan dat dus gedoemd is om te mislukken. En zeker als er nog andere verwikkelingen ontstaan. Geloof me, de verhaallijnen zijn haarfijn doch ingewikkeld in elkaar verweven. En dat maakt dat het schijnbaar simpel bankoverval-verhaal nodeloos ingewikkeld wordt gemaakt.

Het deed me een beetje aan “Cut Bank” denken. Alleen was deze laatste op alle vlak cynischer en humoristischer. De drie stuntelige vrienden werden op een redelijke manier vertolkt door de respectievelijke acteurs. Maar echt gedenkwaardig was het nu ook weer niet. Het kortstondige optreden van Kristofferson was te beperkt om een oordeel te vellen, maar zo’n type personage past hem wel. De enigen die opvielen, waren Kevin Gage, de schietgrage Tuckey die ervoor zorgt dat de toon van de film abrupt verandert van doorsnee naar gewelddadig en grof, en Brandon Hardesty als de zielige, zwaarlijvige Jerome die spontaan in huilen uitbarst als hij zijn postuur in de spiegel aanschouwt. De bankoverval ziet er wel niet zo stompzinnig uit als in “American Heist”, maar verder heeft deze film ook niet veel om het lijf. “7 Minutes” is een inspiratieloze film dat voor kortstondig vertier zorgt. Ik vond het echter niet erg dat het meer dan 7 minuten duurde.

2.5*

Eentonig.

Veel hoef ik niet echt te melden over 7 Minutes. Martin kiest ervoor om een redelijk rauw en normaal pad te bewandelen voor deze film. Centraal staat een bankoverval en op dat gebied trapt de film erg snel de deuren plat. Daarna maakt de film meer de ruimte voor wat achtergrondverhaal.

De toon is depressief en het verloop is best traag en zwaar. Veel verdrietige gezichten, veel grijze en kale beelden en in het algemeen nergens maar een greintje humor. Het is een film die erg bewust kiest voor een aanpak die moet laten zien dat het leven geen pretje is. Daar is natuurlijk niets mis mee, maar in de tussentijd vergeet het vooral de film zelf een beetje interessant te houden.

De personages zijn plat, de bankovervalscenes zijn schaars en het verloop kent maar een matige flow. Wat de film nog wel een beetje op weg kan helpen, is dat er nog wel wat plotwendingen zijn die ik niet meteen had aan zien komen. Kan ook aan het ietwat flauwe verhaal liggen, maar in ieder geval tel ik er daarvoor wat punten bij. Verder een film die ik binnen een dag ga vergeten.