Hemelbestormers (2014)

Je zou maar met dit soort mensen op zo'n berg bevinden.

Wat een stelletje ego tripers zijn het!. Begin eerst maar eens met een betrouwbaar groepje te vinden.

En deze documentaire is ook nog eens matig... het voor af geneuzel is helemaal niet nodig.

Ze hadden gelijk met de deur in huis moeten vallen, eerst een paar mooie beelden van de berg.

Daarna hadden ze de eerste stappen naar de berg moeten filmen. Maar dat hebben ze gewoon weg gelaten!. Er is veel te weinig beeld van de strijd tegen de berg.

En het einde was ook abrupt

2 1/2 ster.

Bergbeklimmen zonder alle heroïek en de verheerlijking van die bezigheid. De documentaire volgt een groep redelijk getrainde klimmers die tegen hun eigen imperfecties aanlopen als zij tegen pech aanlopen. Kies je voor je eigen verlangen om naar de top te komen, of ben je bereid om jezelf op te offeren voor het gemeenschappelijke belang? Laat het duidelijk zijn dat de mensen die hier gefilmd worden lang niet altijd automatisch voor de meest moreel verheven weg kiezen. Dat maakt deze wat fragmentarische docu toch best intrigerend omdat het zo duidelijk laat zien hoe morele keuzes mede bepaald worden door extreme omstandigheden.

Het heeft ook wel iets dat de dood van één van hen als een soort donkere wolk over deze poging heen hangt, terwijl zij zelf niet altijd meer lijken te kunnen relativeren wat er werkelijk belangrijk is in een mensenleven. Daarmee is het wrange einde waarin de top op een nogal lullige manier niet gehaald wordt ergens ook wel positief en opbeurend. Ze worden zo gedwongen om hun meerdere te erkennen in de omstandigheden van de natuur en het lot, maar zonder dat er één van hen werkelijk slachtoffer is geworden van hun hoogmoed.

Mooie documentaire.

Als het idee was om een reclameboodschap voor de expeditieonderneming van Wilco van Rooijen te maken, dan is dat mislukt - je moet wel knettergek zijn om met deze onverantwoordelijke en asociale meneer een berg van meer dan 10 meter hoog op te willen gaan. Hoofdprijs voor de meest antipathieke rol in welke film ik ook maar gezien heb. Je zal maar betaald hebben voor een expeditie die door hem geleid wordt - en waarvan meedogenloos blijkt dat dat voor hem niet meer is dan een middel om zijn persoonlijke doelen waar te maken. Sluit ook volledig aan bij het beeld wat ik van hem kreeg uit het lezen van zijn boek over de beklimming van de K2 - de kernwoorden zijn zelfoverschatting, onsympathiek, onkundig, en antisociaal. Het totale tegenovergestelde van de woorden die ik bij bergbeklimmers hoog houd: respect, relativering, nederigheid en innerlijke kracht.

Niet dat de andere deelnemers er beter af komen. Midden in wat toch goedbeschouwd een van de mooiste landschappen ter wereld moet zijn, staan ze te jammeren dat ze niet op de top van de berg geweest zijn. Hebben ze dan niet geleerd dat het om de reis gaat, en niet om het doel? Hebben ze zich niet afgevraagd, van te voren, tot hoever ze gaan willen? En hebben ze niet geleerd dat het niet gaat om het bereiken van de top, maar om de veilige terugkeer daarvan?

Geen fraai beeld van de bergbeklimmer, ben ik bang. Maar wel een erg strakke documentaire - erg neutraal in de verslaglegging in die zin dat het aan de kijker vrij gelaten wordt wat je er van vindt.

Voor mij is dat heel duidelijk. Deze mensen hebben niets te zoeken in de bergen. Niet de juiste mentaliteit.

Vind dit nogal sterk uitgedrukt eigenlijk, op basis van een documentaire van 90 minuten over een expeditie van weken. De docu laat weinig zien omtrent het daadwerkelijk 'leiden' van de expeditie door Van Rooijen: wellicht omdat hij dat onvoldoende doet, maar wellicht ook omdat het niet interessant genoeg was als materiaal. (Daarenboven hebben de deelnemers min of meer getekend voor een volledige verantwoordelijkheid bij henzelf en niet bij de expeditieleider.)

Wat dan overblijft is feitelijk één akkefietje. Daarbij is de betrokkene ook zelf voor een groot deel verantwoordelijk; ten eerste heeft hij onvoldoende ervaring (net boven de 6000 meter ligt blijkbaar z'n hoogterecord, dan moet je geen 8000-er gaan beklimmen) en ten tweede keert hij niet terug met z'n klimgenootje (die vrouw, sowieso samen met Evert de enige in die hele groep met een beetje relativeringsvermogen t.o.v. klimmen) terwijl er blijkbaar al sprake was van beginnende bevriezing. Dom.

Verder wel een aardige docu over hoogalpiene klimmen, maar ook weer niet zo interessant om dit aan iedereen aan te raden.

Redelijk boeiende documentaire over een nederlandse expeditie naar de Himalaya om de Cho Oyu, de op 5 na hoogste berg ter wereld, te beklimmen. Mooie plaatjes en uiteraard de gebruikelijke ontberingen, maar het meest interessante aspect betreft de onderlinge verstandhoudingen en de spanningen binnen de groep. Niet de beste documentaire binnen het genre, maar vlot en onderhoudend in elkaar gezet door onderzoeksjournalist en regisseur Geertjan Lassche.

Een schijnbaar eerlijk overkomende documentaire over een expeditie naar de top van de Cho Oyu. Het geeft een goed beeld van hoe het er aan toe gaat denk ik. Dat het zwaar en koud is, daar kon ik me wel wat bij voorstellen. Maar de film geeft ook een goed beeld hoe het er mentaal bij de mannen aan toe gaat. En dat bleek voor mij eigenlijk best schokkend. Ik zou verwachten dat je alleen als team een grote kans maakt om de top te bereiken en dat je ten alle tijden bereid bent om elkaar daarbij te ondersteunen. Maar dat is kennelijk niet de praktijk bij de bergbeklimmers onderling. Die hebben blijkbaar toch een individuele ieder voor zich mentaliteit ook al beseffen ze heel goed dat deze mentaliteit fataal kan zijn. Vooraf moeten ze daar zelfs hun handtekening onder zetten. Eén van de mannen zegt op een gegeven moment dat het kennelijk een wet is dat je op zee verplicht bent om elkaar te helpen in geval van nood. Hij zegt letterlijk : gelukkig geldt dat hier in de Himalaya niet. Nou dan weet ik genoeg. Dat is geen reclame voor de expeditie van Wilco waar iedereen toen dus ook nog 13.500 euro voor moest betalen zodat hij gratis in zijn eentje de top zou kunnen halen.