Set Fire to the Stars (2014)

Hoewel het boek destijds (jaren vijftig) controversieel genoemd werd, kon deze ouderwets overkomende, poëtische en te klinische film (onder het motto: zorg dat je je helden nooit ontmoet) mij niet (in)pakken, ik denk vooral omdat ie niet zoveel te vertellen had. Tussen de hoofdrolspelers was sprake van chemie en ik vond vooral Elijah Wood sterk spelen (hij was in staat om je aandacht op te eisen).

Eerste echte film van Andy Goddard na het regisseren van vele 'shorts' en episodes van TV-series zoals 'Once upon a time' en 'Law & Order'. Een verfijnde sferische biopic over Dylan Thomas, één van de meest invloedrijke dichters uit de 20e eeuw en een inspiratiebron voor talrijke artiesten. Voor bijvoorbeeld Robert Zimmerman, beter bekend als 'Bob Dylan'. De film toont de dichter in zijn laatste jaren en op zijn zwakste moment. De koppige Thomas kampt met suikerziekte en is daarnaast alcoholist. Het geeft het literair filmwerk een integer karakter.

Voorafgaand heb ik wel research gedaan, kende de dichter weliswaar van naam en faam, maar achteraf bleek dit een juiste zet geweest te zijn. Je wordt een verhaallijn ingezogen waar je zonder kennis van het onderwerp niet mee kunt binden.

De film drukt zich uit in een zilveren zwart-witte deken waar je even aan moet wennen. Het neemt je mee naar de jaren '50 / '60 in Amerika en weet die stijl bijzonder goed uit te drukken. Maarja, de vraag is of zo'n biopic getoond moet worden in zwart-wit en niet gewoon voor het gevoel in kleur... Ik was voor kleur gegaan. Daar maak je het toegankelijker mee voor een groter publiek.

Het acteerwerk ligt tegen het fenomenale aan. Elijah Wood bewijst een echte A-acteur te zijn en past mooi in zijn rol. Celyn Jones, die Dylan Thomas op zich neemt, komt qua uitstraling erg dicht in de buurt van het karakter dat hij vertolkt.

De muziek levert een volwaardige bijdrage in een poëtische reis vol mysterieuze dialogen die her en der een depressief ondertoontje hebben. Hoe houdt een keurige leraar Poëzie zijn held in bedwang terwijl deze compleet losgeslagen en egoïstisch zich amper wat van hem aantrekt.

''Stop it you mad man!''

Ondanks het bijzondere karakter van deze biopic heeft het me niet helemaal kunnen raken. De film vertoont eigenschappen als langdradigheid en laat zichzelf af en toe afdwalen en ondersneeuwen door de vele dialogen. De manier van acteren houdt je echter wel aan de buis gekluisterd wat een fantastisch teken is. Voornamelijk dus complimenten voor de cast die het plaatje dragen. Het filosofische sfeertje doet vele mensen voortijdig afhaken. De gemiddelde filmkijker zal hier nooit of te nimmer intrappen, of op z'n zachts gezegd iets van begrijpen. Dat kun je niemand kwalijk nemen. Ik ben zelf met de instelling gaan kijken dat het een zware zit kon worden. Aan die verwachtingen heeft het kunnen voldoen.

De film heeft ook inspirerend gewerkt in mijn geval. Schrijven is een prachtig vak. Aan het eind voelt het enigszins alsof je een goed boek gelezen hebt, en meer zin krijgt in het lezen van andere boeken. Misschien zelfs dichtbundels. Ook kreeg ik zin om weer een deuntje piano te spelen.

Ik zal niet ontkennen dat de verleiding tot het opsteken van een sigaretje erg groot is....

Een prima verdiende 4*

Een Dichter & De Drank is voor de Literatuur meestal een goed huwelijk.