That Sugar Film (2014)

Wat Zandkuiken hierboven zegt had ik even gemist.

Ik dacht idd dat het meer een Super Size Me docu zou zijn waar de uitslag nogal een erg open deur was natuurlijk.

In dit geval gaat het er om dat hij een normaal dieet volgt met zelfs nog minder calorieen dan voorheen, maar wel met allerlei 'verborgen' suikers als fructose en glucose.

De effecten op de lever en diabetes zijn volstrekt duidelijk.

En dat door gewoon vruchtensapjes en yoghurtjes te eten. Suiker is toch wel een enorm probleem in de supermarkt.

Damon Gameau brengt het met de nodige humor, waardoor de docu nog best luchtig en inderdaad hier en daar grappig blijft om naar te kijken.

Hij brengt hier echter wel een serieus probleem aan het licht door te laten zien wat wij doen met ons lichaam als we de zogenoemde "low fat" of "gezonde" producten uit de supermarkt eten.

Voor een gedeelte worden wij als consument ook wel wat bedonderd door de voedselindustrie, maar men laat ook nog duidelijk naar voren komen dat dit helaas altijd al zo is geweest en dat het te vergelijken is met de sigarettenindustrie. Door middel van fraaie (propaganda)filmpjes krijgen wij het idee dat de producten nog helemaal niet zo slecht zijn.

Het blijft alleen lastig om de gulden middenweg tussen deze twee dingen te vinden, want zo schijnen er ook al kinderen te zijn met juist weer ondervoeding problemen doordat hun ouders ze volstoppen met de zogezegde "super foods".

Het probleem komt in deze film kraakhelder naar voren, nu is het alleen de vraag wat mensen hieraan willen gaan doen.

Eenzijdig en bij tijd en wijlen mierzoet zoals het dieet van de hoofdpersoon. De vele wows en lachjes bij een nieuwtje over het experiment begonnen me te irriteren net als de tunnelvisie van de makers. Tuurlijk is suiker slecht, maar een aangepast dieet is geen panacea. Als alle ongein uit deze documentaire zou zijn gehaald houd je een half uurtje over.

Zeer matig.

Hoe die health docs toch steeds weer met presentators komen die vooral zichzelf erg leuk vinden is mij een raadsel. De poging tot hippe presentatie is misschien een manier om een wat jonger publiek aan te spreken, maar het leidt toch vooral af van de boodschap en het straalt ook maar weinig vertrouwen uit.

Ditmaal is suiker aan de beurt. Het is leuk dat Gameau de easy targets naast zich neer legt en zich richt op "gezond voedsel", maar daarmee is dan ook zowat alles gezegd. Het wordt gebracht alsof de halve wereld een tikkende tijdbom is en dat er binnen twee of drie generaties nog maar 10% van de mensheid overblijft, allemaal en alleen door de suikers. Met andere woorden, het doembeeld staat weer centraal, waardoor wat er dan aan feitelijkheden inzit alleen nog maar in vraag kan getrokken worden.

Verder is een uitje naar Amerika te eenvoudig, voegt het segment met de aboriginals echt niks toe (nee, voor ze suiker aten zullen ze inderdaad nooit ziek geworden zijn) en is het proefje van Gameau ook wel enigszins ongeloofwaardig. Best jammer, want volgens mij is het interessante materie waar zeker een aantal leuke dingen uit te halen valt, maar met een docu als deze kan ik gewoon niks.

1.5*

Onderhoudende, iets te flitsend in elkaar gezette documentaire over de gevaren van suiker in vrijwel al het voedsel om ons heen. Filmmaker Damon Gameau vindt zichzelf net iets te geweldig en visueel is de film zo druk dat de boodschap herhaaldelijk op de achtergrond raakt. Veel aspecten van de documentaire zijn echter wel boeiend en er zijn grappige gastoptredens van oa Hugh Jackman en Stephen Fry. Maar de rapvideo aan het einde... nee, die had achterwege mogen blijven.

Een iets te jolige Australiër gaat op queeste tegen de suiker-industrie, in Super Size Me fashion: twee maanden op een (nog niet eens extreem) suikerrijk dieet en zien wat er gebeurt. De uitkomst laat zich raden, ik kon dan ook wel doen zonder de 'geschokte' reacties. Voor de rest leent het onderwerp zich prima voor een docu van een klein uurtje, maar om onduidelijke redenen is deze prent liefst twee maal zo lang.

Wel weer een reminder dat suiker in werkelijk alles zit, ook de zogenoemde health foods. Hoogtepunten: Stephen Fry en mevrouw Gameau. Voor de rest: meh.