Om de Wereld in 50 Concerten (2014)

Openingsfilm IDFA 2014!

Honigmann laat nogal wat mogelijkheden liggen in deze docu, maar desalniettemin levert ze een bijzonder aanstekelijk werk af dat motiveert tot het (her)ontdekken van Mahler, Rachmaninov en Sjostakovitsj.

Wat NYSe al zegt, Honigmann laat nogal wat mogelijkheden liggen. Eigenlijk wil ze té veel, waardoor de diepte- en hoogtepunten elkaar ook te vaak afwisselen. De verhaaltjes in de drie steden van gewone stedelingen die houden van (klassieke) muziek voegen niets toe. En de kleine onderbrekinkjes met orkestleden die contact hebben met het thuisfront, tja, ach, daar zitten we niet op te wachten.

Het zijn de momenten tijdens de repetities en uitvoeringen die het hem doen (een traantje in het publiek zegt al genoeg), zo ook de vertellingen - nou ja, de passie van de orkestleden over hun instrument en het spelen van symfonieën danwel 'liedjes'. Dan was het een evenwichtigere documentaire geweest. De vele open deuren (ik kan niet zonder klassieke muziek) hadden meteen dichtgetrapt dienen te worden.

Gemiste kans. Zie ook de vele gezinnetjes (cultuurnazi's, laat je kind kind zijn) in de zondagmiddagmatinée die hadden gehoopt op meer inhoud vanuit de klassieke muziekwereld. De kids werden maar mondjesmaat getrakteerd op 'de passie'.

Flinke tegenvaller helaas. Ik kijk en luister altijd graag naar gepassioneerde kunstenaars, zeker in een collectief als een orkest. Ik raak er door geïnspireerd. Maar deze documentaire is op een paar momenten na (waar de musici aan het woord zijn) helemaal niet bezig met de kunstenaars zelf. Alle verhalen van mensen op de wereld die affiniteit met muziek hebben, het is fijn om te horen dat zij er steun uit halen maar daarvoor keek ik deze docu niet. Ook niet om ongemakkelijke telefoongesprekken van de orkestleden die tijdens hun tournee naar huis bellen. Ik wil hun passie voor hun instrument zien en horen. Dat bracht deze docu maar mondjesmaat terwijl de titel dat wat mij betreft wel uitdraagt. Matig.