About Schmidt (2002)

Meer drama dan komedie, eigenlijk. Deze film was nog best zwaar.

Warren Schmidt is een geweldig personage. Het is wat moeilijk om een beeld van hem te vormen. Er vreet zoveel aan hem. Soms is hij vriendelijk, dan wat nors.
De eindscène was afschuwelijk goed gedaan. Dat maakt heel de film af en vertelt nogmaals veel over Warren Schmidt.

Het feit dat Warren Schmidt zo leuk is om naar te kijken, is 99% te danken aan Jack Nicholson. Elke keer ik iets van hem zie, denk ik: wat een acteerkanon. En hoewel ik zijn vroege werk als Easy Rider en Five Easy Pieces nog niet gezien heb, denk ik te kunnen stellen dat de 'oude' Jack Nicholson zowaar nog betere rollen aflevert dan de 'jonge' Jack Nicholson. Echt heerlijk om die man te zien acteren.

Soms wat traag, maar dat is vergeven.

3,5

Wat een fantastische film met een erg goede Jack Nicholson. Toch wel apart hoe een film die zo doelloos is zo interessant kan zijn. Ik kon me vaak goed inleven in Warren en het is gewoon een mooie film in het algemeen. En geen cheesy einde

Mooie tragische zwarte komedie met een werkelijk briljant spelende Jack Nicholson die van een behoorlijke film een echte topfilm maakt, puur door zijn eigen klasse als acteur.

About Schmidt begint al heel sterk met het afscheid van Warren bij zijn werk, waarna hij merkt dat hij thuis eigenlijk weinig heeft. Een oninteressante vrouw, weinig hobby's en hij mist zijn oude leventje wel wat. Maar pas nadat zijn vrouw sterft merkt hij dat hij eigenlijk weinig heeft betekend. Hij is eenzaam en je komt er pijnlijk realistisch achter dat zijn dochter geen band met hem heeft en dat zijn vrouw toch wel fijner was dan dat hij in hun huwelijk liet blijken. Ik vond vooral de dialoog met zijn dochter die een sandwich voor hem maakte tragisch. Toen merkte je als kijker echt dat Warren een egoïstische einzelganger is geweest. Het valt me trouwens op dat Nicholson vaker die rol heeft gespeeld. Denk aan As Good as It Gets (1997) en Bucket List, The (2007), zij het in iets andere vorm.

Zijn roadtrip naar zijn dochters huwelijk levert mooie beelden op. Warren verandert en ontdekt wat hij betekend heeft. De film heeft er goed aan gedaan om dit steeds in briefvorm te tonen, waar hij aan zijn fosterkindje in Afrika schrijft. De film blijft toch wel realistisch en bij vlagen emotioneel. De zwarte humor die verwerkt zit is scherp. Ik dacht zelf bij zijn woordje op de bruiloft dat hij nog uit zou gaan barsten, maar dat bleef het bruidspaar bespaard.
Het einde is dan ook weer mooi met de toegestuurde tekening. Warren voelt zich nutteloos, maar de tekening en de brief tonen aan dat ook hij iemand blij weet te maken. Best een passend slot van een prachtige film.

4*

Goede rol van Nicholson in dit aangrijpende drama. Niet altijd even sterk, maar de film weet een mooi beeld neer te zetten over een dwarse, eenzame weduwnaar.

Boeiende film. Met een uistekende Nicholson. Al die details! Tragi-komische film. Levensecht gefilmd. Geen opsmuk. Het eind van de film is suberb!

**** -sterren

Deze film laat heel goed zien in wat voor gat alleenstaande pensioen-gangers vallen.

Jarenlang wat voorstellen op je werk + in familie / vriendenkring en dan uiteindelijk eindigen als iemand die niet weet wat hij verder moet met zijn leven en die niet meer serieus wordt genomen door familieleden.

Waarschijnlijk zeer herkenbaar voor ouderen en alvast een waarschuwing voor de jongeren.

heb de film alleen uitgeken door de prestatie die jack neerzet
voor de rest vond ik er geen bal aan

Treffende film.

Jack Nicholson draagt hier in zijn eentje een ijzersterke film. Payne weet een personage neer te zetten waar ik al wel eens gedachten over had. Een gepensioneerd iemand die eigenlijk helemaal niemand meer heeft en geen doel in het leven heeft. Hij zoekt toenadering door zijn eenzaamheid maar door zijn eigen arrogantie/egoïsme krijgt hij geen wederzijdse liefde.

Deze film richt zich gewoon op 1 personage en diept dit personage uit. Dat vergeet men nog wel eens in drama's. Heerlijke sfeer die Payne hier neerzet en samen met een ijzersterke acteerprestatie van Nicholson zeker het kijken waard. Hij is echt soms nogal wat traag.

Twee keer opnieuw bekeken. Films van Alexander Payne worden niet echt beter bij meerdere keren kijken is mijn ervaring. Deze film zeker niet. Misschien met The Descendants als uitzondering. Ook Sideways kun je beter koesteren in je herinnering. De film wordt geheel gedragen door Jack Nicholson, een buitencategorie acteur. De film begint goed, de camper was geweldig. Maar zijn aanstaande schoonzoon Randall is wel erg over the top en voor mij ergerlijk onecht en helemaal niet leuk. Die hele groep mensen waar hij uiteindelijk in terecht komt overtuigen mij niet en de film zit dan boordevol flauwe grappen. Was Jack maar lekker blijven reizen in zijn camper, tot en met die periode in de film was de film uitstekend en grappig. Op die irritante Randall na dan.

Deze film was vanochtend, om half 7? Raaaaaaaaaaaare handel.

Ja is toch geen tijd, of voor mensen na een nachtdienst?

Een film die noch spannend, noch dramatisch is: een effectief, niet sentimenteel portret van een alledaagse, rustige, droevige, eenzame en medelijwekkende man, die aan zichzelf twijfelt, die op je zenuwen werkt en worstelt met de essentiele vragen van het leven, soms een beetje cynisch, dan weer met humor. Jack Nicholson is van een hoog niveau: hij draagt de film. "Hij speelt prachtig de stille wanhoop van een man die slechts in brieven aan een Tanzaniaans pleegkind zijn hart kan luchten", las ik.

About Schmidt is een schitterend existentialistisch relaas over ouderdom.

Nicholson acteert zoals gebruikelijk exceptioneel en gooit er een verrassende hoeveelheid ontroering doorheen. Want hoe onsympathiek Schmidt zich door de film heen ook gedraagt, zijn angst voor de dood is herkenbaar en wekt daarmee de sympathiek op die we als publiek nodig hebben om ons in hem te kunnen verplaatsen.

Want de dood is uiteindelijk de rode draad waaromheen het plot van de film zich ontwikkeld. De oude Schmidt kijkt na zijn pensioen terug op zijn leven en concludeert dat hij maar weinig bereikt heeft. Met een snel krimpende toekomst voor zich besluit hij alsnog zijn stempel op de wereld te drukken: hij adopteert een fosterkind en probeert het huwelijk van zijn dochter tegen te houden.

De klaagbrieven die hij als steenrijke eigenaar van een enorme camper naar een van de uitdroging gered Derde Wereldkind schrijft, zijn een komisch intermezzo dat enig inzicht in Schmidt's verleden biedt, maar ze zijn anderzijds een wrange verwijzing naar hoe succes niet per se garant staat voor geluk: een schop tegen onze neoliberalistische maatschappij waar juist succes het vereiste is. De tergende eenzaamheid van een oude man uit de burgerij biedt een andere visie.

Een cynische variant op It's A Wonderful Life.

Kan je dit ajb. ff uitleggen, want ik snap niet wat dr exact existensialistich aan deze fim is.
Al heb ik misschien wel een klein voorgevoel.

Natuurlijk. Kort gezegd wil Schmidt alleen maar zijn stempel op de wereld en op het leven van anderen drukken; om zo uiteindelijk nog iets betekend te hebben. De film is eigenlijk een zoektocht naar een man zijn rol in deze wereld en hoe zijn bestaan invloed heeft op de rest van de bevolking.

Yepsa,
goed verwoordt, en dat was inderdaad ook wel mn vermoeden,
thanx

Er zijn inmiddels zoveel films over zielige oude mannetjes of vrouwtjes dat ik er eigenlijk niet meer op zit te wachten. Voor Jack Nicholson maak ik graag een uitzondering, want een Nicholson in vorm kan met gemak een film dragen. Des te zuur was het eigenlijk om erachter te komen dat hij hier zowaar een bloedserieuze rol neerzet. Geen scherpe sneren, geen maniakaal gedrag of botte opmerkingen. Hij zet wel erg goed een gebroken oude man neer, maar ik heb me daar wel voor moeten omschakelen.

Ondanks de mooie tragiek en de meestal weinig gelukkige keuzes van de hoofdpersoon, had de film best wat scherper mogen zijn, ondanks de existentieele vragen die gesteld worden. Er zitten me toch iets teveel scenes in die ik al eens gezien heb, en dan merk ik dat ik geen groot liefhebber van dit genre ben. Goed einde, dat wel! Ik vond die briefwisseling met Ndugu een sterke toevoeging.

Prachtige film waarin een man op leeftijd een nieuwe betekenis aan zijn leven probeert te geven als hij met pensioen gaat. Ontroerend, triest en grappig. En dit vaak nog allemaal tegelijk ook. Goed geschreven personages en ondanks het wat trage tempo, onderhoudend. Een sterke rol van Jack Nicholson als de 'gewone man'.

verschrikkelijk saai.

Tactvolle tragikomedie over een gepensioneerde man die zich realiseert dat z'n leven grotendeels betekenisloos is geweest. Payne dobbert een beetje tussen een nuchter portret en een uitvergroting daarvan. Dan lijkt het wel eens wat aan te modderen, maar hij vliegt tenminste niet uit de bocht.

Slechts een paar keer dat de film vol voor de lach gaat, verder is het toch een verzameling aan pijnlijke en ongemakkelijke uit het leven gegrepen momentjes die Schmidts situatie tekenen. Nicholson krijgt met z'n houding, mimiek en maniertjes ook veel ruimte om zijn treurwilg tot leven te brengen

De gesproken brieven aan Ndugu geven nog wat extra inzicht in zijn bestaan en psyche en zo wordt het een film met een wrange ondertoon. Een bijtende film wil het dan weer niet echt worden, het blijft een beetje bij prikken, maar wel eentje die met een schaamteloze Kathy Bates aan flair wint.

Geweldig subtiele film over een man die het even niet meer weet. Alexander Payne bewijst met deze grandioze tragikomedie nogmaals dat hij een van de meest talentvolle regisseurs ter wereld is.

Jack Nicholson is een van de weinige acteurs van zijn generatie die naarmate hij ouder wordt niet de automatische piloot inschakelt. Zijn Warren Schmidt is een man van vlees en bloed. Een man die na zijn pensioen in een zwart gat terecht komt. Een man die al jarenlang niks meer dan irritatie voor zijn vrouw voelt en zijn dochter door zijn vingers voelt glippen. Nicholson's mimiek zegt zoveel meer dan woorden.

Net zoals bij de andere films van Payne is de montage en de cinematografie sober. De kracht van de film zet hem vooral in de voice-over ingesproken door Warren Schmidt. Zijn brieven aan het Afrikaanse Foster kindje Ndugu zijn bij vlagen hilarisch, maar soms ook zeer pijnlijk. Deze brieven zorgen ook voor de ongekend indrukwekkende slotscène.

Een van de sterkste punten van de film zijn de bijrollen. Deze zijn vaak lichtelijk karikaturaal maar dit stoort geen moment. Vooral Kathy Bates maakt indruk, maar ook Hope Davis als de dochter van Schmidt zet een goede rol neer.

Als voorbereiding op Nebraska, de nieuwe van Alexander Payne, kijk ik al zijn films opnieuw. Hoewel Sideways en The Descendants geweldige films zijn halen ze het niveau van About Schmidt net niet. De rauwheid en het pure acteerwerk van Jack Nicholson zorgen er voor dat deze bij mij op nummer één staat.

4,5 sterren.