Extremely Loud & Incredibly Close (2011)

Een fabelachtig mooi verhaal over een jongetje die het overlijden van z'n vader moet accepteren. Schitterende film, zeer sterk geacteerd doch (bewust) ingehouden door Bullock, Horn en Hanks. Ook oscar waardig (en zeker niet ingehouden) geacteerd door het jongetje.
Deze film pakt je van het begin tot het eind ... en zelfs daar nog voorbij.
Vind je deze film niet mooi? de kan smaak zijn, gebrek aan empathie of onvolwassenheid ... maar het ligt niet aan de kwaliteit van dit kunststukje. Ik geef een dikke 9, bijna een 10.

Bijzonder om de reacties op de rol van Thomas Horn te lezen. Ik heb zelf zo'n zoon thuis. En ja, die kan irritant zijn, vreemd overkomen en onbegrijpelijk doen. Voor mij was het vooral herkenbaarheid. En daarom vind ik het echt bizar goed dat deze jonge acteur dit zo herkenbaar kan overbrengen en juist zeer geslaagd is in hoe zulke kinderen kunnen zijn !

Ben nu halverwege de film, heel benieuwd hoe deze eindigt. Hanks is kort in beeld, maar de rol is wel zo gescript dat zijn aanwezigheid in de hele film hangt.

Verder kan ik nog weinig zeggen, eerst afkijken..

Maar ik moest bovenstaande even kwijt. Autisten kunnen zo zijn... Irritant, storend en bijzonder.. ( en ook heerlijk, lief en anders,... ).

Dus uiteindelijk bereikt deze rol vele kijkers wat het in werkelijkheid is..

Hats off for Thomas Horn..

Het cliché 'het boek is beter dan de film' was bij deze wel heel erg duidelijk. Ik denk dat er geen tien minuten voorbij zijn gegaan zonder dat ik zin had het boek te herlezen, dacht aan bepaalde poëtische passages, of gewoon mezelf betrapte geïrriteerd te zijn door de veel te Hollywood'eske uitwerking van de film.

Eigenlijk moest dit een film zijn geworden die uitgewerkt was zoals Amélie Poulain. Sfeer, thematiek en detailuitwerking van dit boek en die film zijn zeer gelijkaardig - en het verhaal zou echt veel beter uit de verf komen zo, net als de personages.