C'era una Volta il West (1968)

gvd zeg... Gisteren pas voor het eerst gezien, begonnen met een 3* al snel naar 3,5* gegaan en ben nu al aan het overwegen 4* te geven...

Op zich vond ik de film niet zó speciaal, maar zit er al de hele dag mee in m'n hoofd (en vooral de main theme speelt de hele dag door mijn hoofd, wat een geweldig stuk muziek zeg

Ik moet de persoon boven mij gelijk geven vrees ik, de film werkt nu al verslavend voor mij en roept mij om een 2e kijkbeurt!

De beste film die ik in 1968 heb gezien en ik vind dit de beste western ooit gemaakt. Prachtige muziek, knap acteer werk van Henry Fonda, Charles Bronson en Claudia Cardinale.

Prachtige klassieker van meester Leone. Henry Fonda als één van de meest verdorven badguys uit de filmgeschiedenis, Claudia Cardinale, actrice met de mooiste ogen, en de rest, van de filmwereld, Charles Bronson met zijn gegroefde gelaat... Een topcast in een erg sfeervolle, magistrale western, zalig op smaak gebracht met Morricone's tijdloze muziek. Good, the bad... krijgt met een half metertje voorsprong echter nog steeds mijn voorkeur als beste western ooit omwille van de humor en Lee Van Cleef.

Nu op zoek naar de Bluray!

Ja...wat moet je hier nou nog over zeggen...dit is een uitstekende western.

Deze klassieker is een absolute aanrader.

Deze film was nogal traag. Het verhaal is prachtig en de acteerprestaties zijn goed. De muziek in deze film was ook prachtig. Zeer sfeervolle film ook.

Gebeurde niet zo heel veel in de film, maar de bovengenoemde redenen houden je erbij en maken deze film wat mij betreft wel tot een klein diamantje.

The good the bad and the ugly vond ik toch wel wat beter. Maargoed deze film heeft zo ook zijn zeer goede en mooie punten.

Eerste keer dat ik het helemaal met je eens ben!

baspls

Zijn we het toch nog een keer met elkaar eens

'Now that you've called me by name?'

Het gedeelte waarin Frank en zijn bende op een genadeloze manier die hele familie uitmoordt, blijft voor mij nog altijd het moment der momenten

In een zin: Toen en nu nog, een geweldige film!!!

De combinatie van de vertederende muziek van Morricone en de beelden van Leone blijven een genot, maar de film haalt nergens het gevoel van zijn meesterlijke voorganger.

Heerlijke film

Er was eens een Europese regisseur die het aloude, typische Amerikaanse westerngenre wist te perfectioneren. Sergio Leone heette de man die dit flikte. Met Once Upon a Time in the West bereikte hij het hoogtepunt van zowel zijn eigen loopbaan als die van het hele genre. Uiteraard is niet iedereen het daarmee eens en zullen velen zeggen dat ik daarin ongelijk heb, maar momenteel geldt deze buitengewoon geweldige film voor mij als onovertrefbaar. Nu is er de afgelopen 45 jaar natuurlijk een hoop over de film gezegd en geschreven, maar dat weerhoudt mij er niet van ook even mijn bescheiden mening over deze film te uiten. Want het feit dat ik deze film geweldig vind, wilde ik niet onvermeld laten.

Gisteren had ik de hele dag al een van de nummers van Ennio Morricones geniale soundtrack in mijn hoofd. Het was de typerende muziek die bij Cheyenne hoorde die me al de hele dag bezig hield en omdat het alweer meer dan een jaar(!) geleden was dat ik de film voor het laatst gezien had, heb ik hem gisteravond maar meteen weer eens opgezet.

Daar waar in het verleden de film is besproken, is doorgaans ook het kenmerkende, trage maar o zo sterke begin aan bod gekomen. We mogen, wat dat betreft, wel blij zijn dat de drie mannen geen half uur voor aankomst op het station waren aangekomen want veel langer had het niet moeten duren of de verveling zou hebben toegeslagen. Nu zijn de eerste pakweg 10 minuten echter geniaal en geven ze prachtig weer wat er in het vervolg van de film te wachten staat. Want ook in de rest van de film wordt rustig de tijd genomen en is er eigenlijk maar weinig wat langs de kijker heen zou kunnen gaan.

Ieder karakter dat in de film voorkomt is op zijn eigen manier uniek en origineel, zonder dat het overdreven wordt of dat ze te veel of te opvallend aanwezig zijn. Of het nu gaat om de merkwaardige Harmonica, die met zijn eigenaardige geluiden de meeste aandacht naar zich toe trekt of om Cheyenne, die eveneens zijn eigen herkenbare muziekje met zich meebrengt, allemaal zorgen ze er met hun mysterieuze achtergronden voor dat het vanaf het begin tot aan het einde een genot is om naar te kijken. Ook zet Leone de personages, net als in zijn voorgaande films, erg menselijk neer. Ze hebben zowel hun goede als hun slechte kanten en geen van die beide kanten wordt verborgen gehouden, laat staan dat er persoonlijkheden worden geïdealiseerd.

Toch voelt de film een beetje onrealistisch aan in die zin dat het zich in een heel ander universum lijkt af te spelen. Vooral de traagheid waarin alles gebeurt, geeft je het gevoel dat je naar een hele andere wereld zit te kijken. Met name de tijd die er af en toe wordt genomen om iets te zeggen, geeft een onecht gevoel, terwijl het tegelijkertijd ook wel weer iets magisch heeft. Het is Ennio Morricone die de hierdoor ontstane mysterieuze sfeer vervolmaakt.

Maar goed, wat is een film zonder acteurs? Acteurs die in dit geval stuk voor stuk een topprestatie afleveren. Jason Robards heeft misschien wel de mooiste rol in de film. De rol van Cheyenne past precies bij hem en het is prachtig om te zien hoe hij gedurende de film lijkt te veranderen. Charles Bronson speelt hier volgens mij ook de rol van zijn leven en is samen met Henry Fonda erg sterk in de geweldige, geheimzinnige tweestrijd waarin ze zijn verwikkeld. Claudia Cardinale kan mijns inziens sowieso maar weinig verkeerd doen en brengt dan ook met verve de nodige vrouwelijkheid in de film. Verder verdienen onder anderen Jack Elam, Woody Strode en Gabriele Ferzetti nog een vermelding voor de al dan niet zo grote rollen die ook zij erg goed vertolkten.

Na het sterke begin en het net zo geweldige vervolg daarop weet de film ook nog eens geniaal te eindigen. Een shootout was op zich niet zo vernieuwend en ook van een flashback zoals Leone die hier gebruikt was al een voorproefje te zien in het eerder gemaakte For a Few Dollars More, maar de manier waarop dit wordt gecombineerd en de kwaliteit die er tegelijkertijd vanaf spat zorgen ervoor dat het einde wel even net wat genialer is dan bij de gemiddelde film. Na meerdere malen een wazige, raadselachtige flashback gezien te hebben wordt er met de flashback aan het einde ineens letterlijk en figuurlijk voor opheldering gezorgd. Alles valt daarbij op zijn plaats en een aantal van de hoofdpersonen leken nadien nog een lang en gelukkig leven tegemoet te gaan.

Dat is ook een beetje zo. Die hele spoorlijn die aangelegd wordt, de opmerking van Frank dat de wereld veranderd en dat hij en Harmonica van een uitstervend ras zijn. Hun wereld is aan het veranderen, aan het moderniseren, wordt sneller. Tegen die achtergrond bezien moeten deze characters zichzelf haast in een ander universum beginnen te voelen.

Dat is absoluut waar. Ik bedoelde het dan ook allerminst negatief. Het ging mij er meer om dat het zo vreemd aanvoelt dat er zo weinig gezegd wordt. Alles wat gezegd wordt is weloverwogen en belangrijk. Dialogen over koetjes en kalfjes worden gemeden. In de gesprekken die wel gevoerd worden wordt dan ook alle tijd genomen om enkel te zeggen wat nodig is, waardoor de stille tussentijd waarin niets gezegd wordt traag en tegelijkertijd onwerkelijk aanvoelt.

Het kwam ook niet negatief over hoor.

Oké, gelukkig maar.

Een thema dat ook in Hollywood leefde – naast films met oudere revolverhelden (Death of a gunfighter, True grit, The Cheyenne Social Club) werden daar in 1969 zowel The wild bunch als Butch Cassidy and the Sundance Kid gemaakt, de eerste een serieus en de tweede een luchthartiger portret van personages die door hun tijd "ingehaald" waren, samen voor mij min of meer het einde van de hoogtijdagen van (maar gelukkig tegelijk ook nog twee van de hoogtepunten van) van de klassieke Amerikaanse western.

En dat ook nog eens inderdaad!

En daar wil ik dan graag nog Monte Walsh (1970) aan toevoegen.

Mij spreekt juist de manier hoe Leone de karakters en het verhaal neerzet aan. Waar een andere regisseur hen juist zou laten praten doet Leone dit niet. Hij laat het beeld spreken... Het verhaal vertellen. Ook zeggen de prachtige close-ups in deze film tien keer meer dan duizenden gesproken dialogen.

Deze film is ook de laatste western die Leone maakte. Hij was er klaar mee, en heeft daarom de hele film benaderd als zijnde een laatste ademtocht van een stervend iemand, en dit in alle artistieke keuzes die hij maakte door te voeren (dus ook in het tempo van de film). Hij wilde hier letterlijk het westerngenre mee de nek omdraaien. De bedoeling was ook om in die eerste sequentie Clint Eastwood één van de bad-guys te laten spelen, en door Harmonica (samen met de rest) omver te laten schieten. Dit als metafoor voor het einde van een tijdperk.

Overigens heb ik begrepen dat Leone niet eens zin had om deze film te maken.

Edit: tenminste: dit heb ik altijd begrepen. Ik zie nu dat hij in 1971 NOG een western gemaakt heeft (Giù la Testa), die ik overigens niet gezien heb.

Zeker weten ja, die close-ups zijn geweldig, helemaal in die ogen van Harmonica, tot in zijn ziel....een meesterwerk blijft het!

Ja, best wel knap hoe de kijker gedurende de film totaal niet weet waar Harmonica's haat tegen Frank vandaan komt en dat we dan op het laatste duel die flashbacks te zien krijgen. Leone vertelt dan het verleden met het beeld in plaats van met gesprekken. Er zit veel emotionele diepgang in de karakters in Leone's films, vooral in deze film.

Niet dat ik echt van de westerns ben, maar deze klassieker ‘moet’ je toch wel gezien hebben. Hij is ook behoorlijk mooi geschoten, figuurlijk. Op de juiste momenten geschakeld naar close ups bijvoorbeeld. Waardoor alle gebruinde, bijna lederen huiden goed te zien zijn. Maar ook alle heldere ogen. Alsof iedereen constant klaarstaat om in een duel terecht te komen.

Het verhaal bevat nog redelijk wat inhoud. In sommige gevallen meer dan een moderne film of blockbuster. Ze nemen er alle tijd voor om deze uit te spinnen over de ruime speelduur. Als ik over speelduur begin is dat meestal een reden tot zeuren. En in dit geval ook weer. Ik heb geen problemen met mooie plaatjes tussendoor, maar het verhaal had wel wat meer vaart mogen hebben. Het is niet zo’n ingewikkeld verhaal dat die speelduur hiervoor nodig was. Ik ben niet zo bekend met films uit deze tijd, maar ook in die van ons zijn er films die iets episch proberen te maken van een gemiddeld verhaal en dat gebeurde hier ook weer. Wat jaren geleden waren de films al korter, dus ik denk dat het voor die tijd ook aan de ruime kant is? Ik ga me hierin eens verdiepen.

De aankleding en kostuums van de film voelen niet gedateerd aan. Beiden zijn mooi en passen goed bij de karakters en hun omgeving.

De acteurs doen hun werk prima. Daar valt niets op aan te merken.

Omdat de film na zoveel jaren nog steeds zijn werk doet geef ik hem een

3,5*

Uiteindelijk is het dan toch Eastwood zelf die komaf maakt met het westerngenre (of toch om zijn minst met de mythe van de revolverheld), maar wel pas in '92 met zijn Unforgiven - waar hij als gepensioneerde revolverheld 'zichzelf' speelt, en ook wel een soort antwoord geeft op de epiek en bombast van Leone.

Als je je stoort aan de lange speelduur kun je eigenlijk de rest van Leone's films links laten liggen, want hij staat nou eenmaal bekend om de tijd die hij neemt om een verhaal te vertellen, zijn trage stijl om de tragiek neer te zetten en zijn uitzonderlijke close-ups. Ik vind dit nochtans één van de mooiste dingen aan Leone's films.

Hij heeft er een aantal in een andere setting. Wie weet werkt dat beter voor mij.

Zijn Dollar trilogie zijn inderdaad meer spectaculaire avonturen, maar zijn laatste drie films (die een trilogie vormen over de totstandkoming van het huidige Amerika) zijn veel trager en daarin vind ik hem nog beter. Leone is, buiten dat, één van mijn favoriete filmmakers.

Een oude westernfilm... Op voorhand helemaal niets voor mij, maar ik wil elke film een kans geven en zeker als het op nr. 9 staat in de top 250.

Ik ben helemaal geen filmkenner en ik heb ook weinig ervaring met "echte films/klassiekers".

Het vooroordeel dat ik had over deze film bleek achteraf correct voor mij:

- Het cowboyleven interesseert mij niet.

- De film is saai en te langdradig.

- De gezichtsuitdrukkingen vond ik ook niet goed, te weinig emoties.

- Tijdens enkele scènes werden de effecten en het geluid niet goed overgebracht.

Positieve punten:

- De filmmuziek vond ik wel mooi en toepasselijk.

- Claudia Cardinale was een meerwaarde voor de film.

Ik hoop dat ik in de toekomst deze soort films/klassiekers meer zal kunnen appreciëren, maar op dit moment zie ik liever de 'moderne film'.