La Dolce Vita (1960)

Ik heb hier de DFW release van maar heb niet het idee dat dit een al te beste ripp is (vooral het geluid), nou zag ik afgelopen week bij Fame ook de Umbrella release liggen, is die beter?

Mijn eerste Fellini.

Ik moet zeggen dat het mij uitstekend bevallen is. Natuurlijk, erg lange speelduur maar deze film was zo voorbij. Fellini weet op een schitterende manier het high-society wereldje te schetsen, met een ferme laag tragedie. Met natuurlijk op kop dat heerlijke personage Marcello, briljante Mastroianni. Van de schitterende openingscene tot één van de mooiste eindshots ooit, was dit puur filmgenot. 4*

Wel heel veel dronken feestjes...

Moet zeggen dat het enige wat me echt wist te boeien Fellini's stijl was en de schitterende fotografie. Die hele fascinatie met vrouwen en het leven van een beroemdheid komt in mijn ogen veel beter over in Otto e Mezzo waar er veel minder aandacht aan wordt besteed dan hier. Hoe dan ook enkele iconische scenes die he geheel zeker de moeite waard houden.

Deze film neemt op briljante wijze de high-society op de hak.

Wie van de Italiaanse sfeer houdt en geen rechttoe rechtaan-verhaal kan verdragen, komt met La Dolce Vita aan zijn of haar trekken. Marcello struint allerlei feestjes af, maakt contact met verschillende vrouwen en observeert de diverse taferelen die zich aldaar afspelen. Ondertussen schemert Fellini's visie op de zaken des levens door.

Enfin, het levert een niet heel gevarieerde film op, maar vervelend was het zeker niet. Het had af en toe wel leuke scenes. Die grootste scene waarbij dat meisje een Madonna-verschijning heeft, vond ik bijvoorbeeld wel mooi en indrukwekkend. Fellini had overigens de scenes best wel door elkaar kunnen husselen en dan had je nog steeds zowat dezelfde film gehad, bedenk ik me nu .

"Marcello"... briljant!

Deze film moet ik natuurlijk in zijn tijdsgeest zien maar elke keer als ik erna wil kijken val ik in slaap. Dus daarom nog maar geen beoordeling.

Hoe Fellini hier het hele paparazziwereldje eens goed ten spot zet in die mirakelscène vind ik op z'n minst magistraal. Ik vraag me af wat Fellini zou denken moest hij de beelden hoe het er vandaag aan toegaat zou kunnen zien.

Ik denk dat dit zowat de bekendste film moet zijn van Fellini dus ik schrok een beetje toen ik de iets wat lage score zag en na de film gezien te hebben schrik ik er iets minder van. La Dolce Vita is een film vol emotie waar de problemen des levens iedereen overkomen. Het bracht veel gevoel op me over, iets waar Fellini uiteraard meester in is. Samen met de stijlvolle zwart-wit shots vormen ze de basis van deze film. Marcello Mastroianni is op die basis een toegevoegde waarde. Een acteur met zeer veel uitstraling past perfect in z'n films.

Traag? Zeker, maar eerder op een ontspannen manier dan een saaie manier. Al zaten er ook mindere stukken bij. Vooral naar het einde toe gaat die sfeer weg voor saaiere stukken omdat je een klein gevoel hebt van het allemaal wel al gezien te hebben. Daarvoor toch puntenaftrek.

3,5*

Na 81/2 en Amarcord de derde film van Fellini die ik keek. De ironische kijk op verschillende bevolkingsgroepen (de leegheid van de rijken, het onfatsoenlijke van de paparazi enz) is op een zeer fraaie manier in beeld gebracht in een lange film die mij van begin tot einde kon boeien. Grote decors weer, mooi filmwerk en soms enorm fraaie shots maken dit, met het verhaal, de ironie en het acteerwerk, tot een fraai geheel. Net als 81/2 een4*, waarbij aangetekent dat meer decimalen nodig zijn om het verschil in waardering tussen beide films uit tedrukken. Ik denk dan aan 4,1 voor 81/2 en een 3,9 voor La Dolce Vita. Maar goed: roeiend met de riemen die moviemeter biedt: 4*

Mijn 4e Fellini en en waar ik Otto E Mezzo maar matig vond, Amarcord juist erg goed, zweeft La Dolce Vita daar ergens een beetje tussen in. Allereerst is daar hoofdrolspeler Marcello Mastroianni die eigenlijk altijd goed acteert en dat hier wederom doet. Verder is de muziek in de film wel aardig, maar is het vooral de contatnte afwisseling tussen boeiende en veel minder boeiende momenten in de film hetgene dat ervoor zorgt dat ik deze film wel aardig vind, maar niet goed. Persoonlijk vond ik de eindscene wel sterk, maar ook erg mooi was het moment dat Marcello's vader ineens verscheen en ze daarna wat gingen drinken in een club in Rome. Verder is de film natuurlijk wel erg stijlvol en kriojg je als kijker op een best wel leuke manier een goede kijk in de wereld van de paparazzi. Jammer dus dat de film een aantal mindere momenten kent en mede daardoor misschien ook onnodig lang aanvoelt.

3.0*

Ik ben toch altijd een beetje sceptisch jegens de grote Klassiekers. Zo heb ik niet heel veel met Fellini en klinkt de stempel 'zijn meest toegankelijke' niet heel aanlokkelijk. Maar ik heb me hier toch een potje van genoten! Lyrische tragiek en levensvreugde. Met schitterende locaties, rollen en een scenario dat tot het einde aan toe klopt (zo was ik even bang dat het zou eindigen met Marcello's totale neergang op het feest, maar het echte einde op het strand maakt de film compleet (het ruizen van de zee verstompt alle woorden en heerlijk om met de schoonheid van dat 'onbevlekte' meisje te eindigen). Vond dit zelfs beter dan Otto e Mezzo - alhoewel ik die echt eens opnieuw wil zien. Hier kan ik makkelijk in verdrinken, zulks geschapen werelden.

Dat stempel draagt de film dan ook ten onrechte. Eerder een van zijn minder toegankelijke zou ik zelfs zeggen.

Daarvoor heb ik er te weinig gezien en of de film ontoegankelijk is vind ik moeilijk te beoordelen. Onderhuids borrelt er nogal wat ja, maar of iedereen dat eruit haalt (en of ik alles eruit weet te halen) is de vraag.

Heerlijke film

Wat vind jij hier ontoegankelijk aan, SB?

Zou met alle plezier deze film willen editen tot 80 min.

Wat overschat allemaal zeg.

Zaten mooie scenes in, maar saai.....

Nu juist het aanslepende vind ik zo mooi aan Fellini's cinema, daaruit bouwt hij zijn typische sfeer op.

Prachtige film.

Het begin met die helikopters ziet er al mooi uit met dat landschap. Ook de scene wanneer Anita Ekberg in de Trevi fontein loopt is werkelijk een klassieke/schitterende scene. Sowieso is Rome een prachtige stad natuurlijk. La Dolce Vita is een mooie film die zeker niet vergeten mag worden in de (Italiaanse) film historie. 5,0.

Wow wat een verrasing zeg! Mijn eerste Fellinni is dit, en ik moet zeggen dat mijn verwachtingen niet al te hoog lagen. Maar deze film heeft me he-le-maal verrast. Ik heb Otto e Mezzo ook nog liggen, dus die zal ik binnenkort ook zeker gaan kijken.

La Dolce Vita is dus echt een geweldige film gebleken. Ik moet nog even bijkomen van wat ik de afgelopen 166 minuten heb meegemaakt. Echt heerlijke cinema! Een plot moe je niet echt in de film zoeken, want we zien Marcello Mastroianni gewoon van de ene na de andere gebeurtenis gaan. En dat zijn voornamelijk feestjes.

De film barst van de klassieke scenes, zoals de beroemde fonteinscene, maar ook het spokenjagen, dat maria was ''verschenen'' gebeuren, en de briljante eindscene zijn het vermelden waart.

Verder is de muziek ook erg mooi, en ademt de film sfeer, sfeer en nog eens sfeer. Geweldig cinomatigrafie, en acteerprestaties waren onovertroffen niveau. Geweldig om te zien hoe Marcello Mastroianni van het ene feestje naar het andere feestje gaat. Zijn rol is misschien wel een van de beste ooit. Hij weet als geen ander de ''rokende charmeur'' neer te zetten.

Jammer eigenlijk dat Anita Ekberg maar een redelijk kleine rol heeft. Ze doet het dan ook uitstekend. De vijf sterren zijn binnen, en nog even een nachtje slapen of ik de film ook mijn top tien binnengooi. Erg grote kans van wel.

Echt belachelijk dat de film niet in de top 250 staat. Ik heb de hele speelduur zitten genieten van de mooie plaatje die Fellini me voorschotelde. Ik ben erg blij dat ik de film op dvd heb, want ik zal La Dolce Vita nog zeker erg vaak bekijken.

5*

Stijlvol geschoten hoor maar toch een flinke teleurstelling. Onwijs saai, mede ook door de veel te lange speelduur. Inhoudelijk niet veel meer dan het afwijzende vingertje van een linkse proleet naar het kapitalisme. Ok, da's niet aardig, laat ik 't dan maar houden op het afwijzende vingertje van een socialist. Hoe dan ook, Fellini windt hier in ieder geval bepaald geen doekjes om zijn plek in het politieke spectrum, evenmin als ik dat nu doe

Als je dit topic leest vind je nogal eens reacties van mensen die Fellini de saaiheid hier vergeven. Ik ben zelf niet zo vergevingsgezind op dat vlak. Niet alles hoeft hap-slik entertainment te zijn, sterker nog daar heb ik een hekel aan, maar dat is ook het andere einde van het spectrum. Mijn inziens kan een goede director iets brengen zonder dat het per se zo ONGELOVELIJK saai hoeft te worden. Dat is mijn inziens juist de kunst. En voor de duidelijkheid, ik heb het hier niet over 'saai' in de definitie zoals Ramon K hem hier eerder bezigde; 'saai' is mijn inziens namelijk zeer zeker GEEN synoniem voor een scene waarin 'weinig gebeurt'. Nee, ik vind het altijd zo pretentieus, alsof je een serieuze boodschap niet kan brengen zonder dat je in een gedwongen saaiheid vervalt. Mijn inziens dus eerder een tekortkoming dan een memorabel aspect.

Mijn eerste Fellini, misschien dat ik Amarcord nog een kans ga geven maar dit smaakte niet gelijk naar meer.

Krappe 2.5 *

Begrijpelijke, maar nogal ongelukkige keuze voor een eerste Fellini. Ik heb het al vaker gezegd, maar ik zou deze film niemand als eerste Fellini aanraden. Een van zijn ontoegankelijkere films.

Moet hem zelf hoognodig herzien trouwens. Zit wel een dikke verhoging in. Zes jaar niet gezien, maar ik denk vaak aan deze film, vaker dan aan sommige Fellini's die ik hoger heb staan.

Denk dat je het einde erg gaat waarderen, starbright!

La Dolce Vita was toch ook mijn eerste Fellinni. Geldt niet voor iedereen dus.

Zoals 'Verhoeven' je een paar comments eerder ook al vroeg: wat vind je hier zo ontoegankelijk aan ?

Omdat La Dolce Vita niet draait om een plot, maar om een onderliggende sfeer die heel erg traag naar boven komt drijven. De film had ook absoluut niet korter gemogen, want de opbouw is heel subtiel en heel zorgvuldig. Een film die voor mijn gevoel niet oppervlakkig te kijken is, maar waar je behoorlijk in moet mee kunnen gaan.

Om met Fellini te beginnen zou ik eerder La Strada of La Notti Di Cabiria kiezen (van zijn vroege films, veel plotgerichter) of Amarcord uit de tweede helft van zijn carriere, ook zonder plot, maar een film die veel opener is. Of desnoods het fragmentarische (maar ontzettend leuke) Roma.

En de fonteinscene is vooral iconisch. Een van de meestgeciteerde en beroemdste filmscenes ooit, maar als losse scene vnd ik het bepaald niet het beste wat Fellini ooit maakte ofzo.

Trouwens: Ik vind dit nauwelijks een politieke film, in elk geval zeker niet uitgesproken. Vooral omdat de film geen antwoorden heeft. Fellini was dan ook politiek weinig uitgesproken (zeker in vergelijking met heel erg veel, zo niet bijna alle, van zijn Italiaanse tijdgenoten). Dat werd 'm in linkse kringen weleens kwalijk genomen. Conservatief Italie moest destijds weinig van de film hebben (hij is zelfs kort verboden geweest in een Italiaanse provincie), maar dat had meer met het in hun ogen amorele en antikatholieke van de film te maken.

Bedankt voor je toelichting. Die fonteinscene, ik begon al te denken aan mij lag En ik snap nu wat je bedoelt met de ontoegankelijkheid; je hebt denk ik wel een punt, ik ontken zeer zeker niet dat ik bij deze film wat moeite had om mezelf te motiveren om er in mee te gaan. Het interesseerde me te weinig om echt moeite te doen denk ik en het zou inderdaad zo maar kunnen dat als ik met een andere Fellini was begonnen ik er anders tegenover had gestaan.

Op je punt over politiek ben ik 't echter niet eens. Ik zat net nog even naar Fellini te googlen en lees toch heel andere dingen over hem dan jij nu aangeeft. Onder andere:

Fellini's July 2008 Visit to Hugo Chavez | venezuelanalysis.com

Ik vind ook echt dat het socialistische 'gedachtengoed' over de hele film heen druipt. Alleen al het beschuldigen van de elite & het kapitalisme van oppervlakkigheid en leegheid, dat zie je toch echt heel vaak bij socialisten.

Overigens, ik zat nog even te filosoferen, ik denk dat dat DEELS ook een verklaring is dat mensen die iets linkser georienteerd zijn op het politieke equilibrium deze film hoger waarderen. Uiteindelijk vinden mensen toch vaak datgene goed wat bij hun eigen gevoel aansluit. Iets van herkenning. Dat is heel menselijk en ik ga nu zeker niet pretenderen dat dat in mijn geval anders zou zijn, sterker nog, ik denk dat die zure socialistische smaak die dit geheel mij gaf tot een wat lagere score heeft geleid. Als ik Fellini's kijk op de elite en het kapitalisme had gedeeld, dan had ik deze misschien wel een (half) puntje meer gegeven. Op het eerste gezicht is dat misschien paradoxaal (dat je politieke voorkeur de kwaliteit van een film zou beinvloeden) maar als je er over na gaat denken is dat allerminst het geval.

Gewoon op chronologische volgorde zijn oeuvre doorlopen. Ik vind 8½ trouwens vele malen ontoegankelijker dan La Dolce Vita.

Vind ze ongeveer even ontoegankelijk, maar La Dolce Vita heeft een veel toegankelijker imago.

Op de politieke kant van Fellini kom ik nog terug. Voor een deel misschien na een hoognodige herziening en voor een deel misschien al eerder.

Ik had bijna gezworen om nooit meer wat van Fellini te zien na het afgrijselijke La Strada. Verder alleen 8½ gezien van Fellini, die een enkele sterke scène bevat, maar verder weinig boeide.

Die eerste zag ik in 2009 en 8½ in 2008, in 2010 is La Dolce Vita dan op mijn pad gekomen. En deze beviel mij wel. Pas na een uur dient de eerste mindere scène zich aan, de scène waarin twee kinderen maagd Maria zouden hebben gezien. Meteen ook de minste scène uit de hele film, eigenlijk de enige scène die mij totaal niet wist te boeien.

Verder toch behoorlijk genoten. Waar ik Mastroianni bij La Notte nog houterig noemde, doet ie het hier fantastisch. De fonteinscène is al zo vaak genoemd, maar ik noem hem nog maar eens, ook de scènes met Marcello's vader zijn erg leuk. Ik moet wel bekennen dat ik het geroemde einde wat vond tegenvallen, de sfeer begon langzaam uit de film weg te ebben. De soundtrack is wel goed en past perfect bij de sfeer van de film.

Een Fellini per jaar, we zullen zien wat de man volgend jaar brengt. 3.5*, grotendeels toch voor het ijzersterke eerste uur. Vooral de scènes met Sylvia waren heerlijk om te volgen.