La Dolce Vita (1960)

Mooie poster,maar de film blijft desalniettemin saai.

Deze film is absuluut niet saai.....Fellini's kijk op de mens is altijd interessant. Maar omdat hij niet hard oordeelt.....wordt jezelf ook niet tot een standpunt gedwongen, de beelden spreken voor de goede verstaander bijna voor zich....Fellini heeft een ruime blikveld.....hij zit dicht op de huid van de realiteit: als een dagboek verslag. Fellini schuwt dus ook de grotere sets niet, waardoor het persoonlijke conflict meer een perspectief in het sociale gebeuren krijgt. Fellini's focus is in "La Dolce Vita" dus meer panoramisch......vergelijk dit met Ingmar Bergmans meer microscopische focus op de inter-menselijke verhoudingen .....

Dit was na Amarcord mijn tweede Fellini-film. En hoewel ik me goed kan vinden in zijn visies op mensen uit bepaalde culturele kringen, wist de film constant te boeien. Ik ben het met de andere commentaren eens wanneer men zegt dat de film veel te lang is en dat tussen bepaalde scènes nogal wat samenhang ontbreekt. Maar echt saai vond ik het geen moment!

Marcello begeeft zich, mede door toedoen van zijn beroep, in een kloof tussen een ‘hoge’ en ‘lage’ cultuur. Dit komt heel mooi tot uiting in de scènes met Anita Ekberg: zij (Amerikaanse) verstaat geen woord van Marcello’s Italiaans en reageert dan ook nauwelijks. Maar het is hier niet alleen de taalbarrière die voor miscommunicatie zorgt. Heel knap acteerwerk van beide acteurs in deze scènes.
Maar Marcello daalt af. Niet voor niets heeft hij zijn 'vriend' Steiner, die geïnteresseerd is in filosofie en kunst (zo bekijkt hij de ontwikkeling van zijn kinderen op een wel heel cultuurwetenschappelijke manier), al veel te lang niet gezien. Zijn vriendin (zijn verloofde?) Emma is alleen bezig met 'de keuken en de slaapkamer'. Onvergetelijk vond ik wat Marcello tegen Emma uitvalt: "A man who agrees to live like this is a finished man, he's nothing but a worm! I don't believe in your aggressive, sticky, maternal love! I don't want it, I have no use for it! This isn't love, it's brutalization!"

Even later zijn we Marcello dan ook helemaal kwijt (drijft de zelfmoord van Steiner hem tot wanhoop? Of was het al eerder mis?): in een prachtige slotscène is het communicatieprobleem weer terug. Nu andersom: het jonge meisje van de strandtent probeert tevergeefs contact met Marcello te maken. Hier zit zo veel meer in dan alleen ‘elkaar niet kunnen verstaan’.

Helaas doen sommige veel te lange scènes van met name Marcello’s feestbezoekjes deze prachtige inhoud geen goed. Misschien is het wel voornamelijk vanwege de lengte dat Amarcord veel meer indruk op me heeft gemaakt.

Op deze dvd (je bedoelt de versie uit 2005, het overwegend paarse design?) staan grove fouten: in het rijtje medewerkers wordt Fellini abusievelijk aangeduid als Frederico Fellini. Erg zonde dat dit soort fouten op een dvd voorkomt. Ik vind het trouwens een van de lelijkste dvd-covers ooit...

Tsja....

Hmmm wat een geweldige film!
ja, waarschijnlijk hoef ik niet eens tussen spoilers te zetten dat de scène in de terevifontijn meesterlijk is...
Ik denk dat ik hier niets meer bij toetevoegen hoef.

5 sterren!

Overigens spuuglelijke poster op MovieMeter...

Na het (voor mijn part wat te) kolderieke Amarcord was ik wat sceptisch over Fellini, maar deze prent kan ik wel waarderen! Dus ik geef de moed niet op en neem me voor ook zijn andere films te gaan zien en Amarcord een keer opnieuw.

Ondanks de lange lengte van de film bleef het geheel zeer onderhoudend en over het acteerwerk ben ik zeer te spreken.

De hier al eerder gememoreerde ruzie tussen Marcello en Emma is een hoogtepunt, evenals de eerdere autorit naar de Mariaverschijningsplaats. Gaaf hoe ze de tegenstribbelende Marcello een ei en een banaan voert! (tja, al die Italiaanse macho's zijn en blijven moederskindjes!).

Prachtig ook hoe Fellini de ontzettend irritante paparazzi-fotografen en even irritante zich vervelende jetsetfiguren neerzet (en het contrast met bijvoorbeeld het hoertje waar Marcello en Maddalena (?) 'koffie gaan drinken').

Tegen wil en dank wordt Marcello meegesleurd in het domme wereldje van de jetset en het lijkt erop dat hij de kans om hieraan te ontsnappen in de laatste scene mist?

Terecht een meesterwerk! (en om nog even (op zijn Fellini's?) plat te eindigen: alleen al de indrukwekkende voorgevel van Anita Ekberg is het kijken van deze film waard!)

p.s. Zien nog meer mensen de gelijkenis tussen die diskjockey Sander Lantinga en Marcello Mastroianni???

Ik dacht precies hetzelfde

Vooruitlopend op de uitzending van aankomende zaterdag (ned 2) heb ik vandaag deze film maar eens herzien.
Film begon goed met de schitterende sfeervolle muziek van Nino Rota maar zakte na de fonteinscene van Ekberg en Mastroianni behoorlijk in, hij werd soms verschrikkelijk saai. Sommige scenes hadden beter gewoon weggelaten kunnen worden, ze gingen helemaal nergens over.
Na de fonteinscene zijn de volgende scenes nog het vermelden waard;
De scene van de hysterische massa nadat er een wonder was gebeurd. Kinderen hadden namelijk de maagd Maria zien verschijnen. Ik moet altijd weer rollebollen van het lachen als ik zie dat dat domme achterlijke katholieke volk buiten zinnen raakt door dit soort onzin. Geen wonder dat er destijds zoveel italianen op de communistische partij stemden.
De scene van het spokenjagen. Beter kon de innerlijke leegheid van de rijken niet uitgebeeld worden. Was dat niet wat de filosoof Schopenhauer bedoelde dat de vijand van het menselijk geluk van de rijken is dat zij ten prooi vallen aan de verveling.
De scene van de zelfmoord van Steiner De verwende rijken werden nu even tot nadenken gedwongen, wat helaas maar kort duurde.
De slotscene op het strand. Mastroianni ontmoette weer het meisje van de strandtent, de enigste persoon in deze film die uitstraling had, maar Mastroianni helemaal afgestompt door zijn leegheid, herkende haar gewoon niet meer. Ik vond dit persoonlijk de beste scene van de hele film.
Kort samengevat; Bij herzien vond ik "La dolce vita" nogal een saaie film, die te lang duurde, maar als Fellini wilde laten zien dat het leven van de rijken nu eenmaal niet boeiend is, dan moest deze film - daarin schuilt een paradox - gewoon saai zijn.
De soundtrack in deze film vond ik niettemin schitterend. (5,0*)Hij paste uitstekend bij de sfeervolle beelden die wij van het Rome van de beginjaren zestig te zien kregen.

Waardering 4,0* dankzij oa de geweldige soundtrack.

Een van de weinige films waarbij ik mij zo verveelde dat ik halverwege de bioscoopzaal verliet.
Het oeverloze gebrabbel gaat maar door en door.

Het mag dan de bedoeling van Fellini geweest zijn om de leegheid van bepaalde kringen in beeld te brengen, maar dat resulteerde voor mij niet in een boeiende film.

Ik heb daarna nog een paar keer opnieuw geprobeerd om de film helemaal uit te zitten,tijdens tv vertoningen, en dat is mij uiteindelijk ook gelukt, vele jaren na dat afgebroken bioscoop bezoek.

Wat mij, afgezien van de dodelijke saaiheid van het verhaal,erg stoort is de slechte nasynchronisatie.
Mastroianni is een van mijn lievelings acteurs, en alleen voor hem wilde ik het opbrengen de film helemaal te bekijken.
Lex Barker, altijd goed voor een mooi plaatje, valt hier door de mand door zijn beperkte acteertalent.
Billy Wilder zei ooit over hem: "Barker heeft twee manieren om zich uit te drukken als acteur, mét hoed-en zónder hoed ".
En een beetje gelijk had hij wel.

Dit is in ieder geval niet een film die in mijn collectie terecht zal komen, al kreeg ik hem gratis.

Een film, die je leert naar films te 'kijken'. Ik weet nu waar Lynch zijn oorsprong ligt.
Om het mysterieus uit te drukken: een verhaal moet zichzelf overstijgen. Fictie wortelt altijd in de werkelijkheid en de droomwereld is bij uitstek op het lijf van het filmdoek geschreven.

Je had die overige minuten toch gewoon de volgende dag kunnen bekijken. Dat doe ik ook wel eens als ik een film erg saai vind en als hij bovendien te lang duurt. Het voordeel is dat je er dan tenminste op kunt stemmen.

Een erg mooie film. Misschien een tikkeltje te afstandelijk naar mijn smaak, maar Fellini maakt er wel een bedwelmende film van met prachtige beelden. De speelduur was me net iets te lang, maar dit doet niets af aan de gehele kwaliteit van dit Italiaanse pareltje.

4*

Ik heb hier de DFW release van maar heb niet het idee dat dit een al te beste ripp is (vooral het geluid), nou zag ik afgelopen week bij Fame ook de Umbrella release liggen, is die beter?

Mijn eerste Fellini.
Ik moet zeggen dat het mij uitstekend bevallen is. Natuurlijk, erg lange speelduur maar deze film was zo voorbij. Fellini weet op een schitterende manier het high-society wereldje te schetsen, met een ferme laag tragedie. Met natuurlijk op kop dat heerlijke personage Marcello, briljante Mastroianni. Van de schitterende openingscene tot één van de mooiste eindshots ooit, was dit puur filmgenot. 4*

Wel heel veel dronken feestjes...

Moet zeggen dat het enige wat me echt wist te boeien Fellini's stijl was en de schitterende fotografie. Die hele fascinatie met vrouwen en het leven van een beroemdheid komt in mijn ogen veel beter over in Otto e Mezzo waar er veel minder aandacht aan wordt besteed dan hier. Hoe dan ook enkele iconische scenes die he geheel zeker de moeite waard houden.

Wie van de Italiaanse sfeer houdt en geen rechttoe rechtaan-verhaal kan verdragen, komt met La Dolce Vita aan zijn of haar trekken. Marcello struint allerlei feestjes af, maakt contact met verschillende vrouwen en observeert de diverse taferelen die zich aldaar afspelen. Ondertussen schemert Fellini's visie op de zaken des levens door.
Enfin, het levert een niet heel gevarieerde film op, maar vervelend was het zeker niet. Het had af en toe wel leuke scenes. Die grootste scene waarbij dat meisje een Madonna-verschijning heeft, vond ik bijvoorbeeld wel mooi en indrukwekkend. Fellini had overigens de scenes best wel door elkaar kunnen husselen en dan had je nog steeds zowat dezelfde film gehad, bedenk ik me nu .

Deze film moet ik natuurlijk in zijn tijdsgeest zien maar elke keer als ik erna wil kijken val ik in slaap. Dus daarom nog maar geen beoordeling.

Hoe Fellini hier het hele paparazziwereldje eens goed ten spot zet in die mirakelscène vind ik op z'n minst magistraal. Ik vraag me af wat Fellini zou denken moest hij de beelden hoe het er vandaag aan toegaat zou kunnen zien.

Ik denk dat dit zowat de bekendste film moet zijn van Fellini dus ik schrok een beetje toen ik de iets wat lage score zag en na de film gezien te hebben schrik ik er iets minder van. La Dolce Vita is een film vol emotie waar de problemen des levens iedereen overkomen. Het bracht veel gevoel op me over, iets waar Fellini uiteraard meester in is. Samen met de stijlvolle zwart-wit shots vormen ze de basis van deze film. Marcello Mastroianni is op die basis een toegevoegde waarde. Een acteur met zeer veel uitstraling past perfect in z'n films.

Traag? Zeker, maar eerder op een ontspannen manier dan een saaie manier. Al zaten er ook mindere stukken bij. Vooral naar het einde toe gaat die sfeer weg voor saaiere stukken omdat je een klein gevoel hebt van het allemaal wel al gezien te hebben. Daarvoor toch puntenaftrek.

3,5*

Na 81/2 en Amarcord de derde film van Fellini die ik keek. De ironische kijk op verschillende bevolkingsgroepen (de leegheid van de rijken, het onfatsoenlijke van de paparazi enz) is op een zeer fraaie manier in beeld gebracht in een lange film die mij van begin tot einde kon boeien. Grote decors weer, mooi filmwerk en soms enorm fraaie shots maken dit, met het verhaal, de ironie en het acteerwerk, tot een fraai geheel. Net als 81/2 een4*, waarbij aangetekent dat meer decimalen nodig zijn om het verschil in waardering tussen beide films uit tedrukken. Ik denk dan aan 4,1 voor 81/2 en een 3,9 voor La Dolce Vita. Maar goed: roeiend met de riemen die moviemeter biedt: 4*