Into the Wild (2007)

Dat hij irritant is is subjectief. Dat egoisme is volgens mij meer zijn gevoel er niet bij te horen. Ergens heeft het ook wel wat waar hij naar streeft, volledig er niet aan meedoen, geen geld, en volledig leven in, en van de natuur. Nee een egoistische dwaas vind ik hem niet, wel een einzelganger. Ook komt hij er uiteindelijk toch ook wel op terug dat hij niemand nodig dacht te hebben, dit maakt de film toch wel indrukwekkend vind ik.

Wat veel natuurschoon herbergt Amerika toch. Sean Penn weet het feilloos te registreren met zijn camera. Het verhaal over een Holden Caufield-achtige persoon paste er prima bij. Een aanrader voor iedereen .

Dat ben ik effe moeten gaan opzoeken, want dat deed geen belletje rinkelen.

Voor diegenen die even onwetend zijn als ik, ziehier wat meer uitleg over een "Holden Caufield-achtige persoon" Klik op de link: http://www.xs4all.nl/~timkr...

Bedankt voor deze uitleg Near_Dark

Da's graag gedaan

Een enorm prachtige film! Hij duurt 2,5 uur, en toch verveeld hij geen moment. Supermuziek en enorm sterk geacteerd. Echt één van de beste films die ik al in tijden heb gezien. Zeker een aanrader!

Oh, dus het is niet egoïstisch om je familie zomaar op een dag achter te laten en vervolgens nooit meer een teken van leven te geven?? Merkwaardig!! Je ziet in deze film toch hoeveel angst, verdriet en wanhoop dat bij die mensen achterlaat?!

Wat een geniale film zeg. Mooi verhalen, schitterende beelden, goed acteerwerk.

Film keek zalig weg. Had ook perfecte tijdsduur! Mooi einde.

Geweldig!

Dat is wel egoïstisch, maar hij had weinig keus. Hij was er zo zat van allemaal en wilde ervandoor. Als je dat goed wilt doen dan moet je niemand iets laten weten, zeker niet de mensen die je geheid willen tegenhouden/opsporen. Als je ook maar een brief ergens vandaan stuurt dan hebben ze al een spoor, de sector waarin je je bevind. Je moet egoïstisch kunnen zijn, anders kun je beter direct weer naar huis. Maar in de film is goed te zien hoe wanhopig zijn ouders worden, terwijl hij vrolijk zijn vrije leventje leidt. Dat maakt de film in mijn ogen ook juist dramatischer en sterker.
Omdat je de hoofdpersoon en zijn manier van doen niet mag, is de film toch niet meteen waardeloos?
Zulke mensen zijn er gewoon hoor, die totaal niks met hun ouders hebben. En vaak is dat een fase en komen ze later tot inkeer. Wat je ook ziet in deze film

Dat is ook niet de enige reden van mijn lage score.

Zoals je in mijn vorige stukje hebt kunnen lezen vond ik deze film ook nog 's veel te langdradig.

Hier kan je niet eens een 0,5 geven met gezond verstand. Sorry maar dat is echt te laag. Kan je je niet verplaatsen in de hoofdpersoon oke. Maar geef dan een 2.0 maar een 0.5 :')

mee eens

Sorry hoor maar 0,5 ster voor zo'n film? Dan heef je een film een 2 :S

Je motieven maken niets uit als je een film als deze evenveel geeft als de slechtste films ooit...

Klopt.

Voor de 2de keer zitten genieten van deze film. Had hem al in de Bios gezien, maar op DVD istie net zo prachtig. Mijn 4 *en blijven gehandhaafd.

Als ik iedere film met een hoofdpersonage wat mij niet aanspeekt een 0,5 zou geven zou er niet veel goeds overblijven. Ik vind het juist een film interessanter maken als het over een persoon gaat wat niet helemaal in mijn straatje ligt.

Dit soort users snappen dus niet hoe het sterren systeem werkt....

Over het geheel film genomen een goede film, alleen komt wat langzaam op gang. Ik had alleen iets te hoge verwachtigingen, vandaar dat het een beetje tegenviel... toch 3.5*

Had hem toch wel mooier verwacht na alle reacties hier.

Opzich een mooie film, met mooie natuur en mooi verhaal

Het begin begint ook goed en de film pakt je.

Naarmate hij langer duurt begon hij mij toch wat te vervelen.

Met name de laatste 3 kwartier vond ik langdradig worden.

Toch afgekeken en kom op 2.5 ster

Hij had weinig keuze?
Meneer heeft een luxe leven en is daar niet blij mee, wil een 'gewone' jongen worden. In Afrika sterven kinderen van de honger, zij hebben pas geen keuze..

Ik vond deze film ook niet goed, had er veel meer van verwacht.
Het verhaal op zich is een interessant gegeven, maar absoluut niet goed uitgewerkt. Het is duidelijk dat men hier vooral het cinematografische centraal wou stellen. Men is daar aardig in geslaagd, hoewel dat gegeven doorspekt is met clichés en absoluut een geïdealiseerd beeld geeft aan het volledige verhaal. Alleen het einde, wanneer hij crepeert, zien we hoe het er werkelijk aan toe zou gaan. Ik bedoel, als je gaat leven in een verwilderd bos, ga je niet even op bergen klimmen om naar vogels te kijken, of even met je haren zwieren onder een zelfgemaakt douche.. Neen, je moet overleven, en da's absoluut niet eenvoudig.
En inderdaad een irritant egoïstische protagonist die door alle nevenpersonages onterecht wordt opgehemeld.

Neen, deze film heeft me absoluut niet geboeid, integendeel, eerder geïrriteerd.
2* voor de cinematografische moeite.

Wat een indrukkend verhaal. De schitterende natuurbeelden maken dat je helemaal in het verhaal komt. Aan de ene kant is het tragisch dat Christopher zo aan zijn einde is gekomen maar aan de andere kant heeft hij zelf voor dit risico gekozen. .

Ik vond het soms ook moeilijk om echt sympatie voor hem te hebben omdat hij zoveel verwijten had naar zijn ouders en naar de maatschappij, maar hij had ook geen moeite om hulp aan te nemen van deze maatschappij door bijvoorbeeld mee te rijden met een trein, mee te rijden met mensen in de auto, een bed te boeken bij het leger des heils (wat hij naderhand wel weer afzegde, maar toch) en hij liep ook met een kajak die hij ergens vandaan heeft moeten halen.

Ik denk ook wel dat het verhaal behoorlijk geromantiseerd is. Ze hebben natuurlijk alleen vanaf brieven en dagboeken van hem en ooggetuigen uit kunnen gaan dus helemaal objectief is dat natuurlijk niet. Maar goed, dat is bij de meeste films die op waargebeurde feiten gebaseerd zijn want je weet nooit precies wat er is gebeurd en je moet altijd op visies van anderen af gaan.

Maar al met al, is deze film wel de rest van de dag in mijn hoofd blijven spoken dus hij heeft zeker wel indruk op me gemaakt.

Zo bedoel ik dat niet, natuurlijk had hij wel de keuze om ertussenuit te knijpen of niet. Ik doelde op het egoïsme. Hij had geen keuze en moest wel egoïstisch zijn, omdat zo'n missie anders grote kans heeft om te mislukken. Je kunt niet willen verdwijnen en vervolgens brieven o.i.d. gaan sturen vanuit allerlei plaatsen. Het is alles of niets, want anders traceren ze je geheid tegenwoordig.

En kinderen in Afrika? Moet ik bij alles maar denken: "Ach, in Afrika is het pas erg..."? Ik leef hier en wil hier het maximale van wat ik kan krijgen t.b.v. mijn geluk, met Afrika heb ik niks te maken.

Het is trouwens maar goed dat de armoede daar in stand wordt gehouden, hoe triest dat ook mag zijn. Stel je eens voor dat ze net zo welvarend worden als de westerse wereld & grote delen van Azië.

Enig idee wat dat gaat betekenen voor het milieu als die mensen ook allemaal auto gaan rijden, fabrieken gaan bouwen, electronische apparatuur aanschaffen en zich gaan volvreten? Voedeseltekorten, stijgende olieprijzen, uitputting van energiebronnen & vervuiling zijn dan het gevolg. Dat gaat de planeet echt niet trekken. Afrika blijft altijd arm en triest genoeg is dat maar goed ook.

Dan kan je toch geen 0,5 vinden ?

Interessant verhaal over een jongeman die doet waar heel wat mensen weleens van dromen. Alles achterlaten en zonder enige verplichtingen en verantwoordelijkheden voor onbepaalde duur de natuur intrekken. Gelukkig doen de meeste mensen dit niet, want dit kan niet zomaar iedereen. En zeker niet zoals deze Christopher McCandless op een wel erg domme en naïeve manier naar Alaska trekt. Ik begrijp dat hij de maatschappij waar alles om studeren, werken en geld verdienen draait niet echt kon waarderen. En als hij dan ook nog eens niet goed met zijn ouders overweg kon, dan begrijp ik ook dat hij zo een reis wil maken. Ik vind het dan ook niet echt egoïstisch, iedereen heeft het recht om zijn eigen keuzes te maken. Maar als je helemaal niemand aan het thuisfront op de hoogte van je plannen brengt neem je natuurlijk een onnodig groot risico. Het enige wat je dan nog kan doen is jezelf perfect voorbereiden, maar uiteraard deed hij zelfs dat niet.

In het begin van zijn reis is alles leuk en aardig. Hij komt overal fijne mensen tegen. Hij neemt een baantje hier en daar om even wat geld te verdienen en het is altijd prachtig weer. Maar als hij éénmaal in een wat onherbergzamer gebied terechtkomt wordt het wel (vooral op het einde) pijnlijk duidelijk dat hij geen idee had waar hij aan begon, hij eet dan wat vergiftigde planten, en hij sterft vervolgens een langzame dood. En dat was eigenlijk nergens voor nodig geweest. Ok, hij kon die rivier niet over. Tja, wandel dan een aantal kilometer langs die rivier, de kans is groot dat je vroeg of laat wel een plek tegenkomt om over te steken. Maar neen, in plaats daarvan gaat hij terug naar de bus waarin hij het zichzelf zo comfortabel mogelijk heeft gemaakt in de afgelopen weken. Ik vroeg me tijdens het kijken echt af wat die jongen zijn plan eigenlijk was. Wat als er nu nooit een bus was geweest? Neen hoor, erg slim vond ik die kerel niet, maar ik vond het wel jammer dat hij daar op zo een manier moest sterven.

Het hoofdpersonage vind ik wel erg geromantiseerd in beeld gebracht. Hij heeft geen slechte eigenschappen, iedereen die hem tegenkomt sluit hem in de armen. Het eerste meisje dat hij tegenkomt gaat met haar benen open op bed liggen in de hoop dat hij haar bespringt. En een oudere man wil hem zelfs adopteren. Het kan aan mij liggen, maar het komt bij mij toch wat ongeloofwaardig over. Een klein beetje relativering had de film geen kwaad gedaan.

Misschien klink ik hier wat negatief, maar toch vind ik het zeker wel een geslaagde film. Het is sowieso fijn om zijn avontuur te volgen. De mensen die hij tegenkomt zorgen voor wat afwisseling en dat zorgt er dan weer voor dat de film ondanks het rustige tempo nooit saai wordt.
We krijgen ook erg mooie natuurbeelden en prachtige diersoorten te zien.
Into the Wild is dan ook een erg goede, en eigenlijk ook wel een inspirerende film.

Happiness only real when shared...

Al een hele tijd zien staan op MovieMeter, maar het verhaal i.c.m. de toch wel ietwat lange speelduur sprak me gewoon niet aan.
Totdat ik afgelopen zondag bij een verjaardag was en ik hem zag staan. Gelijk gevraagd of ik hem kon lenen en daar ben ik blij om!

Het is een prachtige en meeslepende film. Gelijk al vanaf het begin wordt je meegenomen in de prachtige wereld 'van' Christopher.
De mooie omgeving en de muziek is van begin tot eind prachtig. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig dat echt boeiend is. Er zit geen treinvaart in, maar toch zit je ademloos te kijken!

Je wordt meegenomen van mooie omgeving tot nog mooiere omgeving. UIteraard had ik niet anders (moeten) verwacht(en) bij dit soort films, maar toch.. Penn heeft uistekende keuzes gemaakt qua locaties.
Vooral het roei-gedeelte (kayak) vond ik erg mooi. Jammer dat het zo kort was, maar erg mooi .

Het verhaal zelf is echt goed uitgekozen en waargebeurde verhalen hebben meestal toch dat beetje extra dat een normale film niet heeft.
De manier van brengen van de film vond ik ook aangenaam om te kijken. Af en toe een voice-over van het zusje, maar grotendeels toch een echte film. Ik kreeg opeens de gedachte dat het wel wat weg had van Forrest Gump. Nog meer mensen die dit hadden?
(Net zoals in Forrest Gump) gebeurt er eigenlijk vrij weinig, er is een voice-over. Ze rennen allebei weg van huis en er is een voice-over (die later is gemaakt). Zelfs de posters hebben wel wat van elkaar weg.

En dan de muziek.. Wat moet je hier over zeggen? Het is prachtig, mooi, ontroerend en had ik al prachtig gezegd? Echt zeer terecht dat deze film hier een Golden Globe voor heeft gekregen. Eddie Vedder heeft uitstekend werk geleverd.
Vooral aan het begin en einde kwam de muziek echt tot zijn recht.

Het einde was een beetje raar, maar aan de andere kant ook wel weer mooi. Ik heb heel lang gedacht dat hij wel gelukkig thuis zou komen. Niet dus. Dat is eigenlijk maar beter ook, want anders had je weer zo'n typisch Amerikaans happy-ending gehad. Als laatste wil ik nog even de prachtige quote die hij op het laatst opschrijft (zie bovenaan) vermelden

Een prachtige, meeslepende, voor sommige ontroerende en mooie dramafilm. Schitterend werk afgeleverd door Sean Penn.
4,5*

'Christopher McCandless: I'm supertramp.
Christopher McCandless: and you're super apple!'
:')

Goed geschreven Chevy93. Vind het zelf alleen niet zo op Forrest Gump lijken, vooral omdat Forrest Gump vaak toch wat drukker overkomt en andere thema's heeft. Het moraal is wel ongeveer hetzelfde, zoals ik het opvatte dan.

Deze film is gewoon een droom, heel rustig, mooi, maar toch onbegrijpelijk. Geniaal geregisseerd door de goede keuzes die Penn gemaakt heeft voor de Muziek en Shots. Acteurs zijn goed gecast en acteren zoals het hoort. Het plaatje klopt gewoon, de film heeft alles, zelfs spanning.

Wel kan ik zeggen dat Forrest Gump goed in het rijtje past bij deze film. Als ik aan Into the Wild denk denk ik aan Grizzly Man, geweldige documentaire!

Forrest Gump heeft veel meer een komische inslag, dat kan ik van deze film niet zeggen.

Prachtige film!! Je wordt helemaal meegezogen in het verhaal; dit komt voor mij in eerste instantie door de beelden, maar ook de ondersteuning van muziek versterkt juist het gevoel dat je zijn leven 'begrijpt'. Gelukkig heeft Sean Penn geen gebruik gemaakt van een happy ending. dat zou de film helemaal onderuit halen

"The core of mans' spirit comes from new experiences"

Ik zei ook niet dat het een goede vergelijking was, maar ik moest er opeens aan denken midden in de film. Paar vergelijking:

- Er wordt teruggeblikt op iemands leven (in FG door hemzelf, hier door zijn zus)

- Er worden scènes uit het heden afgewisseld met scènes uit het verleden (in FG zit hij op een bankje en doet hij het zelf, hier krijg je een voice-over van zijn zus en zie je scènes van de thuissituatie)

- Ze 'rennen' allebei weg. (in FG echt zonder reden* en hier met een, voor mij, matige reden).

Het zijn vergelijkingen die makkelijk onderuit te halen zijn, maar het voelde een beetje als hetzelfde. Als je er over nadenkt, slaat de vergelijking eigenlijk nergens op

*) That day, for no particular reason, I decided to go for a little run (...) For no particular reason I just kept on going.