Stalker (1979)

vandaag eens kijken , ben benieuwd .

Na gisteren Nostalghia te hebben gezien, een film die me filmisch volkomen overweldigde, waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Ik herkende veel van die stijl terug, maar zeker niet zo'n esthetisch feest als Nostalghia. Het verhaal en de poëzie echter hadden meer lijn, vond de film wat makkelijker wat dat betreft. De sfeer blijft van uitzonderlijk hoog niveau.

Ben echt al heel lang van plan om deze film te gaan kijken.

Nog iemand een laatste zetje?

Lol om half 5 een verzetje.

Ja als je hem nu kijkt kan je om 8 uur de bus pakken en de hele dag nog door filosoferen en genieten van wat je hebt gezien.

Dat is dus mislukt, want ik heb LiT maar weer eens voor de helft gekeken voor ik in slaap sukkelde.

Teveel gezopen.

Ik denk dat ik deze zondag maar eens ga kijken met een vriend die zweert bij deze film.

Werkt ook echt niet om die film op dat uur te kijken.

Lit lijkt me ook geen geweldige keuze om half 5.

Echt wel, rustgevend.

Wat zou je dan kijken om half 5

Ik zat in hetzelfde schuitje en had ook moeite om het juiste moment te vinden om me aan Stalker te wagen. Met de nadruk op zat, aangezien het me gisteren is gelukt om de film (in 1 keer) te bekijken. Wel met enige moeite moet ik zeggen omdat de shots lang en verlaten zijn en het tempo natuurlijk er laag ligt. Dit is niets nadelig ten opzichten van de film maar geeft wel aan dat je hierop voorbereid moet zijn. En geloof me, dit is een film die je gezien moet hebben. Ondanks dat het zware kost is bevat deze film sfeer/beelden/scenes die je niet snel vergeten zult.

Dit is, zoals velen met mij hier, mijn eerste Tarkovsky (zoals dat heet ) en heb er geen seconden spijt van. Ondanks dat ik ook geen fan ben van het hoge gehalte poëtische dialogen is de bedoeling van Tarkovsky overgekomen. Je hoeft de film niet te kunnen doorgronden om hem te waarderen wat belangrijk is om te weten voordat je gaat kijken. Je moet de prachtige beelden gewoon over je heen laten komen en meegaan in de ongekend mysterieuze sfeer die deze film oproept.

Het meeste over deze film is hier al gezegd en ik kan verder alleen nog zeggen dat dit een film is als geen ander en daar hou ik van. Ik weet dat ik hem nog een keer moet herzien, maar die stap zal nu zeker een stuk kleiner zijn.

4,0*

Nu heb ik al helemaal zin om die film te kijken.

Het is als een hele dikke drol. Het duurt even, maar als ie eenmaal voltooid is, heb je wel een voldaan gevoel.

Was verwachtingsvol, had het gevoel dat ik een film in handen had die mijn top 5 in zou kunnen vliegen, maar dat heeft ie helaas niet waargemaakt.

Hij is prachtig gefilmd, maar je moet wel tegen een enorme traagheid en ellenlange dialogen kunnen. Het is toch iets te traag naar mijn zin. Ook teveel "gewone" omgevingen. Het verhaal leent zich voor duisterdere en mysterieuzere settings.

Hoe dan ook, het is wel een aanrader.

Wat een vergelijking . Volgens mij bij jij meer iemand voor de racekak, dat lucht ook op en duurt niet zo lang.

Inderdaad een aparte vergelijking maar ik begrijp wat je ermee wil zeggen

Police Academy en dat soort films is meer van de categorie racekak.

Het loopt er gewoon uit en je kunt het meerdere keren op een dag.

En die 6x leeglopen geeft dan nog niet het euforische gevoel van die ene dikke drol. Dat ik Stalker hiermee vergelijk is dus een compliment. Enige nadeel is dat ie zo dik is, dat de kringspier een beetje pijn doet. Hij had dus een ietsiepietsie smeuiger mogen zijn. Dan was ie perfect.

Dat zijn me iets te veel details...

Oke, zonder d(r)ollen, het is een goede film.

Op naar Solyaris en Nostalghia.

Film staat nu geheel op Google Video: Stalker (Сталкер) - video.google.com

Solyaris wordt denk ik ook mijn volgende, aangezien ik hier al langer nieuwsgierig naar ben. Na Stalker gezien te hebben is de interesse alleen maar gegroeid.

Dus ben benieuwd...

Ramp Zalig,

Allereerst: De film gaat over een man die twee mannen meeneemt naar een verboden terrein, daar even gaan chillen, en vervolgens weer terug gaan. Een visueel hoogstandje, dialogen zijn schaars, maar sfeervol, deze film is. Dat is het, plat gezegd. Maar details is waar het om gaat in deze film, de setting is een oude industriestad, die huishoud aan voldoende infrastructuur, fabrieken en werkgelegenheid voor de overgebleven inwoners, toch is het sfeervolle stadje in verval geraakt, economische orzaken, verwoeste en verlaten gebouwen en een stuk of wat koppige kerels als overblijfselen.

De Zone is een overblijfsel van een oude fabriek, en naarbij gelegen omgeving, waar de Stalker voorheen werkte. De fabriek (of misschien nucleare reactor) is gesloten na een ongeluk. De aderen van de fabriek waren op één of andere manier verbonden met vergif, zij het chemisch of radioactief. Het maakt ook niet uit, alleen belangrijk is dat het schadelijk is voor mensen, vandaar de zwakke conditie van de Stalker. Verder is de Zone niet heel speciaal, althans, naast het feit dat we geen verdere achtergrond informatie hebben over de vervallen fabriek, en wat er zoal in de grond is gepompt, of dit een bewuste actie is of niet laat ik in het midden. De Stalker is een armzalig, slecht gehumeurd, bitter personage, en is duidelijk in slechte conditie. Hij woont nog steeds in de stad waar hij is geboren, opgegroeid en gewerkt heeft.

Maar waarom speelt hij gidsje, en neemt hij mensen mee naar De Zone? Verschillende redenen. Ten eerste, Geld, logisch. Dit is zijn enige vorm van inkomen.
Afgezien van het geld, is het voor hem een spel, dit houd zijn leven op de been, en houd de moed in zijn schoenen, of sokken. De Stalker is het brein achter deze mythe. Hij bedacht het verhaal, vertelde het aan mensen die het vervolgens weer verder vertelden.. Een Scam, zijn spel. Een soort wraak, wraak op de mensen, die volgens hem verantwoordelijk zijn voor zijn zwakke gesteldheid, de wiskundigen en fysica.

Dit, ondersteund door fantastische afwisseling van kleur, naar zwart wit, naar kleur. Dit bestempeld vaak de stemming waarin de Stalker verkeerd. Sfeervol, zuiver.
Als een hond, gaan waar je wil, springen, blaffen, bijten en los gaan. Vrijheid. Tussen al dit schoon, word het gedult behoorlijk op de proef gesteld, door lange uitgerekte en diepzinnige dialogen. Even doorbijten, gedult word beloont.

Begon onderaan, ook maar meteen opgehouden .

Er staan werkelijk prachtige resenties over deze film bij de berichten.

Ik heb de film helemaal afgekeken.

Maar niets spreekt me aan.

Het verhaal niet.

De kunstzinnig bedoelde opnames niet.

De hele intentie van de film en dat zouden er zelfs meerdere zijn.

Ik vat ze niet.

Zo sfeerloos en traag.

Respect voor de acteurs dat ze dat hebben volgehouden te acteren

Sorry voor alle liefhebbers.

Maar leg het me gerust uit.

Ik heb kritiek.

Dus ik sta er ook voor open.

Traag? Ja. Sfeerloos? Hoe kom je erbij?

Lees gerust de vele goede recensies hier die het tegendeel bewijzen. Maar als je deze film als sfeerloos bestempeld heb ik weinig hoop dat die mening zullen veranderen.

Maar goed, deze film is niet voor iedereen weggelegd en wordt als snel door zijn traagheid als 'sfeerloos' ervaren.

Sfeer, mystiek, ongrijpbaar, ontluisterend, introspectief, meditatief, niet van deze wereld... Wie dat niet ziet moet blind zijn of vrezen dit te worden...

Traag? Ja.

Maar belonend.

Het woord traag wordt te pas en te onpas gebruikt, vaak met een negatieve lading. Deze film heeft een heerlijk tempo, dat maakt de film mede tot een bijzondere ervaring. Ik zou het niet als traag omschrijven.

Je schrijft dat je de film helemaal hebt afgekeken, wacht eens een maandje en kijk dan eens terug. Al heeft de film je niet aangesproken, zal je de film vermoedelijk wel herinneren, daar waar het gros van de films aan je voorbij gaan.

Of de opnames kunstzinnig bedoelt zijn, dat is nog maar zeer de vraag. De opnames zijn zo gemaakt als uiting van de maker, of het kunstzinnig is ligt aan de beschouwer. Het is niet zo dat de maker dacht, ik ga nu eens een kunstzinnige opname maken. Daar prik je zo door heen als dat het geval zou zijn. Kunst is sowieso al een begrip waar een discussie net zo oeverloos is als een discussie over het geloof.

Dat je de intentie van de film niet vat, is niet iets om je voor te schamen, bekijk het eens anders, probeer het eens niet te vatten en over je heen te laten komen.

Traag heb ik al beschreven en sfeer is hier nu juist zo sterk, daar hoef je niets voor te vatten, dat kruipt onder je huid. Of niet dus, maar ik denk dat je je te veel verzet en niet wilt meegaan.

De film is niet moeilijk, maar we zijn gewend aan duidelijke verhalen, aan films die je bij de hand nemen en alles als hapklare brokken aan je uitleggen. Deze film is als poëzie en in mijn ogen prachtige poëzie. Zelfs alleen de beelden al, esthetisch genieten. Bij mij heeft de film zich genesteld en me verrijkt. Klinkt wat zwaar, maar ik kan geen andere woorden vinden. Ik zou hem niet graag hebben willen missen.

De woordkeuze sfeerloos is niet gelukkig gekozen zo blijkt.

De sfeer in deze film is zeker apart maar zeer kil.

Maar mijn uitspraak sfeerloos komt voort uit het feit dat ik het geheel niet begrijp, me niet wist te boeien denk ik.

Zoals; Het vooruit gooien van dat moertje.

Dat telefoongesprek bij de kamer.

Wat is de kamer nou eigenlijk.

De eindscene, dat meisje, haar gave??

Moet wel zeggen dat me de film blijft bezighouden.

Veel scenes hadden ook het verwarrende wat sommige dromen wel eens hebben.

En laten we vooral niet vergeten: de meesterlijke, haast onaardse (en onderkoelde) muzikale score van Eduard Artemjev. Draagt bij aan de sfeer en poëzie, de algehele meditatieve en hypnotiserende uitwerking en het kille, verstikkende klimaat. Letterlijk adembenemend...

Precies! En bij hoeveel films heb je dat al gehad?

Juist omdat de film zo'n indruk maakt, ongeacht of je het snapt of niet (want daar gaat het ook niet om), maakt dit een uiterst sterke film die een ongekende sfeer weet te creëren.

SaNDuTjE schreef (en niet ten onrechte):

Precies, iemand als David Lynch of de Quay Brothers hebben rond dat principe een heel oeuvre opgebouwd!

Tarkovsky... Stalker..

Deze film stond al heel lang op mijn verlanglijstje en gisteren was het eindelijk tijd op deze film eens te bekijken. Het was mijn eerste Tarkovsky en het viel zeker niet tegen. Ik wist van te voren niet wat ik er van kon verwachten, dus ging vrij neutraal de film in, dus had geen al te hoge verwachtingen.

De film:

Het begint allemaal leuk; het gesprek in de bar, de reis naar de zone toe, de tocht in de zone naar de kamer. Het ziet er allemaal geweldig uit, geweldige plaatjes, interessante dialogen, geweldige muziek, goede acteerprestaties. Ik heb van de eerste 2 uur echt wel genoten. Het laatste half uur vond ik erg jammer; het gesprek voor de kamer en het moment dat ze weer thuis waren vond ik twee enorme afknappers, dat was in mijn ogen niet nodig geweest. Het had van mij in de zone mogen eindigen.

De grootste afknapper van de film beschrijft chevy93 erg goed vind ik:

Hahaha geniaal

Samengevat vind ik mijn eerste ontmoeting met Stalker én Tarkovsky erg geslaagd. Stalker is een schitterende film met een geweldige sfeer. De sfeer en de muziek blijven mij toch wel het meest bij!

Binnenkort maar eens meerdere Tarkovsky's proberen.

Stalker is een goede film: 4*

Vannacht voor de tweede keer bekeken en nu viel-ie perfect binnen.
Absoluut een film die je meerdere keren moet bekijken. Ook de eerste keer wist de film me al te fascineren, maar ik kon er toen nog niet zoveel mee.

Nu wist ik wat me te wachten stond en kon ik de beeldenpracht en de gelaagde poëzie over me heen laten komen.

Dit is echt de meest allesomvattende film die ik ooit gezien heb. De film staat symbool voor alle grote vragen die een mens zich in zijn leven kan stellen. En het wordt daarbij van alle mogelijke standpunten belicht. Een ontdekkingsreis naar de innerlijke ziel van de mensheid. Op zoek naar verlichting, naar het nieuwe, naar de waarheid. Elk van de drie benadert deze reis anders. Jaloezie, achterdocht, argwaan, nieuwsgierigheid en terughoudendheid. Alle menselijke emoties en houdingen komen voorbij in deze ontdekkingsreis.

Het is eigenlijk moeilijk onder woorden te brengen wat deze film allemaal behelst, maar het kent een gelaagdheid en subtiliteit die ik in geen enkele andere film heb teruggezien... Wat verbleken al die holle Hollywoodfilms toch ineens na het kijken van zo'n film...

En dan de fijnzinnige score er nog onder en al die subtiele achtergrondgeluiden, zoals de constant tjierpende vogeltjes... Briljant...


Het einde kwam me overigens al bekend voor van een videoclip van Richie Hawtin.

YouTube - Richie Hawtin-We all search

Een perfecte samenvatting overigens van waar de film over gaat. Was het de trein, bovennatuurlijke krachten, of de gave van het 'aapje' die de glazen in beweging bracht? Dezelfde uiteenlopende verklaringen die bij de vragen van het ontstaan van de zone van toepassing kunnen zijn...


"Zonder verdriet geen geluk"
Of zonder angst geen hoop, zonder winter geen zomer. En zo geldt ook: zonder het kwijtraken van je portemonnee geen vreugde over het terugvinden ervan, zoals ik laatst ondervond