The Godfather (1972)

Wat? De Godfather alwéér op tv?

Pfff, hoe vaak hebben we die nu al niet gezien?

Daar ga ik nu toch niet meer naar kijken, zeker?

Even de openingsscène meepakken, ah, begon dat zo?

En ja, voor ik het weet zit ik weer met volle teugen te genieten van élk shot. Die massascènes op het huwelijksfeest die zo moeilijk te filmen zijn maar zo authentiek lijken, verweven met het geïntrigeer in de gesloten kamers…

Pacino, die nog geen Pacino neerzet, maar een broze Michael waar onder het oppervlak van alles ligt te sudderen. De geweldig charmante Duvall die natuurlijk zo mogelijk nog de kilste van alle moordenaars is. 'It's business'. De diepe, warme kleuren, vooral het rood, de perfecte spanning (in het hospitaal…) Heel veel shots die 'niet nodig' lijken, maar die de pacing van de film perfect maken… Deze film wordt alleen maar beter.

Als er iets op deze film aan te merken valt, is het de romantiek rond het maffiagebeuren, met hun 'code of honor'. Iets waar Goodfellas wel mee afrekent, maar desondanks: superieure cinema. Nog steeds. W>as het vroeger dan toch beter?

En na de tigste keer, verdient hij nu wel de volle 5.

Naar hedendaagse maatstaven zou ik willen zeggen dat de sterfscènes een onechte indruk wekken. Daarnaast haalt het stuk waarin Michael Corleone zijn tijd in Sicilië doorbrengt voor mij het tempo van de film onderuit. Ik kan echter niet ontkennen dat deze 50 jaar oude film nog steeds verrassend goed bevalt. De cinematografie, dialogen, karakterontwikkeling, acteerwerk, muziek, opbouw van het verhaal, het maakt nog steeds een kwalitatieve indruk.

De opening en afsluiting maken dit wellicht tot de beste film uit de Godfather trilogie, hoewel ik geneigd ben te zeggen dat Part II als geheel beter in elkaar zit. De vertolkingen van Vito Corleone, Michael Corleone en Tom Hagen zijn voor mij het meest memorabel. De mooiste en wellicht meest tragische scene is wellicht het laatste gesprek tussen Vito en Michael, waarin hij aangeeft de hoop te hebben gehad dat de toekomst voor zijn zoon er anders uit zou hebben gezien:

''I never wanted this for you. I work my whole life - I don't apologize - to take care of my family, and I refused to be a fool, dancing on the string held by all those bigshots. I don't apologize - that's my life - but I thought that, that when it was your time, that you would be the one to hold the string. Senator Corleone; Governor Corleone. Well, it wasn't enough time, Michael. It wasn't enough time.''

Na jaren wederom maar weer eens herzien en ik kan nu niets anders dan de volle vijf sterren geven.
Fenomenale film die van begin tot eind enorm boeit en al ruim vijftig jaar dé toonaangevende maffiafilm is.

Al Pacino beleefde met deze film zijn grote doorbraak. Daar ik vroeger met de karakterontwikkeling van zijn personage Michael de meeste moeite had, was dat nu totaal niet aanwezig. Iemand die in het begin totaal geen interesse had in alle maffiapraktijken van de familie en die uiteindelijk de nieuwe godfather wordt. Ook zijn de beste scènes (restaurant, ziekenhuis) van de film met hem in het middelpunt.

Toch is er eigenlijk niets waarin Coppola steken heeft laten vallen. Het is erg goed geregisseerd, de soundtrack is onvergetelijk, het acteerwerk is van het allerhoogste niveau en de film staat bol van verbluffend goed camerawerk.
De beste films herken je aan het feit dat ze allemaal onvergetelijke scènes bevatten. Deze film kent er zo al een stuk of tien die je nooit meer vergeet. Het heeft wel even geduurd, maar eindelijk heb ik de genialiteit van deze film ingezien.
Verhoging naar de volle vijf sterren.

Ik kan niet kiezen tussen deel 1 en 2.

Na de prachtige reeks The Offer (echt een aanrader!) me toch nog eens aan deze gewaagd en moet me zeggen dat deze keer de film me meer kon boeien dan de eerste keer.

De cast deed het uitstekend en ook het verhaal was wel uitgebreid. Het tempo ligt wel niet zo hoog, maar de film neemt zijn tijd. Toch blij dat ik deze nog een herkansing heb gegeven.

Hier valt weinig slechts over te zeggen: zeer lang maar de hele speelduur spannend en boeiend, met diverse career-defining performances voor èn achter de camera, en met een muziekscore waarvan reeds de eerste noten ook na 50 jaar nog onmiddellijk de hele film weer voor mijn geestesoog brengen. Heel sluw ook hoe de sympathie van de kijker nergens gedwarsboomd wordt door mogelijk medelijden met de talloze slachtoffers, om de eenvoudige reden dat je nergens een onschuldig iemand overhoop geknald ziet worden – iedereen die aan het mes of het wurgkoord wordt geregen is lid van een concurrerende familie en heeft het dus op de één of andere manier wel verdiend, en wanneer de misdadige praktijken ter sprake komen hebben ze het alleen over "het gokken" of "de meisjes" zonder dat expliciet wordt gezegd op welke manieren de slachtoffers een poot wordt uitgedraaid.

        Het enige minpuntje is merkwaardig genoeg één van de meest geprezen kwaliteiten van deze film. Marlon Brando was jarenlang mijn grote idool, en nog altijd beschouw ik zijn Stanley Kowalski in A streetcar named desire (1951) als de beste rol die ik ooit op het witte doek heb gezien, maar hoewel de rol van Vito Corleone voor hem een enorme come-back betekende (en hem een tweede Oscar opleverde) vind ik het toch moeilijk om zijn rol niet minstens gedeeltelijk als tongue-in-cheek te beschouwen. De uitgezakte kaak, de kleine maniertjes, het Italiaanse accent, de bestudeerde lichaamshouding – de helft van de tijd vind ik het indrukwekkend en de andere helft van de tijd vraag ik me af waar hij aan zit te denken, maar hoe dan ook ben ik me er bijna constant van bewust dat hij aan het actéren is, terwijl ik met name James Caan en Al Pacino totaal met hun rol vind samenvallen. Moeilijk.

Na the Offer te hebben gekeken wilde ik meteen deze nog eens bezien. Wat blijft het toch een meesterwerk! En dat 50 jaar geleden al! Het verhaal, de setting, de karakters ...en de talloze iconische scenes. In 1 woord: fantastisch!

Must see voor alle filmliefhebbers uiteraard!

5*

Naar mijn mening de beste film aller tijden!

Werkelijk alles is goed aan deze film.

Deze film is echt zo goed, daar zijn geen worden voor. Pure poëzie!

Dat heb je dan nogal snel ontdekt,de film is al paar jaartjes oud

Ik zag m voor de 8e keer of zo…

Nou dat is de film ook zeker waardig,wat een top productie.toen film geluk nog heel gewoon was.

Ik heb deze heel lang voor me uitgeschoven. Ik had hem al eens 3 kwartier opgezet, maar ik was moe. Ik wilde deze film niet half moe kijken. Hier wilde ik van het begin tot het eind 100% gefocust zijn. Vandaag is het dan toch eindelijk gebeurd en het is inderdaad een geweldige film. 3 uur lang geboeid gekeken. Binnenkort dan ook maar eens aan Part II beginnen.

Ah heerlijk toch weer om te lezen dat er mensen dit voor de eerste keer gaan ervaren.

Heerlijke saga (The Godfather Reeks, zelfs Part III met de Death of Michael Corleone cut, ja ook hoor!).

Gewoon op je af laten komen is het beste denk ik.

Het gekke is: Ik vond Godfather 2 een stukkie minder. Nog steeds een goeie film, maar ik snapte dat extra verhaal van Vito Corleone ertussendoor niet helemaal. Ik had daar liever een aparte film van gezien hoe hij echt aan de macht kwam.

Absoluut meesterwerk van Francis Ford Coppola natuurlijk en veel beter dan dit kan het niet worden. De kracht voor mij zit in het rustige tempo waarin het verhaal geloofwaardig en in historische context (immigratie naar USA vanuit Italie) wordt gebracht. Geen onnodig effectbejag en overvloed aan actie. Marlon Brando, natuurlijk Al Pacino en eigenlijk de hele cast op zijn best. Heb de gerestaureerde versie bekeken (4 dvd's, de trilogie incl de bonus dvd) en dat is zeker een aanrader.

Fantastische film maar toch met een paar ongeloofwaardige wendingen.

Ik heb totaal niks toe te voegen wat al tig keer gezegd is hier. Het is dan ook heel simpel: The Godfather is een film die je niet kan weigeren.

4,5 * Capo di tutti capi

Een topfilm die ik meerdere keren kan herbekijken zonder verveling. Echte Italiaanse sfeer, traag opbouwend, maar niet " te " traag en een realistische spanning. De film heeft ook de juiste sfeer, muziek en tijdsgeest. Dit is voor mij een echte maffia film.

Paar weken terug in de cinema meegepikt, en op het grote scherm kwam dit wel heel erg binnen zeg. Toen ik de film 12 jaar geleden voor het eerst zag - als jong tienergastje met een ontluikende filmpassie - vond ik hem al fantastisch (4.5*), maar een verhoging naar de volle pot kan nu absoluut niet meer uitblijven. Ik ga het kort houden - want als er nu over één film al alles gezegd is - maar hier valt kortom niets op aan te merken. Een familie- en misdaadepos dat je 3 uur lang ongelooflijk geboeid houdt, van de grote momenten en iconische quotes tot de kleine details. Die onovertroffen opening met de bruiloft, waar je de hele ensemble-cast op een heerlijk gezapig tempo ontmoet, Michael in het donkere, verlaten ziekenhuis bij zijn vader (begeleid door die fantastisch dreigende muzieknoten), de meeting in het restaurant, de weidse, nostalgische shots van het prachtige Sicilië, de Don met zijn kleinzoontje in de wijngaard, het laatste gesprek tussen de Don en Michael - ''I never wanted this for you'' -, en dan dat hele laatste stuk met Michael die de bazen van de andere families allemaal laat omleggen, ge-cross-cut met de doopscène, en de laatste scène waarin je als kijker - samen met Kay - beseft dat Michael helemaal gecorrumpeerd is geraakt door macht en wraak, en onbereikbaar is geworden voor zijn geliefden. Die kille, koude blik van Pacino gaat door merg en been. Later werd hij de king of overacting, maar wat een beheerste, subtiele en ingetogen rol is dit.

Zo'n beetje off the top of my head mijn absolute favoriete momenten, maar ik kan er gemakkelijk nog 50 opnoemen. De film heeft genoeg aandacht voor kleine karaktermomenten en rustige ontwikkeling, maar boldert tegelijkertijd ook aan zo'n entertainend hoog tempo voorbij. Die balans is misschien nog wel het knapste aan The Godfather. Naast natuurlijk de magistrale cinematografie - de film is ontzettend donker gefilmd vaak, maar dit kwam op het grote scherm zo goed tot z'n recht - de iconische soundtrack (misschien wel de mooiste ooit in filmgeschiedenis) en de ijzersterke acteerprestaties. Uiteraard Brando en Pacino, maar ook in de kleinere rollen.

Gewoon een ongelooflijke productie, waarin elk detail klopt. Ik ging het kort houden - bij deze niet gelukt, maar goed - maar een dikke 5* langs mijn kant is long overdue. Binnenkort Part II er achteraan gooien, ook die is 12 jaar geleden voor me.

Moord en vergelding, het eeuwenoud recept voor vele verhalen. Neem daar het maffiawereldje bij en je krijgt vergelding om vergelding. Oog om oog, tand om tand, en wie loog een mes in z'n hand. Gevolgd door een touwtje om de hals of door een kogelregen doorzeefd. Er stappen er al dan niet kortstondig in het huwelijksbootje, verder leggen er vooral vele het loodje.

Als tiener kon ik me in zo'n film niet vastbijten. Als adolescent deed ik nog wel eens een poging, maar ik kwam er gewoonweg niet doorheen. Ouder worden en een drang om vele klassiekers op de teller te krijgen, hielp om me er wel eens door te worstelen. En warempel, ik vind The Godfather best kijkbaar. Absoluut goddelijk zoals z'n algemene status zal ik hem nooit vinden, maar wel zowat de beste pure maffiafilm die ik zag. Al vond ik Casino ook wel wat van dit niveau (al vond ik die destijds in de bioscoop niet zo goed als dat ik hem later vond).

Vind het wel fascinerend hoe de Italianen zo een greep op de Verenigde Staten en ook wel Hollywood hebben gehad. Met uiteraard al de spaghettiwesterns om te beginnen, maar dus ook de vele maffiafilms. Al is dat de voorbije decennia zo lijkt het wel fel weggeëbd. Van mannen als Al Pacino, John Cazale, Robert De Niro en Joe Pesci is de Italiaanse afkomst duidelijk. Vind dan ook vooral Marlon Brando hier verbluffend. Hij van gemengde Brits-Iers-Duits-Nederlandse afkomst en dus niet direct Italiaans bloed door de aderen vloeiend, speelt toch maar knap Don Corleone.