The Night of the Hunter (1955)

Dat geeft maar weer aan hoe persoonlijk kunst toch wel niet is. Wat voor de één nep en amateuristisch is, is voor de ander juist meeslepend. Het heeft ook veel te maken met de manier waarop je een film instapt en er zijn nou eenmaal mensen waarbij de mening voor mij persoonlijk niet al te veel telt.

Ik hecht persoonlijk ook weinig waarde aan deze haast spottende post van je Apollinisch. Er zit namelijk helemaal geen lijn in je stempatroon. Ik kan niet zien wat je nu eigenlijk wel goed vindt (een paar films die ontieglijk uiteenlopen krijgen een hoge beoordeling) en je laagste stemmen gaan uit naar de meest uiteenlopende films, van gerenommeerde klassiekers tot anime tot moderne Japanse cinema... het krijgt allemaal een onvoldoende. Wil wel eens weten hoe het dan wel moet eigenlijk.

Waarom zou die er moeten zijn? Fijn dat jij van klassieke werken houdt, maar ik heb geen uitgesproken voorkeur voor een bepaalde tak van cinema. Ik hou van films die mij prikkelen, en die zijn in elk genre, in elk land en in elk decennium terug te vinden.

Elephant is zoveel anders dan vrijwel iedere andere schoolfilm die ik zag, Persona is zoveel anders dan vrijwel iedere andere (arthouse)klassieker die ik zag, Tekon Kinkurîto is zoveel anders dan iedere andere animatiefilm die ik zag. Afwijkend van de conventies, misschien is dat de lijn die je zoekt?

Dat willen sommige mensen hier maar al te graag horen denk ik ooit.....

Ik vind het raar dat Tekkoninkreet een hoge score van je krijgt en dat ieder andere anime die je gezien hebt onder de 2* scoort. Ik vind dat extreem ja en begin me dan af te vragen waar het verschil ligt.

Misschien wil ik dan gewoon eens een positieve post van je lezen bij een film die je wel erg mooi vind zodat ik al dat negatief commentaar van je kan plaatsen en misschien zelfs kan vergelijken. Maar je stemrijtjes wijzen uit dat je slechts 4 films wel met liefde uitgezeten hebt. In ieder geval die indruk krijg ik. That's all!

Verder moet iedereen natuurlijk zelf weten wat ie doet hier op MM, maar jouw usernaam springt me steeds enkel in het oog met een snerpende negatieve recensie. En nooit het omgekeerde.

Kijk dan maar eens snel hier en hier.

Met alle films die ik 2.5* of hoger geef heb ik me goed vermaakt, alleen zul je bij deze films minder gauw een bericht van mij tegenkomen omdat het meeste positieve dan al gezegd is.

En misschien kijk en beoordeel ik gewoon ook wel iets kritischer. Als ik me anderhalf uur aan ongekende idioterie geërgerd heb en ik op MM drie pagina's bol zie staan van de lovende berichten - dan denk ik soms echt zoals Reinbo zegt naar een andere film te hebben gekeken. Zelfs op de meeste van mijn top-10 films heb ik nog wel wat aan te merken. Ik op mijn beurt verwonder me over mensen die dat niet doen. Films worden hier doorgaans te eenzijdig positief belicht alleen maar om... tja, wat.. om zichzelf te bewijzen?

Maar zou je dan niet iets minder kritisch moeten zijn? Als je dan ook nog aanmerkingen hebt op die paar echte favorieten van je..... Die filmliefhebberij moet toch wel een liefhebberij blijven denk ik dan.

Maar verder is je uitleg best duidelijk hoor, ik wil je verder ook niet afkatten of zo.

Ik kan best genieten van een film die niet perfect is hoor. Ik ga alleen niet krampachtig dingen goedpraten die eigenlijk gewoon hartstikke fout zijn - en dat druk ik ook uit in mijn beoordelingen op MM. Verder ben ik de eerste om toe te geven dat ik meer slechte dan goede films zie, maar dat is niet zo abnormaal denk ik.

Clean, Shaven al gezien trouwens? Is wel wat voor jou volgens mij.

Er zit een helikoptershot in het begin van de film die een beetje schokt, maar dat is het ook echt wel. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat men hier iets lelijks in herkends. Ik ken zelfs geen film die zoveel shots op het netvlies brand.

Maar goed, smaken verschillen, zoals de oude dooddoener zegt.

Visueel zo nu en dan overdonderend zou ik zelfs zeggen..

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > Beoordeling van klassiekers

Grappig dat ik tijdens het kijken van de film me herinnerde dat ik deze film al is een keer gezien had, maar goed, ik ben het eens met de positieve berichten. Visueel is dit echt een meesterwerkje, en Mitchum is altijd geweldig als die een bad-guy of een anti-heroe speelt. Minpuntje: het kleine zusje van die jongen, ze was niet alleen irritant maar acteerde ook nog eens bedroevend slecht.

Mitchum is inderdaad geweldig, film ziet er heerlijk uit. Helaas ook een paar slechte of matige acteurs/actrices, al vond ik het jongetje ook erg goed. Ik vond alleen de karakters iets te zwart-wit en de laatste tien minuten te matig voor een echt hoge waardering: hou het op 3,5*

Wat een zwaar onlogisch verhaal was dit bij vlagen. Zonde, want de film zelf zag er door de filmnoir-stijl (dit keer eens niet toegepast op mannen in regenjassen en duistere steegjes) er erg mooi uit.

Zeer goede film-noir met een geweldige Robert Mitchell in de rol van predikant Harry Powell. De nachtelijke scene, waarin de kinderen met een bootje op de vlucht gingen voor de gestoorde predikant vond ik visueel een geweldig stukje cinema. De onheilspellende sfeer onder een angstaanjagende score werd hier op een magistrale manier weergegeven. Dit gedeelte vond ik verreweg het beste in deze film. Daarna zakte de film jammer genoeg behoorlijk in. Die als maar opgedreunde bijbelteksten begonnen me af en toe flink te vervelen. Hoewel, het verhaalde speelde zich nu eenmaal af op het platteland van Virginië en dat behoorde van oudsher tot de "Bible Belt" van de VS. Dus, geloofwaardig waren die scenes wel.

Niettemin behoort "The Night of the Hunter" toch zonder meer tot de betere film-noirs die ik gezien heb. Te vermelden valt nog dat de fotografie en de score in deze film meer dan uitstekend waren.

4,0*

btw De DVD van deze film lag voor 5 € - een schijntje - in de uitverkoop bij Van Leest.

Bizarre, soms verbijsterende film die bij elke herziening beter wordt.

De nachtmerrie die hoofdpersoon John meemaakt wordt werkelijk fenomenaal in beeld gebracht door regisseur Laughton, zeker ook met behulp van cameraman Stanley Cortez.
Zowel het camerawerk als de mise-en-scene zijn overduidelijk beïnvloedt door de periode van de Silent Movies uit het begin van de twintigste eeuw, met name het Duitse expressionisme. Opvallend is bijvoorbeeld het gebruik van gestileerde sets in de echt heftige scenes waardoor de nachtmerrie-achtige sfeer nog eens extra wordt benadrukt. Een mooi voorbeeld is de moordscene op de moeder van John waarbij belichting, setting en vooral ook spel en pose van Robert Mitchum zo uit een film van bijvoorbeeld Murnau lijken te zijn overgenomen.

De keuze om deze scene, en vele andere scenes een bijna overdreven gestileerd effect te geven is briljant omdat het perfect de kinderlijke beleving van John weerspiegelt. De bijna ondragelijke last die op zijn schouders ligt leidt onvermijdelijk tot een surrealistisch, verwrongen beeld van de werkelijkheid. De film is denk ik dan ook vrijwel volledig een weergave van die 'werkelijkheid', en wat mij betreft ook een verklaring van enkele op het oog onlogische scenes.

Ik krijg op basis hiervan bijna het idee dat de film letterlijk een kijkje in het hoofd van John is tijdens de rechtszaak, waarin zijn eigen ervaringen worden vermengd met getuigenverklaringen, en hij vervolgens probeert een geheel te maken van al die onderdelen, met alle kinderlijke en onlogische interpretaties die daar bij horen. Dit idee wordt nog versterkt door de keuze om regelmatig vanuit lage cameraposities te filmen - op ooghoogte van een kind.

De prestatie van Robert Mitchum is, zoals al door velen geconstateerd, echt huiveringwekkend goed. Iemand die wat minder vaak genoemd wordt is Lillian Gish, die hier wat mij betreft minstens zo goed is. Haar karakter is de totale tegenpool van de onberekenbare psychotische Mitchum; een baken van rust, stabiliteit, en onverzettelijkheid. Lillian Gish speelt dat werkelijk perfect. Haar spel is ingetogen, subtiel en ongelofelijk naturel (wederom een briljante regiekeuze van Laughton).

De film zit boordevol iconische scenes, maar de scene waarin Mitchum en Gish elkaar confronteren, en vooral het moment waarop Gish gaat meezingen met Mitchum is een absoluut hoogtepunt, omdat op dat moment de onverbrekelijke verbinding tussen 'Love' en 'Hate' bloedstollend mooi wordt uitgebeeld.

De film stond in mijn kast te lonken en het leek haast wel of de film smeekte om een herziening. Gisteren heb ik de film haar zin maar eens gegeven en een werkelijk fantastische herziening gehad. Al het positieve van de vorige keer, zoals de schitterende beelden met enorm mooie haast sprookjesachtige shots en plaatjes en een zeer sterke Mitchum waren allemaal weer aanwezig.

Nog mooier was dat ik me deze keer minder stoorde aan het einde. Het blijft in mijn ogen ietwat ongeloofwaardig, maar daarnaast vond ik het deze keer wel beter bij de film passen en ergerde mij het niet of nauwelijks meer. Hierdoor rest mij niets anders, om de film de maximale score te geven.

5,0* dus

Blijkbaar was het script wat aan de korte kant, daarom is het opgevuld met een hoop god en bijbel gezeik. Als ik voor elke keer dat god genoemd werd 0,1* zou aftrekken, zou deze rond -10* uitkomen. Verbazingwekkend dat (bijna) niemand er over valt..

De muziek is matig tot slecht en het acteerwerk is, uitzonderingen daargelaten, belabberd. Hoewel Night of the Hunter geen extreem lange speelduur heeft, wil ik niet meer dan 0.5 geven, want dit is gewoon verachtelijke christen propaganda.

0.5*

Ik vind dit anders een erg kortzichtig bericht. Wordt je niet bij voorbaat al misselijk als alleen de naam God al in de mond genomen wordt (behalve als Godslastering)? De film kan moeilijk als christenpropaganda gezien worden, omdat de films standpunt rond religie niet helemaal eenduidig is. Er zit nota bene een slechte priester in en blindelings geloof wordt kaak gesteld. De christenen worden voor het grootste deel van de film afgeschildert als naïevelingen. Daarnaast speelt de film zich af in een tijd waarin religie gewoon sterker aanwezig was dan nu en dan ook nog eens op een plaats waar religie belangrijk was. Het is een zeer belangrijk onderdeel van het leven van de mensen uit deze film en daarmee onderdeel van de sfeerschets.

En in welke zin is dit propagandistisch? Probeert de film je te pushen christen te worden? Zo ja, op welke manier dan? Worden de problemen in deze film opgelost door een priester, profeet of God; of door te bidden en geloven? Niet in mijn versie. Ben-Hur propageert het christendom, evenals een hele lading Jezusfilms

Je klaagt over een hoeveelheid aan Bijbelcitaten, maar hoe kan dat anders als de hoofdpersoon een priester is. Heb je op de context gelet? De meeste Bijbelcitaten worden misleidend gebruikt.

Het verbaast mij vooral dat iemand over het gebruik van het christendom hier kan vallen.

Daarnaast is het vooral een visueel meesterwerk, overigens.

Ik zeg het niet gauw en heb er zelfs een beetje een hekel aan, maar van deze film heb je echt helemaal niks begrepen.

Ik zag de 'slechte' christen en de naïevelingen anders meer als een excuus om maar zo vaak mogelijk god te kunnen noemen. Die bijbel citaten waren al helemaal ergerlijk en door het erg povere acteren van 'de dominee' en de kinderen was ik ook allerminst overtuigt van die goede bedoelingen (lees: aan de kaak stellen). En nou heb ik op zich weinig problemen met andermans religie, maar ze hoeven mij er niet lastig mee te vallen. Deze film gaat toch wel wat over het randje. "Propaganda" is het wellicht niet, maar dat was gewoon een wat felle krachtterm van mij.

Mja, het is jammer dat er al reacties staan, ik was van plan om mijn bericht nog wat aan te passen. Visueel is het best aardig (soms ook wel knullig trouwens) en Film-Noirish kon ik er ook nog wel naar kijken. Bovendien heb ik grotere ergernissen gezien, waardoor deze film niet in mijn 0,5 rijtje past.

-> 1* en ik heb er meer van begrepen dan jullie denken. Het komt gewoon vervelend over en het werkt dus echt niet.

Bij het toch zeer christelijke publiek - zeker in die tijd! - sloeg de film niet aan en door de critici werd de film neergesabeld. Toch wel vreemd voor een film met een "bijbelse boodschap", waar Amerikanen in die tijd doorgaans toch wel erg warm voor liepen. (zie "The Ten Commentments","Ben Hur", "Exodus").

"Night of the Hunter" is een film die in dat rijtje niét thuis hoort en die bij herziening alleen maar beter wordt.

The Night of the Hunter (1955) Recensie - Movie 2 Movie - movie2movie.nl

Ik heb toch het idee dat met heel verkeerde ogen bnaar de film hebt zitten kijken, de film is eerder anti-religieus en stelt het blinde geloof en het machtsmisbruik van de kerk aan de tand. Daarnaast is het wellicht Michums sterkste rol.

"Eerder anti-religieus"? Blind geloof en machtsmisbruik komt inderdaad wel naar voren, maar de ene christen wordt door de ander bestreden. Het is een sprookjesachtige film uit een andere tijd waarbij het bijbelse wat sterker wordt neergezet om dat te verstevigen. Moet het moraal van een verhaal persé atheïstisch/agnostisch zijn om goed te zijn?

Je kunt van een Hollywoodfilm uit de jaren '50 niet meteen verwachten dat het strookt met hoe wij tegenwoordig tegen de wereld aankijken. Je moet daar een beetje afstand van kunnen nemen.

Ik heb het idee dat Goldenskull enkele stijlkeuzes wat te serieus heeft genomen, aan de andere kant kan het voor hem nog steeds een belabberde, irritante film zijn. Dat mag, en hoef je het niet koste wat het kost te verdedigen.

Ik vind het toch knap dat steeds meer mensen hier op MM tegenwoordig niet proberen om door een film een andere visie op iets te krijgen, maar juist hun eigen visie op een film projecteren en dan kijken hoezeer de film binnen die beperkte lijntjes valt. .

Mja, om zoiets overtuigend te maken hoef je niet om de twee zinnen "The Lord" te noemen.. dat werd na een minuutje of vijf al serieus ergerlijk. Het acteerwerk -zoals ik eerder zei- vond ik ook allerminst overtuigend, dan houdt het wel snel op. (De scène waarin de kelder deur dicht wordt gesmeten is werkelijk hilarisch knullig trouwens, maar dat terzijde) Er had echt een pak meer ingezeten imo.

Ach, beperkte lijntjes? Misschien ben ik een tikkeltje kritischer dan jij. Ik vind nou eenmaal niet elke film met een gemiddelde boven de 3,7 goed.

Ik meen mij ook te herinneren dat ik me destijds groen en geel heb geïrriteerd aan allerlei foutieve bijbelcitaten en de knulligheid van enkele scènes.

Of het nou in zijn context past of niet, ik kan wel begrijpen dat mensen zich daar aan ergeren. Ben het overigens niet mee eens met Goldenskull's visie/interpretatie, maar dat terzijde.

Ijzersterk debuut van Laughton, tevens de enige film die hij ooit maakte als regisseur.
De constante dreiging van Mitchum maakt van deze film één van de betere thrillers uit de jaren '50. Als Noir stelt hij ietwat teleur, omdat ik er geen elementen van dat genre in zie.
Het expresionistische camerawerk is werkelijk schitterend en het acteren is van een hoog niveau (alleen het gekke gilletje van Mitchum als hij wordt aangeschoten, is ietwat lachwekkend).

4,5*

Ik heb ook nooit begrepen waarom dit als noir gezien wordt, maar iedere thriller uit de jaren '50 of film met een beetje spel met schaduwen wordt al snel als film noir bestempeld.

Was hij niet een komiek of komisch acteur? Rare stijlsprong dan, deze film!

Hij heeft volgens mij van alles gedaan. Hij speelde in een Hitchcock (Jamaica Inn) en een Film Noir (The Big Clock), maar verder ken ik geen films van hem.