Happiness (1998)

Grappig, ik wou na het lezen van je bericht bij American Beauty je nog naar deze film verwijzen.

Net voor het eerst gezien eindelijk. Film met mijn favo acteur Hoffman die weer super is. Vooral op het eind.

Ik wist dat het geen feelgood was. Toch komt ie flink aan. Het is soms erg deprimerend, maar ook zo hard, heftig en eerlijk. Sommige scenes waar niet veel in gebeurt duren lang, maar dat is part of the movie. Daardoor blijf je alert en word je aan het denken gezet.

Grappig dat er vergelijkingen worden gemaakt met A. Beauty. Ik snap het. Ik moest ook aan Little Children denken. Gelukkig van de buitenkant, maar van binnen.....

4* eerst en bijkomen maar.

We voelen onszelf veel veiliger bij het 'diaboliseren' van misdadigers (vooral als het onze kinderen aangaat). Het is gemakkelijk om te denken dat mensen die anderen kwaad berokkenen ook daadwerkelijk 'Het Kwaad' zijn. We zien de gruwelijkste misdaden van op een veilige afstaand, letterlijk en figuurlijk op ons tv-schermpje en veroordelen die 'monsters' die zoiets doen en staan er volledig buiten. "Wij zijn goed en zij zijn slecht."

Solondz durft echter te zeggen dat die misdadigers die we op tv zien, niet noodzakelijk monsters zijn, maar eerder slachtoffers, die aan een ziekte lijden. We schrikken als we voelen dat we meeleven met een "pervert", een "serial rapist" (zoals Bill in deze film genoemd wordt)... Solondz zet ons aan om hun eigen tunnelvisie in vraag te stellen. Jammer genoeg kiezen sommigen nog steeds voor de veiligste oplossing: zeggen dat de film pedofilie goedpraat.

Ik vond de film erg goed, maar helemaal niet komisch. Soms vond ik de situatie te ernstig om nog grappig te zijn, soms herkende ik de humor zelfs helemaal niet... Iets te zwart voor mij, vrees ik. Maar ik verkies sowieso liever een film die me raakt dan eentje waarmee ik alleen maar kan lachen - en deze film raakte me.

Ik hou niet van vrolijke films!

Als ik het zo lees hou niet van vrolijke maar ook niet van sombere films, l*llig voor je want dan mis je een hoop moois.

Maarja je hebt nu éénmaal een andere voorkeur, maar wat ik eigenlijk niet voor kan stellen is dat iemand deze film een 0,5* geeft.

Ik kan daar met mijn pet niet bij en ik geloof er ook niks van!!

Erg grappig.

Had misschien gehoopt op een echte geniale komedie, dat is Happiness helaas niet. Wel zeer leuk, en de dik 2 uur zijn zo voorbij.

Een aantal echt hele goede momenten kleuren de film, Dr. Maplewood die gaat bellen waar de Farbers wonen na het verhaal van z'n zoon, daarna het "Now, You said something about Ronald Farber"
De alom aanwezige ironische muziek vond ik bij vlagen ook geweldig. Philip Seymour Hoffman is maar weer eens geniaal als pervert :')

3.5*

Een drama of een komedie? Nou voor mij in ieder geval niet het laatste. Nog nooit zo veel losers bij elkaar gezien. Lachen was het af en toe wel, maar dan toch meer om leedvermaak. Goede baan, vrouwtje, huisje, kindje en hup leven maar. "Happiness is all what there is" Neen dus, het is een en al kommer en kwel wat wij in deze film te zien kregen. Ik moet er wel bij zeggen dat Seymour hoffman toch wel echt geknipt was voor de rol van loser. Het is een en al depressiviteit wat hij uitstraalde. Niemand in zijn plaats zou het beter kunnen doen.

"Happiness" is dus niet direkt mijn ding - dat zal duidelijk zijn - maar een slechte film is het zeker niet. Het punt is dat ik mij gewoon niet in de personages kon inleven. Hun sores liet mij gewoon siberisch koud en bovendien duurde de film voor mij ook gewoon te lang. Een gemiddelde waardering (3,0*) voor deze depri film lijkt voor mij daarom ook het best op zijn plaats.

Gebruiker Jordy schreef in 2001 het volgende over deze film :

Het is een beetje een kruising tussen Magnolia (verschillende verhaallijnen die losjes met elkaar verbonden zijn) en American Beauty (normale mensen blijken onder de oppervlakte eigenlijk erg ongelukkig te zijn). Eerst maar de goede punten: er wordt fantastisch geacteerd, de film heeft enkele zeer hilarische (zeer zwarte) komische momenten. Verder zijn verschillende verhaallijnen (vooral die van de pedofiele huisvader) erg "disturbing", wat ik een pluspunt vond: het zet je tenminste een beetje aan het denken. Maar goed, deze film zal niet voor iedereen zijn. Ik vond de film ook zo nu en dan wat langzaam, en de personages boeiden mij niet genoeg om de film ruim 2 uur boeiend te houden.

En daar ben ik het helemaal mee eens.

Gemiste kans 3.5

Een film waar heel veel potentie in zit, maar het komt er niet uit omdat het teveel wil. De film duurt veel te lang. Het verhaal van de 'scheiding' van de ouders had van mij er helemaal uit gemogen en het stuk met de Rus was voor een groot deel overbodig. Alles na de klap van zijn vriendin komt is overbodig. Een goede regisseur moet zich bij elke scène de vraag stellen: "Wat voegt deze scène toe aan de film?".

Er zit zo'n groot verschil tussen het niveau van de verschillende verhaallijnen, waarbij de film ongelofelijke saaie stukken heeft. De verhaallijnen van de zussen en de ouders hebben ook erg weinig met elkaar te maken waardoor het net 3,4 films in een lijkt in plaats van een geheel. Als je kijkt naar de andere grote ensemblefilms (Magnolia, 21 Grams, Pulp Fiction etc..), daarbij zijn de vehaallijnen met elkaar verheven, beïnvloeden ze elkaar, waardoor de film een geheel vormt.

Verreweg het beste verhaal in de film was die van de pedofiel. Dit had de hoofdmoot voor de film moeten zijn.

Het geweldige aan het medium film is dat het je clichébeelden van personen kan veranderen, vermenselijken. In Der Üntergang zag je dat ook, daar bleek de 'vertegenwoordiging van slechtheid' ook maar een mens te zijn, met maar al te menselijke eigenschappen.

Dat zie je hier ook in de rol van de pedofiel, waarbij de film je dwingt om in hem meer te zien dan enkel zijn pedofilie, waardoor het een tragisch figuur wordt in plaats van een beest, waarbij je bij dat soort mensen toch geneigd bent om dat te denken.

Persoonlijk vind ik dit geen humor, Het onderwerp is zo serieus en het verhaal zo zwart, dat ik er eigenlijk niet om kan lachen. De donkere toon zo groot dat ik overbleef met een gevoel van medelijden voor de personages in plaats van er de humor? van in te kunnen zien.

Gaat op de wenslijst. Hoe raarder hoe beter.

Erg leuke komedie (dat was het meer dan een drama), wel zeer zwarte humor over toch wel zware onderwerpen, behoorlijk wat leedvermaak, daar moet je maar van houden. Ook goed geacteerd en mooi camerawerk. Verhalen waren niets mis mee en raakte elkaar soms wel op een leuke manier. Als je er van houd een erg leuke komedie!

Voor mij is dit zeker geen komedie. Misschien kun je wat komedie halen uit de goede dialogen of de situaties en hun samenvallen, maar hardop lachen is er niet bij.

De vergelijking met Magnolia is al snel gemaakt, maar dit was een iets smakelozere versie. Toch houd ik erg van dit soort films waar verschillende personen worden uitgelicht. Dramatiek en (behoorlijke zwarte) humor kwamen beiden genoeg aan bod, dus ik kan wel spreken van een geslaagde film. Ik zie hier veel vraagtekens of het nou een komedie of een dramafilm is, daarom hebben we het mooie (sub)genre tragikomedie.

De openingsscène sprak me al meteen aan. Ongemakkelijke gesprekken en worstelende mensen. Hier kon ik nog een dikke twee uur naar kijken, en het heeft me nooit verveeld. De personages zijn verschrikkelijk realistisch en goed. Iedereen is echt om te walgen, maar dat is de kracht van de film; het doorprikken van de valse glimlach en de gezonde gezinnen. In andere films is dat ook al behandeld (en ook beter), maar toch vond ik het een sterke film.

Om te beginnen hebben we de familie met de zussen en ouders. Trish die een heerlijk open gesprek voert met haar zusje Joy, waar ze laat horen hoe niemand haar vertrouwde en vervolgens weer achter haar rug haar te bekritiseren. De andere zus, dat enorme kreng van een Helen, is volledig leeg en heeft eigenlijk niets te bieden. Joy merkt haar eigen zwakte ook niet. Ze wil goed doen, maar leeft met een tunnelvisie; dit komt onder andere naar voren in de prachtige scène in de taxi waar ze de Rus maar eens goed uitlegt hoe dat in Amerika gaat. Ik moet zeggen dat ik het acteerwerk van de zusters niet heel bijzonder vond. Het verhaal van de ouders vond ik eigenlijk vrij oninteressant, en wederom geen memorabele acteerprestaties.

Maar er was wel degelijk briljant acteerwerk te vinden in deze film, in de vorm van Philip Seymour Hoffman. Fantastische vertolking van de eenzame en smerige Allen die blind is voor 'passionele' Kristina (die vervolgens een flinke hap aardbeienijs neemt) door zijn fantasie, met name de scène bij Helen blijft bij. Om al die personages kun je lachen, maar er zit een ontzettend bittere smaak aan, omdat het ontzettend reëel is. Waar niet om te lachen valt is de man van Trish, hoewel hij als psychiater van Allen wel briljant was. Maar wederom vrees ik dat dit ook reëel is. Dan hebben we ook nog dat zoontje, dat was een redelijk subplotje, maar verwaarloosbaar. Aan het eind wordt er getoost op geluk, maar iedereen zoekt het in de verkeerde plaatsen.

De New Jersey schrijver-regisseur Todd Solonds schetst een reëel beeld en weet er veel zwarte humor in te stoppen. De manier van filmen is ondergeschikt aan de personages en dialogen, iets wat in Magnolia prachtig samenging. Met minimaal gebruik van muziek (af en toe mooie klassieke muziek) weet hij de kijker te blijven boeien, soms met humor, dan met drama, maar bijna altijd gaan die samen. Solondz slaagt erin om vele personages om te smelten in een wat pervers beeld van New Jersey, zonder het heel zwaar te laten wegen waardoor Happiness absoluut geslaagd is te noemen, hoewel het je wel moet liggen.

3,5*

Is volgens mij al de tweede keer dat een Zomergast deze film als uuh...Zomergastfilm kiest?! Nou ja, tis niet te zien via de statistieken of het moet vóór 2005 zijn geweest. Anywho: goede keus!

Zitten toch wel een paar mooie scene's in. Ik heb nu al zin in zondag.

Gisteravond gezien, zie ik nu ineens dat ie op tv komt . Goede, authentieke film. Misschien niet ieders humor, maar absoluut één grote satire en zeker geen serieus drama. Vooral de foute muziekjes steeds vond ik heel erg grappig.

Wat een shit tijd zeg. Ik wil deze wel eens zien, maar niet zolaat op de avond. En hij komt op de publieke omroep, dus was ie ook nog eens reclamevrij

Dan neem je 'm toch op?

Hehe ik heb geen recorder. Komt omdat ik nooit meer een film kijk op tv. DVD generatie he

Achja, ik kom deze wel ergens tegen nog. Das niet zo moeilijk.

off-topic Ik heb een dvd-recorder maar kwaliteit is stuk afgenomen, hij is al wat ouder. ik neem tegenwoordig via mijn HD op, maar zet hem dan niet op disc. wel mooier beeld off-topic

wilde hem gaan kijken ( nu, na slaap kindje slaap, live vanuit de gevulde koekenpan) ) maar ik ga t idd niet trekken

ander keertje maar, mn recorder is stuk.

"You said something about Ronald Farber"

Wow...

Moeilijke film om te beoordelen. In tegenstelling tot velen vond ik deze film niet humoristisch en zelfs een beetje ongemakkelijk, hoewel ik me goed kan voorstellen dat de soms dik aangezette scene's een zekere humor hadden. Punt was dat deze film controverses niet ontwijkt en een eerlijk beeld gaf van de personages. Zo is het makkelijk om de pedofiele vader monsterlijk af te schilderen, maar het is veel beangstigender, om hem op momenten sympathiek over te laten komen.

Vond ik een van de scherpste en pijnlijkste zinnen uit de film.

Verder vond ik de film af en toe heus grappig, maar niet tijdens de momenten van de pedofiele vader. Ik ben heus schokkende films gewend (gisteren ook al Festen gekeken, ik blijf een beetje in het thema hangen ) maar hier zat ik toch af en toe wel met open mond te kijken.

Soms te donker gefilmd en te traag, was beetje zonde.

We're not laughing AT you, we're laughing WITH you.
But I'm not laughing...

Gisteren op de gok gekeken. Hij zat gisteren nog in de top250? Ach, zo snel kan het blijkbaar dus gaan. Ik vond hem in ieder geval erg bijzonder, triest (woord van paulien cornelisse) en erg aangrijpend op bepaalde punten. Ik wil de film niet oppervlakkig noemen, maar er komt geen duidelijk beeld naar voren van wat wij nou precies goed of fout moeten vinden. Wat ik waardeer, soms worden we zo erg gemanipuleerd door al die close-ups en overdreven achtergrond muziek. Happiness laat je zelf denken en beslissen, een fijne gedachten.

De verhalen zijn geweldig. Ik kan hier min of meer de humor wel van inzien. Verwacht geen komedie waar je hard over kunt lachen. Donkere en soms wat droge humor: helemaal mijn ding. Een film die niet bepaald de gewonelijke huiskamerproblemen laat zien, hoewel sommige lijken er verdacht veel op. Het verhaal met de ''beller'' en de pedofiel sprongen natuurlijk wel naar voren. Af en toe vrij smerig maar aan het eind laten ze toch zien dat we allemaal maar mensen zijn. Dat zelfs een pedofiel een goede vader kan zijn (Tenminste dat maakte uit de teleurstelling van Billy wanneer hij vertelde dat hij ''kwam'' en iedereen hem een beetje ongemakkelijk aankeek.). Mja, een paar nieuwe en bijzondere verhalen die vrij snel in het gehele plaatje vallen. De dialogen zijn naar mijn mening het sterkste punt van de hele film, erg scherp, ongemakkelijk en tegelijkertijd erg goed.

Ik wil ook nog even mijn complimenten geven aan de productie design en eigenlijk de gehele crew. De film zag er, naast het bijzondere verhaal, ook erg mooi en vooral burgerlijk uit. Wat het net ietsje leuker maakt om naar te kijken. Heerlijk gewoon. Ook de muziek, erg grappig. Geweldig gewoon.

Een erg goede en bijzondere film. 4,5 ster

Haha ..

Over die Allen zelf konden ze wel een film maken, wat een man.

Dat vond ik verreweg de leukste stukken in de film.

Zaten verder nog wel leuke stukken in , maar denk dat ik toch een fan ben van iets lichtere komedie's/drama's..

Wat een tragiek zeg. Gister avond voor de tweede keer gekeken. Deze keer kwam de film veel triester over dan ervoor. In eerste instantie was ik niet helemaal in de stemming om de film te gaan kijken wegens het tijdstip. Het eerste kwartier zat ik niet volkomen in de film gedoken. Maar dat kwam langzamer hand vanzelf wel.

Zeer bizarre, tragische verhalen. Geen van elk personage heeft een perfect leven en alle zoeken ze naar dat beetje Happiness wat ze niet hebben. Desondanks dat zijn het redelijk doorsnee mensen. Echt hardop lachen lukte me dit maal niet. Wel prachtige trieste situaties, waar je bijna een plaats vervangende schaamte voor krijgt.

Al om al is het een hele vermakende tragische film die op geen enkel moment verveelt. De dialogen zijn gewoon prachtig en daar moet de film het ook echt van hebben. Want cinematografisch is het niet echt speciaal, nogal standaard. De muziek ben ik vergeten dus dat heeft ook niet zoveel indruk achtergelaten. Acteerwerk was overtuigend en ik hou er van om naar Philip Seymour Hoffman te kijken dus dat zat wel snor.

Ik heb wel weer genoeg gelult.. 't is in ieder geval wel een aanrader. Kleine 4*

Nog even een langer berichtje.

Het is nog maar een halfjaar geleden dat ik Happiness voor het eerst zag, en ik vond hem niet direct geniaal (3.5*). Niet veel daarna al opgehoogd naar 4* omdat ik erg vaak moest terugdenken aan een paar specifieke momenten. Gisteren nog de laatste driekwartier kunnen meepikken, en hij is toch gewoon wel echt briljant. Gitzwarte, pijnlijke humor, de details begonnen me nu wat meer op te vallen, wanstaltig foute karakter van de vader-zoon relatie, Seymour Hoffman op de bank bij Boyle, die geweldige muziek erbij :')

Gewoon ongelofelijk bijna dat dit uit Hollywood komt.

4.5*

Erg goede film houdt van dit soort donkere films. Elk huisje heeft zn kruisje en dat blijkt wel uit deze film! Heb geboeid zitten kijken, de pedofile psychiater was erg ranzig!