Manhattan (1979)

Ik heb om te beginnen een hekel aan zwart-wit films als het niet nodig is. Ik zal wel heel non-artistiek zijn, en er allemaal niks van begrijpen, maar dat kan me niet schelen. Als je de beschikking hebt tot kleur, doe het dan in kleur. De wereld is immers ook in kleur.
Ik lees hier veel lovende berichten over hoe de film eruitziet, maar blijkbaar kwam het niet tot zijn recht op mijn laptop-scherm, want dat is me nou niet speciaal bijgebleven. In eerste instantie let je bij een Woody Allen film de eerste keer toch vooral op wat er gezegd wordt. (En ik had geen ondertiteling, dus moest goed opletten)

Maar, het zwartwit wende daarentegen best snel, en ik moet toegeven, het was in kleur niet dezelfde film geweest, dus ik denk dat het niet, of misschien maar voor een halve punt aftrek gaat zorgen.

Erg leuk weer, tweede film van Woody Allen die ik zie, na Annie Hall, en hij was erg vergelijkbaar. Weinig tot geen verhaal, maar dat vond ik helemaal niet erg. De dialogen waren erg leuk, ook erg naturel en realistisch gebracht, ik hou daarvan.
De wereld die wordt geschapen trekt me erg aan, ik kan me in een hoop dingen vinden. Ik zou ergens zelfs willen dat ik deel uitmaakte van de Woody Allen-wereld.
Lijkt me toch een goed teken.

Ik geef hem 4*, een film als deze is echt iets voor mij.

Hah, weer ''zo'n'' Allen. Leuk, vlot, bij vlagen best humoristisch en bijzonder scherp geschreven, maar aan de andere kant heeft ook deze 'Manhattan' weinig bijzonders over zich. Voor mij dan.

Dit heb ik (bijna) met alle films van Woody Allen. Nou is dit nog maar m'n 9e van de man, maar ik kan wel alvast concluderen dat het niet echt m'n ding is. Neemt niet weg dat z'n films best te doen zijn. Het jammere hier is Woody zelf; blijf achter (!) de camera a.u.b. Ik kon ook weinig met z'n personage hier.

Ik vond deze rol bijv. niet passen bij de daadwerkelijke uitstraling van Allen, of hoe-ie is / lijkt. Lastig om uit te leggen. Gelukkig komt-ie zo nu en dan met een grappige of scherpe opmerking. De humor is dan ook een punt dat deze film draagt. Het verhaal, de relatieperikelen deden me ook niet zoveel.

Maar de film is best vermakelijk, kent een paar leuke scénes, scherpe dialogen, is sfeervol én mooi geschoten. Mja, jammer van de vervelende, drukke, zelfingenomen Allen. Wel een voldoende.

De eerste film van Woody Allen die ik zie. Dan reken ik zijn short in New York Stories niet mee. Ik dacht toch wel wat meer van hem te kennen, niet dus. Weer een reeks films om te zien. Als ik zo lees dat het rustige tempo en de scherpe humor zijn stijl is, staat me nog meer plezier te wachten. Ik hoop dan ook niet dat Manhattan zijn beste is, die bewaar ik natuurlijk het liefst tot het laatst. Mijzelf kennende zal ik ze ongeveer chronologisch gaan kijken.

Manhattan is meteen een mooie opener. De sfeer van de drukke stad komt tamelijk rustig over. Allen brengt het allemaal heel koeltjes, alsof die drukte juist rustgevend is. Gershwin's Rapsody in Bluebenadrukt de massa die New York rijk is. Toch blijft de rust in het beeld, de kunde van Allen, neem ik aan. Erg mooie shots van de metropool in zwart-wit. Deze film had ook zeker geen kleur nodig.
Die zat genoeg in het verhaal. Manhattan is alles behalve een oppervlakkige romcom. Het zit bomvol met diepere gedachtes over relaties, vertrouwen, liefde, moreel en het leven zelf ("Why is life worth living?"). Afgewisseld met de scherpe en soms sarcastische humor brengt dat het liefdesverhaal tot één van hoger niveau.

Mijn eerste Allen is bevallen. Ik kan hem alleen nog niet op volledige waarde schatten, ben ik bang. Daarvoor zal ik meerdere films moeten zien om deze in perpectief te plaatsen. Voor nu 3,5*, met een kans om naar een 4* opgekrikt te worden.

Toch een van de leukste Woody Allens die ik heb gezien. Het meeste wat ik van hem heb gezien is vanaf 2000, maar harstikke leuk om hem in zijn vroegere jaren bezig te zien. Hij speelt zijn typische rol met verve. Ook de dialogen zijn met vlagen hilarisch en kan hier wel een hele beoordeling vol met memorabele quotes neerzetten. Okay ik doe er eentje:

I never had a relationship that lasted longer than the relationship between Hitler and Eva Braun

Er is vast al genoeg gequote, dus maar meteen door:


Beter bevallen dan Annie Hall zelfs. Schitterend hoe je hier regelmatig in de sfeer van een (nog) oude(re) film terecht gekomen bent, met een prachtige fotografie (o.a. de scene in het planetarium, onder de brug, maar ook waar ze simpelweg tussen de 'apen' staan te bakkeleien over een liefje). Allens personage is hier ook net ietsje sympathieker dan die in Annie Hall en ook het geheel komt net wat positiever en optimistischer over, natuurlijk nog altijd in contrast met de tragiek die op de loer blijft liggen. En dat geeft een mooie balans. Net als tussen de wat flauwere grappen en de ronduit sarcastische tirades.


Dikke 4,0*.

Deze film vorige week toevallig herzien toen ik in het ziekenhuis lag bij te komen van een blinde darm-operatie. Lag 'n beetje weg te zappen en ineens was ie daar, net 10 minuten aan de gang. Bij herziening maakte hij toch meer indruk en raakte hij me meer dan de eerste keer, zo'n 25 jaar gelden. Het lijkt erop dat ik de films van Woody Allen meer ga waarderen naarmate ik ouder word. Prachtige film, uitermate sfeervol, en luchtig en diepzinnig tegelijk, zoals alleen Allen dat kan.
Zeer geestige dialogen bovendien.

Na het zien van veel recent werk van Allen heb ik me toch maar is gewaagd aan meer geprezen werk van de beste man. Er ligt nog wat op de stapel en ben met deze begonnen.

De film is typisch Allen zoals ik gewend ben, dus veel dialogen en een sfeervol portret van dit keer New York. Echter wel in zwart/wit, iets wat ik ondanks de visie op de film niet echt een toegevoegde waarde vindt. De dialogen zijn in het begin zeer vermakelijk en vooral de kennismaking tussen Allen en Keaton is lekker scherp geschreven. Hoe langer de film voortkrabbelt, hoe meer ik mijn aandacht verloor, er werd net even teveel in geluld en had wel wat moeite om echt in de personages te komen.

Eigenlijk gewoon een typische Allen film die wat mij betreft niet echt elementen heeft die boven een film als bijvoorbeeld Midnight in Paris uitsteken.

3*

Ja, het is geen kinderfilm. Een beetje maturiteit is wel nodig. Zeg nu zelf, wat kan een kind hier in herkennen?

Dan ben je een uitzondering, Pirmais. De meeste zeggen: "Er gebeurt niks, alleen maar wat gelul. Zwart-wit is niet realistisch. Bla bla bla."

Ik geef toe, ik zou ook niet meteen naar Manhattan grijpen als ik een film moet uitzoeken voor mijn zoon die net 14 jaar is geworden. Ik vraag me dan ook af wat je hier aan hebt.

Er zijn ook zeer veel volwassenen die vandaag zo denken hoor. Mijn ouders zullen bijvoorbeeld nooit meekijken als mijn broer en ik naar een zwart-wit film zitten te kijken. Maar natuurlijk zijn er nog altijd meer kinderen dan volwassenen die zwart-wit films zien als slecht en saai.

Absoluut. De meeste volwassenen van vandaag kijken dan ook naar tienerfilms (het gros van de films wordt gemaakt om een zo breed mogelijk publiek aan te spreken maar bedient vooral de grootste 'ticket-betalende' groep, namelijk, de teenagers). Als ik spreek over maturiteit bedoel ik dat je als filmkijker een beetje volwassen moet zijn. Dit geldt ook voor muziek trouwens. De entertainment industry heeft er niks aan als de klant 'groeit' want dan zijn er minder klanten voor hetzelfde product.

Manhattan Blu-ray Manhattan op Blu-Ray

Zag er eigelijk al heel goed uit op DVD.

Nu ik bijna alle Allen's gezien heb was het tijd om maar weer eens mijn favoriet te bekijken. En hij blijft heerlijk - van Gershwin tot de dialogen, van de fotografie tot het romantische/melancholische einde. Fantastisch! Manhattan behoort tot mijn all-time favorieten, en blijft voor mij de 'samenvatting' van alles wat ik geweldig vind aan Woody Allen. Krijg ook direct zin om gewoon zijn hele oeuvre opnieuw te gaan zien.

Nee vind van niet, de dvd mag dan scherp zijn de blu-ray is duidelijk een verbetering.

Dan kun je maar beter fan zijn van Night of the Hunter
Ik zal deze eens herzien - het is de Allen van de meeste naam en faam die bij mij niet zo goed scoort. Alleen de poster vond ik altijd al prachtig. Blijkbaar is de Blu Ray de moeite. Misschien eens in investeren.

Herkijk. Beviel me nog beter dan de eerste keer. De film is eigenlijk simpel van opzet: telkens een dialoog, in combinatie met een decor. Als een soort schilderijtje, want de beelden zijn duidelijk wel over nagedacht. Waar ik eerst niet zoveel had met het zwart-wit begrijp ik nu de meerwaarde wel. Eigenlijk raar dat het uiterlijk van de film me de eerste keer zo ontgaan is, want dat is toch zeker wel een belangrijk element.

Simpel, maar wel erg effectief, want het is een erg genietbare film. Grappig, luchtig, naturel geacteerd ook, maar tegeiljkertijd soms ook wat dieper en om over na te denken. De dialogen hebben ook een aangenaam tempo, waardoor je eigenlijk constant helemaal in de film blijft.

Ik vind Woody Allens personage in Annie Hall en deze film ook erg identificeerbaar, erg leuk.

Halfje erbij. Hij zou ooit nog wel eens in m'n top 10 kunnen komen denk ik.

4,5*

Tja de wereld is in kleur, zoals wij het zien. Maar met kleur in film wordt ook nog vaak gespeeld/gesjoemeld, waardoor je geen waarheidsgetrouwe beelden (qua kleur) krijgt. Dus ik zie je punt niet echt.

Je moet wel heel erg weinig zwart-wit films hebben gezien, als je daaraan nog moet wennen.

Je hebt ook mijn bericht hierboven gelezen waarin ik er op terugkom? Voordat je blaat op een bericht van meer dan een jaar geleden.

Dat was inderdaad heel erg slordig van me, mijn excuus.

Woody Allen films zijn duidelijk niet voor mij weggelegd.
Wat een zeikfilm is dit ook weer van m zeg. Als acteur vind ik het ook een zéér irritante verschijning om te zien.

1,5*