Birth (2004)

Kidman met kort haar, ik zeg jummie. Dat verdomde mannetje mocht gewoon al lekker met dr in bad zitten.
Verder vond ik het een hele aparte film waarbij ik wou wegzappen, maar toch ook erg benieuwd was of dat kereltje echt een reïncarnatie was of niet. Het einde vond ik alleen een beetje vaag. Ze gaat alsnog trouwen met haar nieuwe man en dan krijgt ze opeens een zenuwinzinking als die foto wordt genomen? En wat wil ze met haar trouwjurk in zee? Is het gewoon nog steeds verdriet dat dat mannetje haar 1e man niet was? Anyway, ik vond het een rare, maar ook wel bijzondere kijkervaring. Had hem nog niet eerder gezien.

Het was een mooie film, met een paar goede scenes erbij zoals de ruzie met het 10-jarige jongetje, en de eindscene in het water. Het bad waarin kidman en het jongetje zitten was toch zeker opmerkelijk, en waarin ze zoenden. Het was een andere film dan normaal zeker een bijzondere film. Het keek goed weg, maar niet dat ik de film nog 1 keer zou zien, dat nou ook weer niet.

Mooi en intrigerend drama over een mogelijke reincarnatie (het definitieve antwoord daarop ligt goed verborgen in het verhaal).
De soms nadrukkelijk aanwezige muziek, het ingetogen acteerwerk, het langzame tempo en de vele statische shots zorgen voor een goed bijpassend mysterieus gevoel tijdens de film en werken zelfs hypnotiserend.
Goed acteerwerk, waarbij vooral de jonge Cameron Bright opvalt in een moeilijke rol. Ook een mooi openingsshot.

Leuk concept, goed gespeeld, geweldige muziek en subtiele humor.

Intrigerend, er hangt heel de tijd een spannend en beklammend sfeertje.. Het einde begin je uiteindelijk toch wel een beetje te doorzien en zorgt voor een anti climax. Kidman speelt wel echt grandioos!

Bijzonder sterke film.

Een uitgangspunt dat erg interessant is maar ook erg zwak uitgewerkt had kunnen worden. Erg creatief en inventief in beeld gebracht. De film begint erg wazig, ook komt het vaak wat te erg over als een arthouse film. Dit is de grote kracht van de film maar in het eerst deel zeker ook de zwakte. Glazer valt soms wat door de mand met de opbouw. De scène in de bioscoop waar ze erg lang het hoofd van Kidman blijven filmen had erg goed kunnen werken. Het is een redelijk zwaar shot dat beter verder in de film getoond had kunnen worden. De opbouw had dus wat beter gekund alleen verder in de film werkte dit alleen maar ik het voordeel. De bijzondere maar erg treffende shots deden de film erg goed en maakte hem bijzonder interessant om naar te kijken.

De muziek in de film was wekelijk geniaal te noemen. Glazer voelt precies aan wanneer hij welk nummer in moet zetten en nog veel belangrijker, wanneer geen nummer. Iets waar veel recente regisseurs in doordraven. Bij elke scène moet perse een nummer. En dat terwijl de stilte bij bepaalde scènes de beste muziek is Tegen het einde aan krijgt de film meer klassieke nummers die de bijbehorende scènes een heel stuk beter uit de verf laten komen.

Het tempo in de film was erg fijn, ook hier ging het in het begin wel helaas mis. Na 30 minuten nam de film beter de tijd om zijn verhaal te vertellen. Iets waar ik eigenlijk alleen maar blij mee kan zijn. Dit alles was nodig voor dit psychologisch drama. Psychologisch is hier een belangrijk woord. Erg knap hoe Kidman je al snel aan haar kant weet te krijgen. Op het einde blijkt dan toch dat het allemaal weer niet was wat je dacht. Het werd hierdoor nog makkelijk om je in Kidman in te leven. Totaal overdonderd gekeken want het leek me toch overduidelijk dat de jongen echt Sean was.

Acteerwerk is erg goed. Kidman speelt geweldig, ze lijkt hierin erg op Farrow in rosemary's baby. Ook speelt ze een vergelijkbare rol. Beiden grandioze films. Het jongetje speelt boven gemiddeld en de rest doet het ook allemaal naar behoren.

Toen kwam het eind waarin je niet alle antwoorden kreeg waar je op hoopte, Toch heeft ook wel weer iets. De film zet hierdoor aan tot denken en het mysterieuze sfeertje dat al heerste wordt versterkt.

Al met al een erg sterke film. Glazer schiet her en der net wat uit de bocht maar verder geeft hij het op een perfecte manier vorm. Het is lastig om hier een film over te maken alleen glazer weet het psychologische deel goed naar voren te brengen.

Krappe 4.5*