Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun (1999)

Toch wel weer een heel stuk beter dan Pom Poko, maar zeker geen meesterwerk.

Allereerst de animatie. Hoewel het er erg simpel uitziet is het prachtig gedaan. De simpele animaties geven de goede sfeer neer van een simpele familie. Daarnaast heb ik ook genoeg moois in die simpele animaties gezien. Af en toe komen er erg mooie shots voorbij. Toch wel heel anders dan je van Ghibli gewend bent, maar het pakt zeker goed uit. Simpel maar toch ook erg complex, erg goed gedaan. Daarnaast is ook het geluid noemenswaardig. Dit is prachtig vormgegeven. Overal hoor je wat, van vogels tot voorbij rijdende auto's. De prachtige muziek ondersteund het geheel ook goed.

Verhaal is niet echt aanwezig in The Yamadas, het is een greep uit het alledaagse leven van een doodgewoon gezin. De strubbelingen met het dagelijkse leven, en de onderlinge relaties zijn erg herkenbaar en brengen daarom ook wel een lach teweeg juist omdat het zo herkenbaar is. Daarnaast is het gezin ook wat abnormaal, dit is leuk om het geheel wat kleurrijker te houden, maar werkt nooit even goed. Het eerste uur is erg sterk, maar helaas zakt het in het laatste half uur wat in. Komt ook omdat het net wat te lang duurt allemaal. Het is niet echt interessant genoeg om de gehele speelduur mee te vullen. Datzelfde probleem had Pom Poko ook. Het einde maakt dan wel weer erg veel goed, en laat je toch met een erg goed gevoel achter. De moraal was gelukkig nergens echt storend.

Een erg warme en leuke film, die net wat te lang duurt en daardoor de aandacht niet echt kan vasthouden.

Grappig hoe snel je aan deze vrij simpele vorm van animatie went. Een hele andere ervaring dan bij de Miyazaki varianten maar helemaal niet onaardig.
Vooral de rustige klassieke muziek sprak mij ontzettend aan.

Soms ook ontzettend herkenbare en grappige momenten.
Toch is het jammer dat er een verhaallijn in het geheel ontbreekt. De film had daardoor ook gerust een half uurtje korter mogen duren. Ook de gedichten (of stukjes poezie) tussendoor deden mij weinig en hadden weg mogen blijven.

Iets beter dan Grave of the Fireflies (voor mij persoonlijk een telleurstelling). Zal snel is meer van Isao Takahata gaan bekijken, al hoop ik niet dat al zijn animatie films op deze manier zijn getekend. Dit was leuk voor een keer!

Geweldige film, maf getekend, bijzonder grappig... Jammer dat Isao Takahato tegenwoordig niet meer actief is!?
(Het enige mindere element zijn de spreuken tussen de episodes in, maar die vormen eigenlijk geen probleem.) Fijn!

Soms snap ik die kritiek van mensen op de Pixar/Disney/Dreamworks animatiefilms niet en ik zie hier wel hoge cijfers staan. Deze film is namelijk zo saai dat ik zelf genoodzaakt was om de film af en toe door te spoelen, dat gebeurt voor mij zelden bij een film. Er gebeurt gewoon niks, nada, noppes in de bijna uur en drie kwartier durende film. Toch een gigantische teleurstelling als je kijkt naar de regisseur en de animatiestudio.

Het zou zogenaamd zo herkenbaar moeten zijn, maar op herkenbaarheid na moet een animatiefilm als dit ook vermaken en dat doet de film gewoon totaal niet! Of je moet zelf erg gelukkig worden van een man die een paraplu koopt, in de sneeuw staat buiten en niks doet, mensen die hun spullen vergeten wanneer ze de deur uit gaan, gezeur om de tv zender of een panisch gezinnetje dat op zoek is naar hun dochter en eindigt met een sof. Nergens zit er een climax of een clou in de verschillende sketches. Daarnaast kent de film nog meer zwakke punten: het voelt veel te fragmentarisch aan, er zit geen lijn in het verhaal(welk verhaal?), de film bevat geen greintje humor en je voelt gewoon niets met de extreem saai uitgewerkte personages(ze bevatten geen greintje persoonlijkheid).

De simpele animatie was ook even wennen, maar daar ligt toch nog de charme van de film, voor zover die er nog is. Jammer dat ze naast de simpele animatie ook nog is voor een verhaalloze film hebben gekozen. Op de animatie en de eindscene na is dit een van de meest nietszeggende animaties die ik ooit heb gezien en dat zegt nog wat. Er zit geen enkel moraal o.i.d. in de film en heeft op die schijnbare herkenbaarheid verder helemaal niets te bieden.

Ik ben beter gewend uit de Ghibli stal, ik ben nu gewoon geneigd om er een andere in te gooien. Om de vieze smaak van deze film weg te spoelen. Ben de hele film nu alweer vergeten.

1*

De rest zag ik aankomen, maar dit is op z'n minst erg grappig. Oh nee, geen moraal in een animatiefilm!

De Ghibli(Miyazaki) films staan normaal gesproken bekend om het moraal. De thema's die erin verwerkt zijn vind ik vaak treffend en goed uitgewerkt. Beter dan dit nietszeggende werkje waar naast een moraal ook geen verhaal in de film zit. Ik vind deze film gewoon pure leegheid.

Oh nee, naast moraal ook al geen verhaal?!
Wat deze film inderdaad mist is één of ander riedeltje over een muis die kok wil worden en dan toont dat je met doorzetting alles kan bereiken.

Los daarvan is dit een film van Takahata, niet van Miyazaki. De visuele stijl van de studio mag daan aardig gelijkend zijn, hun stijlen van regie zijn aardig verschillend.

Allemaal leuk en aardig dat je nu zo lekker denigrerend loopt te doen, maar als ik dit vergelijk met Grave of the Fireflies dan beginnen mijn vingers toch zo erg te jeuken om die film te verhogen(en dat heb ik net dus ook gedaan).
Dat Takahata van een film die zo'n diepe indruk op je achter laat afglijdt naar een film waarin hij niet verder komt dan een paraplu kopende opa die que sera sera aan het zingen is en verder 0,0 te melden heeft is toch schrijnend.

Jij verwart een moraal/verhaal gelijk weer met iets kinderachtigs, terwijl jij net zo goed als ik weet dat Ghibli dat vaak niet is. Daarnaast is de doelgroep voor de vele animatiefilms toch nog steeds de kinderen. Ik zou mijn kind liever een film met een kokende muis met doorzettingsvermogen voorschotelen dan deze film waarin niets gebeurt behalve het kijken naar een stel oude zeurpieten van een ouders en wat kinderen die niets bijzonders te vermelden hebben.

Ik vind het echt onvoorstelbaar om bij een van de warmste films ooit 'pure leegheid' te zien staan.

Daar ben ik het dan niet mee eens. De meeste Miyazaki films zijn gewoon pure kinderfilms. Mooi uitgewerkt, dat zeker, maar erg volwassen kan je het moeilijk noemen.


De meeste animatiefilms die jij kijkt misschien. Verder begrijp ik niet zo goed wat dat er toe doet? Deze film beantwoordt niet aan de verwachtingen van een doelgroep waar je zelf al niet meer toe behoort en waar de film verder ook niet echt voor bedoeld is? Dat je de film verder niet goed vindt zal uiteraard best, maar een argument als dit slaat toch nergens meer op?

Misschien dat kinderen van Teletubbies leeftijd hiervan kunnen genieten, maar ik denk toch dat wat oudere kids/mensen meer identiteit in de personages en het verhaal zoeken. Meeleven met de personages e.d.
Ik kan simpelweg niks met een standaard Japans gezinnetje dat niets interessants beleeft in ruim 1,5 uur animatiefilm. Het zijn gewoon standaard familie situaties die je voorgeschoteld krijgt, maar dan zonder humor of zonder een clou.

Voorbeeld: Het eerste verhaal. Het dochtertje raakt zoek, iedereen is op zoek naar haar en vervolgens belt tante dat ze bij haar is. Ze halen haar op en vervolgens zie je iedereen lachen. Wat is nou de gedachte achter dit verhaal? Is het goed om je kids kwijt te raken of zo?

De Miyazaki films kenmerken zich toch door het feit dat ze voor jong en oud te genieten zijn. De creativiteit spat er vaak vanaf. Op de simpele tekenstijl na zie ik eigenlijk niet wat deze film nou speciaal maakt. Zit totaal geen creativiteit in de personages en hun "avonturen".

Spreek voor jezelf. Juist omdat de film nergens naar toewerkt onderscheidt hij zich van menig Pixar product. De film heeft een heerlijke ongedwongen, gemoedelijke sfeer. Ik ben blij dat er geen grote, allesoverheersende spanningsboog boven deze film hangt, waarbij alle scenes in dienst van het einde staan. Je moet echter wel in staat zijn om van de kleine dingen des levens te kunnen genieten.



Inderdaad een herkenbare situatie maar zeer komisch uitgewerkt. Het is toch grappig dat alle familieleden geen oog voor hun jongste oogappel hebben en daarna verwijten over en weer gaan maken naar elkaar om zich daarna heel opgelaten te voelen en zich te schamen voor de ontstane situatie. Als ze dan eindelijk het verlossende telefoontje krijgen zijn ze gewoon opgelucht en dankbaar en lachen ze een beetje als een boer met kiespijn omdat ze zich geen houding weten te geven.



De man en vrouw des huizes die gaan bobsleeën, die de tango dansen, die ruzie maken over een afstandsbediening en zich gedragen als kleine kinderen, een baby die tevoorschijn komt nadat een stuk riet is afgehakt, de vliegende Yamada familie incl. hond die aan een paraplu door de lucht vliegen, een megaslak die door de straten kruipt....Genoeg creativiteit alhoewel deze film vooral de warmte van een 'gewoon' gezin in beeld probeert te brengen.

Je hebt er een andere kijk dan ik op in ieder geval, ook qua humor. Het in staat zijn van de kleine dingen des levens te genieten heeft wat dat betreft niks te maken met een familie die niets beleeft. Zo kan ik ook wel een film maken van een doodnormaal gezin dat niets beleeft en het af doen als geniaal.

Ik denk dat kinderen hier sowieso niet veel aan hebben, wel iets oudere mensen die bepaalde situaties als realistisch herkennen en daarvan kunnen genieten.

Het fragmentje dat je noemt kent absoluut komische momenten (het koppig elkaar in de schuld geven in de wagen bijv.). De clou is ook niet zo ingewikkeld. De familie komt weer een keertje bij de tante en na de initiële ongerustheid loopt alles goed af, wat voor een geruststellende gezelligheid zorgt.

Het zijn geen "grote" zaken nee, daarom dat deze film net zo mooi is. Het gaat over die kleine geluksmomentjes in het leven die er uiteindelijk veel toe doen en waar je zelf het meest van geniet. Miya's grote films gaan over hele bossen en landschappen die door de prinses gered moeten worden van het kwaad. Goed dat jij je daar makkelijker mee kan vereenzelvigen, maar voor mij is dat vooral ver-van-mijn-bed onzin.

Als deze films iets niet mist dan zijn het clous (komen zelfs textueel in beeld, kan je nagaan) en humor. Of je die kan appreciëren is een ander verhaal.

Edit: maxcomthrilla denkt er net zo over zo te zien

Het is wel onzin die je ook hoog waardeert in ieder geval Maar ik vind dit wel een interessant punt. Voor mij staat animatie over het algemeen ook voor een andere wereld dan degene waarin ik zelf leef. Daarvoor hebben we de normale films wel ja. Ik wil ook liever meegevoerd worden naar een (andere) magische wereld waarin dingen gebeuren die in het echt niet kunnen. Animatie is ook een medium waarin je wat dat betreft veel kan.
Persoonlijk kan ik gewoon niks met die simpele zaken, lachen kan ik er in ieder geval ook niet om. Waarom ik er niet om lach? Omdat het eigenlijk normaalste zaken van de wereld zijn. Een kind raakt kwijt? Het is logisch dat je elkaar de schuld geeft, ik snap niet wat daar grappig aan is. Ik vind het eerder triest dat je je kind kwijtraakt, maar oké. Ik krijg daar niet meer sympathie voor de karakters door.

De herkenbaarheid van de kleinere kantjes van mensen vind ik absoluut wel komisch, net omdat het vaak een klein beetje genant is om jezelf erin te herkennen.

Dat animatie geschikt is voor magische werelden is absoluut zo, maar staat compleet los van deze film. Animatie is tot veel meer in staat, een soortgelijke film als deze kan ik dan ook niet zo 1,2,3 vinden als live-action. Wel gek dat je zelf dan zo vol bent over Pixar, zij doen namelijk zeer weinig met dat potentieel. Veel verder dan het tot leven wekken van bestaande dode objecten en/of dieren zijn ze nog niet gekomen.

En wat betreft Miya's films, die waardeer ik echt niet om hun geweldig verhaal of de oh-zo meeleefbaarheid van de personages. Ook net de kleine dingen (de zusjes in Totoro) maken zijn films tot iets wat ver boven Pixar uitstijgt.

Het bekijken van dit filmpje heb ik lang uitgesteld omdat de afbeelding op de poster mij de indruk gaf dat ik hier niet bepaald met een film voor volwassenen te doen zou krijgen. Bovendien leken mij ook de animaties niet bepaald interessant. Achteraf viel het gelukkig allemaal nogal mee, maar echt enthousiast kon ik niet worden bij het kijken naar deze film van Takahata. Ik vond de animaties van de mensen gewoon lelijk. Hadden ook een veel te grote mond, letterlijk wel te verstaan. De animaties van de huizen, de straten etc waren niettemin zeer mooi.
De fel gele Engelse ondertiteling kwam de in zachte kleuren weergegeven animaties bepaald niet ten goede. Ik heb daarom in het begin de in het Engels gesproken versie zonder ondertiteling bekeken en ben daarna toch weer overgegaan op de originele versie met Engelse ondertiteling. Ik hecht nu eenmaal bij het kijken naar films veel waarde aan de originele taal.

3,0*