Faa Yeung Nin Wa (2000)

Erg mooi. Een film met een langzaam tempo, maar regisseur Wong pakt het goed aan allemaal. Een mooi staaltje muziek (prachig, die strijkers) en visueel imponerende beelden die ervoor zorgen dat dit langzame tempo geen probleem is.

Een filmpje die het ook vooral moet hebben van de eigen invulling van de kijker. Veel momenten waar de camera in slow-motion langs de twee hoofdpersonages gaat en we ze eigenlijk alleen maar zien zitten... en denken. Het was voor mij meeslepend genoeg om me in te leven in de personages en in deze stille momenten mijn eigen invulling aan het verhaal en hun gedachten te geven.

Beide hoofdrolspelers leveren uitstekend werk af. De scénes dat ze beide langs elkaar heen lopen in dat steegje met die trap, wanneer Cheung steeds noedels koopt zijn prachtig. Die regen, de muziek, de slow-motion, de dromerige beelden. Heel mooi gedaan. Een minpunt vond ik die Spaanse muziek, die we vooral naar het einde toe horen. Dat paste er totaal niet in wat mij betreft.

Ik vond vooral het eerste (dikke) uur heel erg mooi. Het laatste half uur ook, alleen werd het op een gegeven moment wat onduidelijk met dat geschuif van plaats en tijd. Maar ik ga de film zeker nog een keer zien, dus ik ga er vanuit dat het dan allemaal beter op z'n plaats valt.

Beter laat dan nooit ook maar eens deze film gekeken.

Mooi liefdesdrama dat kitchensink-drama afwisselt met mooie sfeervolle beelden.

Echter van een film die het zo ontzettend goed doet in allerlei toplijsten had ik misschien net iets intenser verwacht...of iets verassenders.

Zeker niet slecht, maar geen bij-je-strot-cinema.

Vrij overgewaardeerde film.

Wai en Cheung spelen erg ingetogen, doch overtuigend. Hun samenspel vormt duidelijk de steunpilaar, waarop alles rust. Heel natuurlijke en weinig geforceerde gesprekken, af en toe wat subtiele humor en veel onderhuidse spanning.

Het oogt allemaal zo lekker luchtig en vlot, maar het zit ook slim ineen. Ik hield wel van de 'alternatieve' wendingen aan bepaalde situaties, of hoe je meermaals op het verkeerde been wordt gezet door de 'oefenscènes' Daarnaast ook leuk hoe Meneer Chan en Mevrouw Chow nooit in beeld worden gebracht.

Maar hoe langer alles duurde, hoe minder indrukwekkend het aanvoelde. Die laatste paar sprongen in tijd en ruimte mochten wat mij betreft achterwege worden gelaten. Moest er nu per se drie jaar bijgeteld worden? En ook datzelfde viooldeuntje begon wat tegen te steken. De muziek is wel mooi, maar om dat dan uit te buiten door het tig keer af te spelen..

Leuk om eens gezien te hebben, maar dat is het dan ook.

3,00 (3,25)

Beste film van de afgelopen 10 jaar wat mij betreft.

Is alweer een paar jaar terug dat ik de film heb gezien, maar voor zover ik het me nog kan herinneren: 1 op 1 kopie van de Alain Resnais film Last Year At Marienbad.

Helemaal mee eens, gaat voor mij zelf heel wat verder dan 10jaar.

Weergaloze cinematografie,geniale muziekkeuze,uitmuntende sfeerschepping,als gegoten zittende jurken van Cheung goed acteerwerk,en een verhaal dat eeh...de tijd neemt .

.De hamvraag is natuurlijk:waarom ne*ken die 2 niet?Je hebt de Di Caprio en Winslet van Kantonees sprekend China tot je beschikking en er gebeurt niets?Natuurlijk hoeft het voor mij niet expliciet in beeld gebracht te worden,maar het probleem is juist dat Wei expliceert dat ze het niet doen,ze zijn immers niet "zo" .Lijkt op een flauwe gimmick:een film die over sexuele aantrekkingkracht gaat en die dan ontkent.

@Ramon K: kunt u alleen maar TSPDT nablaten of heeft u ook nog een eigen mening?

@ Fikret:

Reageer niet zo achterlijk man! En what the fuck is een TSPDT?

Aha, they shoot pictures don't they (website)

Ik schreef hier al in 2006 (!!!):

Bij mij niet hoor: de scene bij het tempelcomplex bevat voor mij exact dezelfde fijne esthetische lading als het voorafgaande. Ik vind het een prachtig eind. Fa Yeung Nin Wa is voor mij nog steeds 1 van de beste films (misschien wel de beste film) van de afgelopen 15 jaren.

Je bent dus nogal een ziemelkees!

Nice try.Helaas voor jou bestaat TSPDT al sinds....2002 ,dus je verdediging is niet geheel waterdicht.Maar goed,ook vrijheid van meningsloosheid is toegestaan in dit land.

Ramon meningsloos

Die lijst, 21st Century films, bestaat slechts een paar jaar (als aanvulling op de 1001 filmlijst). Die gasten van die website hebben dus MIJN mening overgenomen, wat niet zo gek is hoor want ik heb een FANTASTISCHE mening.

Een tijdje terug 2046 gezien, die niet helemaal bevallen was. Vandaag de herkansing voor Wong Kar Wai. In chronologie blijkt dit dus voor 2046 te spelen, dus wellicht had ik ze beter andersom kunnen zien.

Aardige film. Ik moet zeggen dat ik niet veel heb met de jaren 60, maar de sfeer in de film beviel me al een stuk beter dan in 2046. De beelden waren overwegend erg mooi, met name de beelden in zijn nieuwe gebouw en in Cambodja. De hoofdpersoon vond ik een stuk sympathieker dan in de opvolger, al moet ik zeggen dat mijn begrip voor hem in 2046 groter zou zijn geweest als ik deze eerst had gezien.

Het strijkerswalsje was erg passend, maar werd wel iets te vaak herhaald naar mijn zin.

Op dit moment krijgt de film 4 sterren van me, maar ik heb erg het idee dat dit kan groeien bij een herziening. Dat geldt denk ik ook voor 2046, die toch ook op de herzieningslijst komt.

Zeer matig, maar iets beter dan zijn opvolger 2046.

Die film heb ik jaren geleden gezien en dat was echt een oefening in geduld. Vreselijk koud, klinisch en gespeend van enige dialoog. Gelukkig is de sfeer van In the Mood for Love beter te pruimen. Wong gebruikt veel warmere kleuren en een aangename score. Nat King Cole - Quizas, Quizas, Quizas - en het strijkorkest weten een heerlijk jaren '60 gevoel op te wekken. Nu heb ik geen referentiekader, maar het viel me op hoe Westers het Hong Kong van de jaren '60 al moet zijn geweest.

Maar goed, een leuk sfeertje is nog geen goede film. Hoewel de karakters iets menselijker zijn dan gewoonlijk in Aziatische arthouse cinema, blijft het toch een saaie bedoening. Na het eerste half uur had ik het eigenlijk al gezien en was het wachten op de aftiteling. De spanning tussen So en Chow kan onmogelijk de hele film dragen, laat staan met die rare tijd sprongen aan het einde. Daar had ik toch iets meer verhaal verwacht.

En van een paar cinematografisch mooie beelden wordt ik ook niet warm of koud. Als ik plaatjes wil zien koop ik wel een prentenboek. Wat dit in een film top-250 doet is mij een raadsel. 2**

En als je nu wel van mooie plaatjes, ingehouden emoties en een lekker sfeertje houdt? En de formule verhaaltjes uit Hollywood niet uit kunt staan (lees dan een boek!)?

Dan is dit een geweldig alternatief!

Nee hoor, zelfs dan wordt het allemaal veel te veel uitgerekt.

Nog meer dan Avatar???

Avatar is visueel tenminste boeiend.

Het sfeertje is ook wel goed; dat is juist het enige goede aan de film. Misschien is een prentenboek wat overdreven, maar een rondje door een fotogalerie maken is toch zeker gelijkwaardig aan deze film.

De film raakt mij juist emotioneel. Een rare nostalgische waas hangt over de film heen en het liefdesverhaaltje doet ook wat met me. Bovendien lijken de beelden ooit te dansen op het ritme van de muziek. Ik ken bijna niets mooiers in de cinema.

Tsja, dat blijft denk ik een kwestie van smaak. Aziatische arthouse films liggen mij gewoon niet zo. Ik krijg de kriebels van die onderkoelde emoties en het trage tempo. Ik val daar letterlijk bij in slaap. Niettemin heb ik mij voorgenomen in ieder geval de grote namen op deze site te bekijken, zodat ik erover mee kan praten. En vandaag was In the Mood for Love aan de beurt.

Gewoon doorgaan op je zoektocht. Misschien kom je nog wel iets moois tegen.

Deze film niet dan?

Want bij boeken is de stijl niet belangrijk en bestaat sfeer niet?

Snap jij geen smileys?

Dat bedoel ik niet. Maar film is een audio-visueel medium uiteindelijk. Plot is niet essentieel.

Ik had deze al lang liggen, maar het kwam er nooit van. Altijd het gevoel gehad dat dit zware kost zou zijn. Uiteindelijk toch gezien en wat dat zware betreft valt het heel goed mee. Dit is een film die het moet hebben van sfeer en beeldvorm en daar vrij goed in slaagt. Niet alleen qua shots, maar ook enkele momenten dat je in een roes wordt meegesleept met vloeiende beelden en bijhorende prachtige muziek. Dit is één van de weinige films waar de romance ook echt romantiek bevat.

Even opmerken dat ik altijd dacht dat dit onderdeel was van informele trilogie met Days of Being Wild en 2046, maar dat die eerstgenoemde zoveel minder bekeken is hier op MM. Ik heb de volgorde ook helemaal niet gerespecteerd. 2046 had ik al wel gezien. De films zijn wel apart te bekijken, 't was enkel een gedachtengang.

Even terug over de film zelf wil ik nog even zeggen dat dit wel een film is die sommige mensen niet zal liggen. Het is ook geen hapklare film, maar als je de tijd neemt om echt te willen genieten van de film kan dit een sfeervolle rit worden met prachtige beelde, wondermooie muziek en overtuigende romantiek.

Oh, dan raad ik je de film "Vive L'Amour" van harte af!

Ik denk dat je dan al binnen 30 minuten in dromenland ligt!

Maargoed, on-topic enzo...

Iets dergelijks kan je zeggen over boeken (het is een talig-medium, de plot is niet essentieel). In beide 'media' is het gewoon een combinatie van elementen, lijkt me, waarbij het kunstgehalte misschien met name ontstaat door het samenspel tussen vorm (o.a. cinematografie en montage respectievelijk schrijfstijl) en inhoud (o.a. plot en personages).