Idioterne (1998)

Geen vertier of plezier bij Von Trier maar zonder te versieren wordt je op deze manier alsnog een passagier. Het is het vierde kunstwerk wat ik van deze man heb aan mogen treffen en het is nu wel zeker dat hij me niet meer zal teleurstellen met een van zijn andere prenten. Ook al ziet er uit als een vakantiefilmpje of een slechte videoband van Funniest Home Videos, de Dogma-stijl zorgt voor een hoop realisme en dat is altijd een sterke eigenschap. Ik kreeg werkelijk kippenvel toen Jeppe losbarste bij het vertrekken van Karen. Iedereen van de groep had zichzelf voorgenomen om letterlijk op een idiote wijze gelukkig te worden en dat bleek te werken. Wanneer er dan scheurtjes uitbreken in deze gesloten wereld komt dat hard aan. Spannend, tragisch en een tikkeltje absurd.

schitterende film - sterk gewaagd kunstwerk van Von Trier

Bijzondere film maar weet ook niet zeker of dit nou een topper is? Als ik er aan twijfel denk ik dus van niet (voor mij ). Toch ben ik wel blij dat ik hem heb gezien, het was zeker de moeite waard en het thema vond ik grappig en verrijkend. Ik vraag me af of ik het zelf zou kunnen doen.
Het eind was gevoelig maar ik zag nergens in de film dat er nu naar dit eind werd toegewerkt. Je zag duidelijk dat de hoofdrolspeelster het moeilijk had met sommige dingen maar ik had meer het idee dat ze moeite had met hoe de andere personages hun rol speelde (als idioot naar de buitenwereld toe, niet hoe ze acteerde in deze film, bedoel ik).
Het einde gaf zeker meer diepgang aan haar personage maar van al de rest werd ik eigenlijk niks duidelijker. Wat jammer is want er was denk ik genoeg tijd geweest om dat uit te lichten en wat minder 'tenenkrommende' scene's te laten zien. Tussen aanhalingstekens omdat ik het allemaal wel grappig vond om te zien en als in een film vond ik er niks geks aan dan weer.
Dat is natuurlijk meteen het mankement van zo'n 'provocerende' film te willen maken, je weet dat je naar een film kijkt en er is dus niks echt provocerendst te zien.