Meningen

Fijne film. Wat als eerste opvalt is het camerawerk en het setdesign. Vergelijkingen met Anderson zijn al genoemd, maar om het simpel daarbij te laten vind ik tekort. Voor mij namelijk de eerste Nederlandse film die daarin opvalt en het geeft de film meteen sfeer - prachtig hoe (Nederlandse) fenomenen als een studentenhuis en luxe grachtenpanden in beeld worden gebracht! Er wordt ook heel mooi met kleur gespeeld en in tegenstelling tot Anderson gaat de stijl nooit boven het verhaal.

Gijs Naber is gewoon Thijs, puik acteerwerk. Knap hoe hij hem sympathiek weet neer te zetten, want het is eigenlijk gewoon een luie klootzak. Roos Wiltink mag er ook zijn.

De dialogen waren realistisch en heb mij gewoon geen enkele keer geërgerd aan de uitspraken van de personages, unicum!

Ook al is de film in het geheel meer gefocust op drama dan komedie, heb ik toch vaak moeten lachen om de (herkenbare) situaties. Wel even schrikken als de hoofdpersoon dezelfde wallpaper heeft...

Film durft rustig en realistisch te blijven en heeft ook niet een einde waarin alles goedkomt of alles opgelost wordt - het verhaal wist mij in ieder geval te treffen. Mooie symboliek ook met de wasmachine. Michiel ten Horn mag van mij wel een miljoen krijgen van het filmfonds en zo de hoop van mij in de Nederlandse cinema herstellen. Ik denk dat een nog iets groter project met een duidelijkere lijn een geweldige film kan afleveren.

Omdat ik de Mexicaanse Griep had, lag ik dagen in bed. Om de tijd te doden begon ik maar films te kijken die we thuis hadden liggen of die toevallig op de computer stonden. Ook deze film heb ik vanuit mijn "ziekbed" gekeken.

Ik wist weinig over deze film, eigenlijk wist ik alleen de titel en het feit dat deze bovenaan menig filmlijst staat. Voor mensen die deze film ook nog niet hebben gezien, raad ik het aan niet de trailer te kijken of veel informatie over deze film te lezen, want zo komt deze film denk ik persoonlijk nog beter tot zijn recht.

Ik wist niet wat ik moest gaan verwachten. Een man komt in een gevangenis, en dan?

De film begint snel met een rechtszaak die negatief voor de hoofdpersoon afloopt: Shawshank, tweemaal levenslang.
Of hij het echt heeft gedaan, dat weet je (nog) niet.
Maar daar gaat deze film haast niet over. Het gaat over een vriendschap, maar die moet eerst nog tot stand komen, in de gevangenis.

Een mooie scene volgt: een fly-over over de gevangenis in de jaren 40, waar haast de hele film zich afspeelt. Diverse bijrollen en de andere hoofdrol werden voorgesteld op een goede manier. Het acteren is goed,en het verhaal ook. Het keek gewoon geweldig weg en hierdoor kon de film daarom eigenlijk al niet meer kapot, en dat ging die ook niet.

De dialogen in deze film? Soms zijn ze mooi, soms zijn ze iets te. Ik vond bijvoorbeeld de scene waarin Brooks vertelt over zijn leven na de gevangenis recht in het hart maar het gesprek over Zihuatanejo niks
Wat mij opviel? Het geweld. Ik had niet zoveel verwacht in deze film, maar toch is het er. En op een duidelijke, harde manier ook. Maar dat is positief. Het raakt je.
De film ontwikkelt zich verder mooi, met steeds kleine tussenverhalen en uiteindelijk een zeer bevredigend einde.
En verder: de muziek. Ik kreeg er een keer gewoon tranen in mijn ogen van, ook al klinkt dat cliché.

Ik vond het een mooie drama film. Deze film zal nog lang in mijn hoofd blijven, maar de beste film ooit, ik weet het niet. Daarvoor heb ik toch te weinig films gezien.

4,5 *