Meningen

Sfeervol, smaakvol, spannend, erotisch, tragisch, drama met een vleugje humor.

Kort gezegd kom ik superlatieven tekort om het eerste seizoen van The Affair te beschrijven. De serie kijkt zoals je een roman leest. Perspectiefwisselingen dienen als hoofdstukken en visueel waan je jezelf elke aflevering in een mooie rustige wereld met paardenranches, kabelende beekjes en mooie huisjes. Visueel denk je af en toe dit is Virgin River maar inhoudelijk heeft the Affair veel meer te bieden.

Elk personage is gelaagd en komt daarmee tot leven. Hoofdrolspeelster Ruth Wilson spat van het scherm en is geloofwaardig in elk opzicht. Tragisch, sexy, komisch en dan weer tragisch, het is allemaal overtuigend. Tegenspeler Dominic West doet daar nauwelijks voor onder en het is bewonderenswaardig hoe authentiek hun wisselwerking op het scherm overkomt.

Ook de bijrollen van Joshua Jackson en Maura Tierney zijn fantastisch en dragen bij aan de kracht van de serie. Sowieso is elke bijrol tot in de puntjes verzorgd en het is heerlijk om weer eens een serie te zien, waarin de tijd wordt genomen om het verhaal te ontvouwen en de personages invoelbaar en boeiend blijven.

Een zeer boeiende serie waarvan mijn vrouw en ik elke avond genieten We zijn inmiddels druk bezig met seizoen 2, die net als de overige seizoenen te streamen zijn op Sky Showtime.

Uitmuntend en zeer geslaagd eerste seizoen, dat niemand mag missen en doet verlangen naar meer.

Na het zeer verslavend eerste seizoen, gelijk doorgegaan met seizoen 2 en het moet gezegd dat het hoge niveau en de sfeer moeiteloos worden gehandhaafd. Personages blijven zich ontwikkelen zonder het eerste seizoen uit het oog te verliezen en de thriller elementen krijgen in dit tweede seizoen net wat meer ruimte en worden zorgvuldig uitgewerkt.

De perspectiefwisselingen zijn hier uitgebreider en het aanhoudende oog voor details is indrukwekkend. Lovenswaardig voor dit tweede seizoen is dat de verhaallijnen rijker worden en nergens gaan vervelen. Dit is ook te danken aan het hoge acteer niveau. Ruth Wilson en Dominic West schitteren net als in seizoen 1 maar daar bovenop komt nog eens dat Joshua Jackson in de rol van Cole en Maura Tierney in de rol van Helen, dit seizoen wat meer ruimte krijgen en het gehele verhaal alleen maar versterken. Tenslotte moet gezegd, dat ook alle nieuwe bijrollen een sterke toevoeging zijn, dit is in veel series wel anders maar hier voelt alles functioneel en van waarde.

Kortom, net als seizoen 1 is ook dit tweede seizoen van alle markten thuis. Spannend, dramatisch, sexy, humoristisch, mooie beelden en een vooralsnog uitmuntend scenario, dat ervoor zorgt dat je 12 afleveringen lang op het puntje van je stoel blijft zitten en watertandend uitkijkt naar seizoen 3.

Het derde seizoen van The affair valt een stukje donkerder en zwaarder uit dan de eerste twee seizoenen. Waar in de eerste twee seizoenen voortdurend een keurige balans werd gevonden tussen spanning, seks, humor en een fijn vakantiegevoel, is de toon iets minder luchtig en valt vooral de openingsaflevering en de verhaallijn van Noah erg zwaar.

Daarnaast wordt het verschil in perspectieve van elk personage en de invalshoek, dat elke verteller onbetrouwbaar is nog iets verder doorgetrokken. Helaas pakt dit niet overal even goed uit maar genoeg stof om over na te praten is er zeker.

Groot pluspunt blijft dat het acteerniveau uitzonderlijk hoog blijft en dat je door de opbouw van de eerste twee seizoenen genoeg binding hebt met de personages om in dit derde seizoen een iets andere invalshoek te kiezen. Het is een gedurfde keuze en het verdiend lof maar in alle eerlijkheid hoop ik, dat seizoen 4 weer wat luchtiger zal zijn en ook makkelijker wegkijkt.

De kwaliteit van deze serie blijft erg hoog en vooral de personages zijn sterk geschreven en je wil als kijker simpelweg weten hoe dit allemaal af gaat lopen, dus we gaan weer vlotjes door met seizoen 4.

Pijnlijke teleurstelling.

Seizoen 3 van The affair lag behoorlijk zwaar op de maag maar wist wel van het begin tot het einde te boeien, door goed acteerwerk, veel stijl en gelukkig nog een vleugje humor. Op het einde was ik benieuwd welke richting seizoen 4 zou opgaan, maar zonder al teveel weg te geven wordt vrij snel duidelijk, dat definitief afscheid wordt genomen van alles wat de eerste twee seizoenen zo goed maakte.

Positief aan dit seizoen is, dat de vier hoofdrolspelers nog steeds weten te overtuigen. Met name Maura Tierney als Helen steekt er dit seizoen met kop en schouders bovenuit. Groot kritiekpunt is echter dat het scenario zeer ondermaats is en dit komt niet bepaald ten goede van de geloofwaardigheid en het vermogen om met de personages mee te leven.

Waar lange scenes in voorgaande seizoenen vaak gekenmerkt werden door ijzersterke dialogen, laat dit seizoen, niets aan de verbeelding over en is extreem uitleggerig. Elk trauma moet voor de zoveelste keer benoemd worden met als absoluut dieptepunt de EMDR scene tussen Allison en Ben. Daarnaast wordt de hoeveelheid spirituele personages flink opgevoerd. Was dit in voorgaande seizoenen nog ludiek en zorgde het voor een komische noot, in dit vierde seizoen is het irritant en vermoeiend.

Het meest storend is echter het aanhoudende slachtofferschap van een grote hoeveelheid personages. Iedereen is zielig en moet tot in den treuren uit gaan leggen waarom dit zo is. Het is haast beledigend, vooral als je het vergelijkt met de uitstekende voorgaande seizoenen, die stukken subtieler geschreven waren.

Alles bij elkaar kan echter niet gezegd worden, dat dit een onthutsend slecht seizoen is. Het probleem is echter dat met name de eerste twee seizoenen zo sterk waren, dat dit seizoen in vergelijking enorm tegenvalt. Met name de verhaallijn van Allison en Cole had een stukje beter en geloofwaardiger gekund en ook de verhaallijn van Noah drijft wel erg ver weg van de originele insteek.

Neemt niet weg, dat we met enige aarzeling toch weer gaan zitten voor seizoen 5. We zijn nu zover gekomen dat het einde ook gehaald zal worden, maar ik vrees wel met enige moeite.

Afsluitend seizoen van een serie die op indrukwekkende wijze van start ging maar na het tweede seizoen zoekende werd. IJzersterke afleveringen werden afgewisseld met vreemde keuzes waar je de ene keer bewondering voor hebt maar jammer genoeg werd de plank ook wel eens flink misgeslagen.

Dit 5e seizoen is daar helaas geen uitzondering op. Na een zwak begin waarin verhaallijnen aan bod komen, die nauwelijks iets bijdrage aan het geheel, maar vanwege idealistische redenen erin zitten, wordt het gaandeweg beter als er meer gefocust wordt op de essentiële personages uit de serie.

De verhaallijnen komen uiteindelijk mooi samen maar daarvoor zijn de nodige kunstgrepen aangewend die niet altijd even goed werken en toch wat afbreuk doen aan het geheel. Wat ooit begon aan een smaakvolle en subtiele serie ontaard net iets teveel in een uitleggerig en nogal prekerig verhaal dat onder de streep een stukje beter is dan seizoen 4.

Het einde is best mooi maar in alle eerlijkheid worden de nodige personages uit de eerste twee seizoenen gemist en had de serie gerust na seizoen 2 mogen stoppen.

Als geheel hebben we erg genoten van deze serie en is het nog steeds een aanrader.

Te zien op Sky Showtime.

Mijn interesse voor deze serie kwam vooral doordat Diederik Ebbinge en Eric van Sauers erin meespelen. Pakweg de eerste drie afleveringen waren nog prima te doen. Een licht satirische sfeer en uitvergrote personages waren best vermakelijk.

Na de derde aflevering kwamen de vervelende Belgische tieners wat meer op de voorgrond en helaas hebben die stuk voor stuk geen acteertalent. Het absolute dieptepunt was echter de hoteldirecteur en zijn personeel die nog erger waren dan Urbanus of Bassie en Adriaan.

Waarschijnlijk was het de bedoeling om een Benelux versie te maken van The White Lotus met een vleugje Johan Nijenhuis maar helaas is het eindresultaat vlees nog vis. Ebbinge en van Sauers zorgen er echter voor dat ik me bij vlagen vermaakt heb en niet de laagste score geef.

Had gehoopt dat het beter was, maar helaas matig.

Schokkend slechte serie.

Het komt niet heel vaak voor maar aan het einde van aflevering 8 betrapte ik mezelf erop dat ik boe geluiden zat te maken tegen mijn tv. De ergernis zat zo diep dat ik het even uit moest schreeuwen van frustratie.

Het is lastig om uit te leggen wat er allemaal zo verschrikkelijk is aan deze serie omdat ik me als kijker stelselmatig zat af te vragen wie er zoveel onzin bij elkaar kon verzinnen. De grootste misser is denk ik wel het scenario en vooral het gebrek daaraan. Geen enkel personage heeft ook maar enige uitdieping en de dialogen zijn niets meer dan wat lege oneliners die werkelijk nergens over gaan. Het absolute dieptepunt is wel de laatste aflevering waar het tegenwoordig zo hippe Woke zijn nog even uit de kast wordt getrokken.

Door het totaal ontbreken van een spanningsboog of diepgang ontstaat er ook nergens enige binding met de personages. Niemand is sympathiek en het zal je als kijker ook een rotzorg zijn wat er met ze gaat gebeuren.

Maar het meest stuitend is nog wel het pretentieuze karakter van deze serie. Er zit geen sprankje relativering in en in al zijn diepe ernst wordt het juist extra lachwekkend en bijzonder stuitend.

Met de acteurs kun je vooral medelijden hebben. Niemand komt uit de verf omdat er nauwelijks personages zijn die er toe doen. Hoofdrolspeelster Jade Olieberg overtuigd in ieder geval niet en is vooral erg vervelend en onsympathiek. Alleen Lisa Smit kon er net mee door maar dat kwam vooral omdat zij de enige was die wat frustratie liet zien over de stompzinnigheid van het scenario.

Begrijp me niet verkeerd ik was bijzonder benieuwd dat de eerste volledig Nederlandse Netflix serie en wilde graag dat het iets goeds zou zijn omdat er in ieder geval een poging wordt gedaan om iets origineels te brengen maar des te pijnlijker wordt het als dit dan gelijk een van de slechtste series is die Nederland ooit heeft voortgebracht.

Oh en Ramses Shaffy draait zich om in zijn graf.

Pijnlijk slecht!