Meningen

Wat een film! Deze film is voor de huidige begrippen langzaam, misschien zelfs saai.

Voor de oplettende kijker echter gebeurd er zo ontzettend veel en zitten er zo veel (beeld)verwijzingen in. Ik heb zelden zo een goede verfilming van een literair meesterwerk gezien. Deze film moet je meerdere keren zien om alles te begrijpen.

Geniet ook van het prachtige Duits dat gesproken wordt. De scenes met Effi op de schommel zijn literatuur- en filmgeschiedenis.

Hele indrukwekkende film, schetst een indringend beeld van een land dat wij ons als vrije Nederlanders nauwelijks kunnen voorstellen.

Ik ben zelf vaak in de DDR geweest (via kerkelijke contacten). Het naargeestige beeld, niemand die je kunt vertrouwen; het kwam allemaal weer boven bij het zien van deze film. Als Nederlander kunnen wij ons bijna niet verplaatsen in de situatie van DDR-burgers van toen. Ook als westerling in de DDR kon je nooit ten volle voelen wat mensen daar voelden; tenslotte had jij altijd dat paspoort bij je dat het mogelijk maakte om eruit te stappen als jij dat wilde.

Er is kritiek op de film dat de STASI-officieren soms te menselijk worden afgeschilderd; natuurlijk, er waren heel veel maatregelen om te zorgen dat ze niet individueel van het paadje konden raken (teams/medewerkers werden telkens door elkaar gehusseld, nooit in vaststaande paren werken, nooit individueel beslissingen over één persoon nemen e.d.). Maar ik denk dat als de film ervoor gekozen zou hebben om teveel in een zwart/wit, bad guys/good guys scenario te gaan werken, niet de werkelijke dreiging duidelijk zou zijn van een maatschappij waar ook de good guys gedwongen waren om iets slechts te doen, domweg om te overleven.

Met hoog gespannen verwachtingen en met 'as it is in heaven' in het achterhoofd ging ik deze film zien. Ben echter zeer teleurgesteld. Dit zou een 'independent sequel' moeten zijn? Zonder het eerste deel gezien te hebben snap je niets van de film; dat begint al bij het begin met een eindeloos uitgesponnen bevallingsverhaal. Door de hele film heen lopen allerlei half afgebroken verhaallijntjes (Waarom krijgt ze een enorme klap van iemand als ze weeën krijgend de sneeuw in loopt? Diezelfde figuur komt later nog een keer terug als ze in de stromende regen loopt met haar baby, maar waarom? Joost mag het weten.) Ik heb hoofdpijn gekregen van het geschreeuw en gekrijs; wat een overacting van iedereen, als je de film mag geloven bestaat Zweden uitsluitend uit psychopaten en dronkenlappen. De voorzitter van de parochieraad b.v. komt uitsluitend hysterisch in beeld. De pastor is of zeer redelijk en aimabel, of volslagen bezopen. Vrijwel iedereen(inclusief de hoofdpersonen) gaan in een oogwenk van 0 op 180, emoties kennen geen gradaties.

De hoofdlijn in het verhaal, er moet natuurlijk weer een concert georganiseerd worden, is uiterst ongeloofwaardig, iemand die zonder noten te kunnen lezen de Messiah van Händel weet te ensceneren en te dirigeren? Een andere ingrijpende gebeurtenis (ik zal niet verklappen wat) is ongeloofwaardig en er met de haren bijgesleept.

Kortom, zeer teleurstellende film. Misschien gaan zien als je het eerste deel gezien hebt, anders kan je beter thuisblijven.