Meningen

Wat meteen aan deze film opvalt is de rare afwisseling tussen humor en meer serieuze gedeeltes. De humor is typisch Koreaans en die ligt je of die ligt je niet. Sommige grappen waren nog wel geslaagd, maar vaak was het in mijn ogen net iets te flauw. Waarom de regisseur ervoor kiest om de humor op een gegeven moment te verlaten is mij geheel ontduidelijk, omdat je de film moeilijk als serieus kunt beschouwen.

Hoewel de film misschien niet boven middelmatigheid uitsteekt, krijgen de Koreanen het toch weer voor elkaar om er een wonderschone scene in te monteren. Dit keer een prachtige 'kalligrafie-dans' die, mede door de mooie muziek, echt adembenemend genoemd mag worden.

Gedeeltelijk geslaagde verfilming.

Grote delen aan het begin van de film deden veel denken aan één van de vele drama series die Korea rijk is. Dit komt mede door de standpunten van de camera waardoor de beelden er soms 'goedkoop' uitzagen. Daarentegen kent de film ook weer een aantal prachtige scenes waarbij duidelijk te zien is dat de film de serie al ver is gepasseerd.

De regisseur heeft het duidelijk moeilijk gehad om een goede combinatie van actie en drama binnen de film te stoppen. In sommige gevallen verliest de film inderdaad aan kracht door de keuze te maken om verschillende thema's binnen de film te stoppen.

Hoewel de gevechten er over het algemeen goed uitzagen was dit niet het aspect wat het meeste indruk op mij maakte. De subtiele romance tussen Yoko en Bae-dal was oogverblindend mooi. Een prachtige interactie tussen beide personages zorgden ervoor dat de liefde voor elkaar zeer naturel overkomt en worden niet teveel dramatische ontwikkelingen getoond.

Opvallend dat er opeens muziek van de Nederlandse band 'Epica' in deze film te horen was. Een fantastische band maar wel een zeer bijzondere keuze.

De film ontwikkelt zich naar een climax, maar die climax komt niet. Opeens is de film afgelopen en dit is in zekere zin toch wel een beetje een tegenvaller.

Een prettige kijkervaring maar het had iets uitgebalanceerder mogen zijn.

Wel een aardige film, voornamelijk vanwege de beelden.

Het acteren van Jonathan Rhys Myers is duidelijk niet één van de pluspunten. Deze acteur heeft bij voorbaat al een soort 'air' over zich en raakt dit de gehele film niet kwijt. Dit kan mede door de directie komen natuurlijk (Chow Yun Fat was nou ook niet briljant, terwijl die toch erg goed kan acteren) maar de manier van acteren door Myers is allesbehalve overtuigend. De niet erg diepgaande dialogen hebben hier ook deel aan.

Het verhaal had naar mijn idee, op een iets andere manier neer kunnen worden gezet waardoor de kijker meer het verhaal wordt ingezogen. De reis van de kinderen is bijvoorbeeld bijna zonder enige tegenslag laten zien. Maar ik neem aan dat volwassenen, dus ook kinderen, na 800 km lopen er toch echt wel doorheen zitten.

Prachtige beelden, dat wel! En ook is het zeer positief te noemen, dat eindelijk het verhaal van de Japanse bezetting wordt laten zien, nog steeds te braafjes maar het is een begin. Van 'John Rabe' ga ik toch wel wat meer verwachten (over de slachting van Nanking, waar children of Huang Shi mee begint.... de gruwelijkheden die daar zijn gebeurd is bij niet veel mensen bekend).

Dit is zo'n typische soort film waar het allemaal om intriges gaat. Doordat dit op de juiste manier uitgevoerd werd is het een zeer intrigerende film geworden. Een mysterieus verhaal dat tot het einde blijft boeien juist dankzij de prachtige setting, erg mooie kostuums en uitstekend acteerwerk.

Het is een soort van thriller/detective/historisch drama binnen de muren van een paleis tijdens de Joseon dynastie. Hier gelden verschillende belangen en worden veel zaken dan ook in de doofpot gestopt. De gehele film hangt er een spannende en mysterieuze sfeer. Er zijn weleen aantal scenes die echt gruwelijk zijn en niet voor minderjarigen geschikt.

Een afschuwelijke scene is wanneer er naalden tussen nagel en vinger worden gestopt. Die blijft me nog wel even bij!

Het is overigens wel het soort film dat een beetje traag op gang komt en waar je echt van moet houden. Een mengeling van een Koreaans kostuumdrama en CSI met een horror twist.

Hoewel de film allesbehalve spectaculair is en soms zelfs een beetje langdradig aandoet is het zeker geen slechte productie. De film volgt twee verhaallijnen waarvan ik degene over een universitair medewerker mij niet helemaal meeviel. Het verhaal is in mijn ogen te standaard en er wordt door de regisseur te weinig mee gedaan. Dit in tegenstelling tot de tweede verhaallijn, een sobere vertelling over een metrobestuurder en zijn mentale problemen na een door hem waargenomen 'ongeluk'.

De laatste ca. 20 minuten van de film vormt een zeer aangrijpend relaas!

Cinematografisch zat de film prima in elkaar en op sommige momenten waren de beelden betoverend mooi.

Een film die duidelijk zijn zwakkere met sterkere momenten afwisselt.

Erg mooi film die zich in zijn geheel vlakbij Yangtze rivier afspeelt. Het verhaal is enigszins mysterieus en gaat over de onderlinge relaties binnen een 'gezin'.

De muziek wordt vaak tot een minimum beperkt en wanneer er wel muziek te horen is gaat het vaak om een soort van minimalistische muziek (behalve het popnummer natuurlijk).

De beelden zijn prachtig, voornamelijk wanneer de jongen met een duikbril rondloopt en er ook vanuit dit perspectief wordt gefilmd. Dit is een soort film dat ook wel poëtisch realisme genoemd kan worden.

Het einde vind ik zelf niet de sterktse kant van deze film, maar het is wel goed dat er altijd iets van de mysterie blijft.

Een erg interessant verhaal over verlies en verdriet.

IJzersterke film over de Holocaust. Deze film bewijst maar weer eens dat een ingetogen verhaal veel meer effect heeft dan een groots opgezet spektakel.

Waar de film voornamelijk humoristisch begint, verandert dit in het tweede gedeelte (en vooral de laatste 20 minuten) in een zeer aangrijpend drama. Dit is echt zo'n film die je wijst op de krankzinnigheid van oorlog en de deportatie van onschuldigen.

Zeer goed geacteerd door met name de oude dame en de niet al te mentaal sterke mannelijke hoofdrolspeler. Een prachtige scene is degene waar de meubelmaker (Tony) en een fascistisch (aangetrouwd?)familielid over straat lopen en Tony niet goed weet of hij steeds zijn pet voor iedereem moet afnemen.

Een minder bekende productie over de Holocaust, maar zeker één van de betere!

Wat een fantastisch verhaal over de vriendschap tussen twee jongens, die geleidelijk uitgroeit tot diepere gevoelens.

In mijn ogen is dit een briljante film met 'coming of age' en 'coming out'als thema. Niet alleen is het een film over twee jongens die voor het eerst hun homoseksuele verlangens erkennen maar ook een film over eenzaamheid, verlies en vewerking hiervan, en spanningen die in een gezin kunnen ontstaan na een traumatische ervaring.

Over het algemeen wordt er fantastisch geacteerd en cinematografisch zit het ook prima in elkaar.

Misschien met zijn ruim 165 minuten wat aan de lange kant, maar hij heeft mij geen seconde verveeld.

Op sommige momenten wel redelijk leuke zwarte komedie en in bezit van een paar briljante scenes (een man die zijn koe wast/borstelt en een koe-schort voorheeft).

Over het algemeen toch niet een erg imponerede film waarbij de regisseur niet goed heeft kunnen kiezen tot welk genre hij zich zou wenden. Het is bovenal een komedie maar in zekere zin toch ook een romantisch drama.

Het verhaal is redelijk hopeloos en de film weet lang niet altijd de aandacht goed vast te houden. Het acteerwerk is degelijk en het einde van de film is dan wel weer geweldig.

Er had meer ingezeten!

Het is moeilijke om over deze film een oordeel te vellen. Historisch gezien slaat hij op het algemeen nergens op (dan doel ik op de zaken waarin het hoofdkwartier van het Russisch leger wel een kermis lijkt). Ook op de special effects is genoeg aan te merken, hoewel ze ook wel weer hun charme hebben.

Bij de hoofdpersonen moest ik meteen aan de jaren '60 denken, aan die typische Hollywood acteurs uit die tijd. eigenlijk beviel die sfeer mij wel erg. Het acteren van de meeste personages was dik in orde! De film weet ook de aandacht voor de volle speelduur vast te houden, mijn complimenten daarvoor.

Hoewel het verhaal absurd is, is het gewoon een spannend jongensboek vol actie, humor en een beetje romantiek.

Interessante film over het opgroeien van twee vrienden in Beirut, Libanon. Met het uitbreken van de burger oorlog verwacht je de focus van de film hier toch wel op, maar dat is juist niet het geval.

Het is meer een coming of age movie tijdens deze periode. Mooi om te zien hoe mensen gewoon door proberen te leven in tijde van oorlog maar niemand zal er echt ongeschonden doorheen komen omdat zulke gebeurtenissen wel de rest van je leven zullen bepalen.

Jammer dat er niet echt sprake is van een duidelijke verhaallijn. Wanneer je niet bekend met met de complexiteit van burgeroorlogen in het Midden-Oosten (eigenlijk altijd religieuze oorlogen) zal de vraag waarom er oorlog ontstaat onbeantwoord blijven. Af en toe schieten er wel beelden voorbij van de oorlog, waarin een briljant shot zit. Eerst zie je een groep Amerikanen en vervolgens een bord met Beirut, .... kilometer, en een pijl naar rechts met: Vietnam, ..... kilometer.

Mijn filmblog

Een mooie verfilming van de innige en misschien wat verwarrende gevoelens tussen twee meisjes op een meisjesschool.

Het thema draait meer om de individualisering in een conformistisch geheel. Wanneer je ook maar iets anders bent, val je niet meer zo makkelijk in de groep.

Prachtige muziekale score en mooie, al dan niet wat vervreemdende, beelden met een bijna barok uitziend dagboek als uitgangspunt.

Bespreking Memento mori op ...