Meningen

In West Virginia zetelde het chemiebedrijf DuPont dat oa. grondstoffen voor de beruchte teflonpannen met anti-aanbaklaag leverde. Een advocaat ruikt onraad als een veehouder wiens dieren ziektes en tumoren krijgen, aan de bel trekt. De advocaat duikt in de zaak en trekt daarmee een chemische beerput open. DuPont loost zijn afvalwater op illegale wijze en de stof PFOA,waaraan het zijn medewerkers in grote getale blootstelt, is zeer slecht voor de volksgezondheid.

Dir is helaas een volledig waargebeurd verhaal, dat in de film uitmondt in een slepende rechtszaak.

Kippevelmomenten zijn de kleine rollen van daadwerkelijke Dupont slachtoffers, zoals Bucky Bailey, die met misvormingen ter wereld kwam, doordat zijn moeder had blootgestaan aan de chemische stoffen van DuPont.

Johnny Cash maakt indruk bij de aftiteling met "I won't back down".

Al tig keer gezien, maar dit blijft toch een geweldig deel uit de Die Hard-reeks, met name ook door de wisselwerking tussen Willis en Jackson, die erg goed uitpakt. Ook de locatie, hartje New York, doet het goed.

Het plot van dit deel is goed uitgedacht en Jeremy Irons is onweerstaanbaar als schurk met een Duits accent.

Volop actie en de nodige humor, maken dit tot een topper.

Terechte winnaar van de IDFA-award beste Nederlandse documentaire. Gevolgd wordt uitvaartmanager Anita van Loon, die nauw betrokken is bij de plannen voor een multicultureel uitvaartcentrum in de Amsterdamse wijk de Bijlmer. In zo'n multiculturele smeltkroes als de Bijlmer is, wordt door elke cultuur anders met de dood omgegaan. Getracht wordt te inventariseren welke wensen er leven bij de verschillende culturen, ten aanzien van uitvaarten. Zo willen de dames met een Ghanese achtergrond, graag wat grotere toiletten, omdat ze omvangrijke gewaden dragen tijdens een plechtigheid. Toch lijkt het nog niet zo eenvoudig zo'n uitvaartcentrum van de grond te krijgen...