Deze film ooit als kind gezien, maar toen maakte hij eigenlijk weinig indruk. Voor mijn Steven Spielberg-marathon heb ik hem toch maar eens opnieuw gekeken, en wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan.
The Adventures of Tintin voelt als Raiders of the Lost Ark op steroïden. Een waardige spirituele opvolger van Indiana Jones, wat niet zo gek is, aangezien dat personage juist voortkomt uit hetzelfde soort avonturenverhalen waar Kuifje voor staat. De film zit bomvol prachtige overgangen en spectaculaire actiescènes, waar de muziek van John Williams naadloos op aansluit. Ook de animatie ziet er vandaag de dag nog subliem uit, mede dankzij het gebruik van motion capture, waardoor de acteurs nog meer persoonlijkheid overbrengen. Vooral Andy Serkis als kapitein Archibald Haddock is een absoluut hoogtepunt, en zet hier misschien wel de beste rol neer die ik tot nu toe van hem heb gezien.
Voor mij een van Spielbergs meest ondergewaardeerde films. Des te groter de schande dat we al vijftien jaar op een vervolg wachten, al helemaal omdat het einde daar zo duidelijk naar hint. Gelukkig heeft Peter Jackson inmiddels het script af en lijkt een tweede film eindelijk dichterbij dan ooit.
Een prachtig en ingetogen portret van een doorsnee bestaan, dat laat zien hoe weinig grip je eigenlijk op het leven hebt. De film schetst een aangrijpend verhaal over het niet kunnen loslaten en de zoektocht naar betekenis in een wereld die voortdurend verandert. Net als Robert Grainier, gespeeld door Joel Edgerton, blijf je hopen dat alles toch anders zal lopen, en wil je, net als hij, de werkelijkheid niet onder ogen zien.
Tegelijk laat de film ook de mooie kanten van het leven zien: de natuur, de verhalen, de mensen die we ontmoeten en de vriendschappen die ontstaan. Dankzij de verteller, die met zijn warme stem het verhaal op een prachtige manier overbrengt, voelt het alsof je zelf rond het vuur zit terwijl het wordt verteld. Dat gevoel zorgt ervoor dat je volledig wordt meegetrokken in het tijdsbestek waarin het verhaal zich afspeelt. Ook de werkelijk prachtige cinematografie, die de hele film laat ogen als een zorgvuldig geschilderd kunstwerk, draagt hieraan bij.
De slotscène voelt als een laatste moment van bezinning, waarin hij uiteindelijk accepteert hoe zijn leven is gelopen. Toen de aftiteling begon, zat ik toch wel even in stilte met enigszins waterige ogen. Een prachtig einde van een film die het leven, in al zijn eenvoud, op een boeiende manier weet neer te zetten.
De nieuwste film van Alejandro González Iñárritu behandelt thema’s als macht, zelfbedrog en de klimaatcrisis, met Tom Cruise in een van de sterkste en meest bijzondere rollen uit zijn carrière. Het acteerwerk is over de hele linie geweldig, met John Goodman en Riz Ahmed als persoonlijke favorieten.
De film snijdt verschillende maatschappelijke problemen aan op een manier die je aan het denken zet, zonder je te vertellen wat je ervan moet vinden. Vooral de dialogen zijn sterk, met als hoogtepunt de tien minuten durende toespraak van Digger, het personage van Cruise, waarin hij op overtuigende wijze de tegenstrijdigheden tussen onze idealen en ons gedrag aankaart. Verder ligt de cinematografie helemaal in mijn straatje, met prachtige shots, en een theatrale manier van filmen. Het geheel heeft een grauwe uitstraling, alsof die de sombere en uitgeputte levens van de personages weerspiegelt. Ook de muziek van Cosmo Sheldrake verdient een vermelding, met unieke, aardse geluiden die perfect bij de film aansluiten.
Het verhaal blijft verrassen met onverwachte wendingen, en zit vol bizarre humor. In een filmlandschap vol sequels en franchisefilms is het verfrissend om iets origineels met een eigen identiteit te zien. Des te jammer dat de film op het moment van schrijven zo weinig bezoekers trekt in de bioscoop. Geef hem dus zeker een kans!
